Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
Basım Tarihi:
17 Eylül 2025
İlk Yayın Tarihi:
Kasım 2012
Yayınevi:
Metis Yayınları
Orijinal Adı:
Gifts
ISBN:
9789753425605
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Konusunu nasıl anlatacağımı asla bilemiyorum.
Sürükleyici ve aynı zamanda okurda merak uyandıran bir kurgu. Okurken sanki Orrec ile sohbet ediyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Onunla birlikte önce bir kale örüp, sonra o kalenin taşlarının bir bir nasıl döküldüğünü siz de yaşıyorsunuz resmen.
Çok sevdiğim, fantastik severlere önermekten bıkmayacağım bir kurgu.
Her zaman, Ursula K. Le Guin bir hikaye anlattığında, kelimeleri o kadar güçlü ki bir yerlerde o sözler gerçeğe dönüşüyor diye düşünmüşümdür. Orrec ve Gry'ın hikayesi de öyle bir hikaye. Marifetler'i ilk defa on beş yıl önce okumuştum. Geçen süre zarfında roman daha da harika olmuş. Bakmayın Orrec ve Gry'ın hikayesi dememe: Marifetler'in asıl kahramanları Canoc ve Melle. Brantor Canoc, sorumluluk saplantına rağmen sen nasıl güzel seviyorsun. Melle, o nasıl bir ruh... Batı Sahili Yıllıkları, Sesler ile devam ediyor. Okumaya devam.
Kesinlikle çok rahat okunan Ursula kitabıydı bence, hiç Ursula kitabı okumadiysaniz bu kitapla başlayabilirsiniz...
~"... Eğer savaşmazsan ele geçirilirsin, soyun sona erer... Marifetler bu işe yarar, verdiği güçler sayesinde... İnsan arazisini koruyabilir, soyunu temiz tutabilir. Eğer kendini koruyamazsan, marifetini kaybedersin...
Yani bu güçler marifetler aileden geliyor, babadan oğula geçiyor, asillerin unvanları gibi...
Eğer sülale dışında çok evlilik olursa marifetler zayıflıyor. Ama güçlü marifetler hiç şaşmaz. Anneden kıza, babadan oğula..."~
Baban oğula, anneden kıza geçen marifetler dağlarda1 güç göstergesiydi, 1ileri bu töreye karşı çıkıp marifetlerini göstermek kullanmak istemezse ne olur?
Marifetine hükmedemiyeceğiden korkan gözleri bağlı Orrec ile, marifetini kötüye kullanmayı istemeyen Gry in yani kendi başlarına olmayi isteyen özgür ruhlu çocukların hikayesi...
Çok severek okudum. Tavsiyemdir...
Rüzgâra DirenişEdebiyat
Ursula K. Le Guin'in dünyayı yorumlama şekline hayranlığım her geçen gün artıyor. Kendisi benim için ansızın kalemine dair bir açlık çekmeye başlayacak kadar ihtiyaca dönüşen bir yazar. Üretken oluşunu da bu sebeple ekstra seviyorum. Marifetler'i okuma hikayem de böyle başladı. Hayatımıza çöreklenip zihnimizi ele geçiren virüs ve kaygılarından arınmak için okumak şarttı. Ursula ise biraz daha lüks bir ihtiyaçtı. Elimde hiçbir kitabı olmadığını düşündüğüm sırada arkadaşımdan ödünç aldığım kitaplardan birini ona vermeyi unuttuğumu fark etmemle epey mutlu olmam bir oldu tabii. Hikaye kısmını anlatma sebebim kitabın birkaç günlüğüne de olsa dönem içerisinde başıma gelen en iyi şeylerden biri olması ve hissettiklerimi unutmak istememem.
Kitaba gelirsek, marifetler uzun soluklu masal tadında bir eser. Anlatıcımız Orrec bu konuda hayli güzel bir dile sahip, kaygılarını, sevinçlerini, sorularını, mutluluklarını okura ve dinleyene kendi efsunlu marifetiyle aktarıyor. Yaşadığımız dünyanın bir benzerinde geçen kurgu babadan oğula ve anneden kıza aktarılan marifetlerin etrafında şekillenecek gibi dursa da aslında yazarın genelde yaptığı gibi derin bir sorgulama sürecine dönüşüyor. Ben de bu sorgunun sonucunda Gry, Melle, Brantor Canoc ve Orrec üzerinden düşlediklerimi ve düşündüklerimi dile getireceğim.
Gücün temsil edilişi, kullanılışı, insanlarda bıraktığı etki hepsi gerçek hayatın içinde marifetsiz de bulabileceğimiz işlerdi. İrsî olarak kim bilir ne gibi güçlerle donanıyoruz? Güç aslında zafiyeti de doğuran bir unsur. Kitapta bunu sıkça görüyoruz. Bedelsiz bir imtiyazın olmadığı aslında yazarımızın birçok kitabında yer alıyor. Hayatın kendisini de niteleyen bir gerçek bu.
Kurgu içerisinde bir çocuğun büyüme telaşesinde kendine ait gücü keşfetmesini okuyoruz. Beklenin
5 ten sonra Uyuyamayınca klasik ben, sırada elimin otomatik gittiği Ulu Ursula nın marifetler kitabını okudum.. okuması ve anlaması kolay bir kitap değildi, kaldıki kitapların satırlarını okumayı cok seven ben bunu söylüyorum. Aklımda şimşekler cakmaya başlayınca, ursula ile zihnimin acıldıgı yerden konusmaya basladım.. gay turtle daki gibi Normal neydi? Kime gore? Kendinin bile marifeti varken, herkesin kullandigi sekliyle kullanmayı redderken, normal bu muydu? Peki 3 yıl babanın uydurduğu bir yalanla, orrec gercegi görmeyi kabul ederken aklıma truman show gelmesi tesaduf muydu?
Batı Sahili Yıllıkları üçlemesinin ilk kitabı Marifetler; durağan ilerleyen olay örgüsü, yalın anlatımı, akıp giden yumuşak üslubu, toplumsal rollere, farklı yeteneklere sahip insanların güç çatışmalarına, kimlik karmaşasına, etik ikilemlere ve ilişkilere dair etkileyici vurguları ile beğendiğim bir kitap oldu. Fantastik öğelerin, psikolojik ve sosyolojik dinamikleri öne çıkaran bir hikayede kullanılması ile kolay okunan ve derin mesajlar barındıran bir hikaye çıkıyor karşımıza.
Dağlılar olarak bilinen topluluk kendi içinde soylara ayrılır. Bu soyların her birinin farklı yetenekler ile kendini gösteren Marifetler adı verilen güçleri vardır. Bu güçler her soyda babadan oğula ve anneden kıza aktarılır. Hayvanları çağırma, insanları kontrol altına alma, organik ve inorganik maddeleri çözme, insanlardaki hastalıkları hissetme, bıçakları idare ederek uzaktan hedeflenen nesneyi vurma gibi yetenekler içeren Marifetlerde en yetkin olan o soyun Brantoru olmaktadır. Gücün saflığını korumak için evlilikler soylar arasında yapılmaktadır. Büyükbaş hayvanları ele geçirmek, toprakları genişletmek için soylar arasında çatışmalar ortaya çıkmaktadır.
Babası Brantor olan Orrec yıkıcı bir gücü olduğu düşüncesi ile çevresine zarar vermemek için gözbağı ile gözlerini kapatmaktadır. Hayvanları çağırma yeteneğine sahip Gry ise ; gücünü hayvanları avlamak için kullanmaya karşı çıkmaktadır. Brantor Canoc, soy içinde evlilik yapma geleneğine karşı gelerek; Marifetleri olmayan bir topluluk olan Ovalılar'dan Mellie isminde bir kadın ile evlenmiştir. Orrec, Gry, Canoc ve Mellie karakterlerini tanıyarak, Güç ile ilgili algılarını, önem verdikleri değerleri, toplumsal yapıdaki rollerini bu hikaye çerçevesinde öğreniriz.
Usul usul işleyişi , akıcı anlatımı ve kişisel değerleri öne çıkaran kurgusu
Le Guin okumayı özlemişim. Yerdeniz serisinde olduğu gibi, farklı yetenekleri olan insanların diyarına götürüyor yazar bizi. Orrec ve Gry, bazı özel marifetleri olan çocuklar ama Orrec'in ebeveynleri Canoc ve Melle'nin hikâyedeki yeri göz ardı edilemez. Devam kitaplarında hikâye nereye varacak merak ediyor, seriye Sesler'le devam ediyorum. =)
Yazar 21 Ekim 1929’da dünyaya gelmiş, iyi ki gelmiş! Ursula’nın doğum gününde bitirdiğim Marifetler ile yazara olan sevgim ikiye katlandı. Marifetler, Batı Sahili Yıllıkları’nın birinci kitabı ve çok sevdiğim bir kitap oldu. Yerdeniz’e göre daha akıcı bir üslubu ve sürükleyi bir konu seçimi vardı Ursula’nın. Unutmadan eklemek isterim bu arada; seri üç kitaptan oluşuyor(marifetler, sesler, güçler).
Maalesef okunma sayısı ve bilinme oranı oldukça az ülkemizde. Tesadüfen Yüzüklerin Efendisi’nin en arka sayfasında gördüm. Metis’in diğer serilerinden birkaç kitap listesi vardı. Orada görünce hemen araştırdım ve ilgimi çekti. Daha sonra hediye olarak elime ulaştı bu güzel seri. Hemen değerlendirmek istedim Marifetler’i ve mükemmel buldum.
Dağlarda hayat zor ve tuhaftır. Burada yaşayan bazı ailelerde babadan oğula ve anadan kıza belli başlı “yetenekler ve özellikler” geçer. Safkanlık en önemli etkenlerden biridir bu marifetlerde. Ne kadar safsa o kadar iyi bir gücü ve özü oluyor yapılan marifetin. Ovalılar gibi yaşamıyor dağlılar. Onların hayatı bulundukları bölgenin marifetine bağlı. Marifet ne kadar iyiyse o kadar da güvendeler aslında. Ursula ise bu fantastik kurguyu öyle bir gerçeklenebilir kılmış ki sadece bir kurgu değil de klasik okuyormuşsunuz havasında tat veriyor. Gizli ve alt mesajları alabilirseniz daha da seveceksiniz. Çocuk annesinden ya da babasından gelen bu özellikleri kabullenmek ve gerçekleştirmek zorunda mıdır sizce? Kendi kişilik ve karakterleriyle bir yerlere gelemez mi? Boyun eğip bu marifeti yapmak görevinin bir parçası mı? Sorgulamalar ve değinmelerle bir aile yapısı ve ortamı inceleniyor bu kitapta. Çocuk, anne ve baba ilişkisi, karakterler, gelişim ve büyüme gibi birçok başlık bu kurgunun altında didik didik edilmiş. Kitabı bitirip kendi
Sevgili yazarımızın her zamanki tarzı. Fantastik öğeleri doğal bir şekilde öyküye yedirmek. Ön planda insanı ve yaşamı tutmak. Sade, abartısız bir üslupla hayattan küçük bir kesit sunmak. Ne yazsa çok güzel yazıyor. Yer yer güldüren, ağlatan, sıcacık bir kitap olmuş. Finalde de özgür olun diyor sevgili Ursula le Quin. Çevrenize uymak zorunda değilsiniz. Kendinize göre yepyeni yollar bulabilirsiniz.
MARİFETLER
Marifetler tipik bir Ursula romanı. Ursula fantastik bir hikaye anlatırken fantastik üstü bir anlatım yapmayı ihmal etmiyor. Uzun zamandır kitap okumayıp yapacak bir şeyim olmadığından mı bilmiyorum ama 2 gün içinde kitabı bitirdim. Bitirdim bitirmesine ama bazı yerlerde kitap da benim psikolojimi bitirdi.Hiç beklemiyordum böyle bir kitap olmasını: daha yumuşak bir şey okuyacağımı sanarken hayatın en büyük gerçeğini benim en büyük korkumu ballandırarak anlatmış Ursula. Bu kısımlar sağlı sollu kroşelerle öyle bir yere serdi ki beni ara verip bir sigara içme ihtiyacı duydum. Kör Baykuş’u okuyanlar bilir bu da Kör Baykuş’un sevdiklerimize dönük hali.
“Dünyayı biliyordu. Biz kimdik ki, yani Gry ile ben? Biz ne bilebilirdik ki; mağrur bir edayla arazimiz dediğimiz ıssız dağ çiftliklerinin sefaletine ve batıl inançlara saplanıp kalmış haşin bir kız ile kör bir oğlan? O tembelce iyilikseverliğiyle bizi, sahip olduğumuz büyük güçler hakkında konuşmaya yönlendiriyordu, ama biz konuşurken süssüz ve zorlu hayatımızı, vahşi yoksulluğu, çiftliklerdeki sakat ve çekingen insanları görüyordu; bu karanlık dağların dışındaki her şey karşısındaki cahilliğimizi görüyordu ve kendi kendine, aman ne de büyük güçleri var ya, zavallı yumurcaklar! diyordu.”
“TAM İÇİNDE YAŞARKEN, hayatınızın bir hikâye olduğunu fark etmeniz, onu hakkıyla yaşamanıza yardımcı olabilir.
Bitmiş bile olsa, bir başkasının hayatı bile olsa, hikâyesini yüz kere duyduğum yüz yıl önce yaşamış birinin hayatı bile olsa, hikâyeyi dinlerken, aslında nasıl biteceğini bilmiyormuşum gibi umuda ve korkuya kapılırım; böylece hikâyeyi ben yaşarım, o da benim içimde yaşar. Bu ölümü kandırmanın benim bildiğim en iyi yolu. Ölüm, hikâyeleri bitirdiğini zanneder. Hikâyelerin onunla birlikte değil onun içinde bittiğini bir
Yazar Hakkında
Ursula K. Le GuinYazar · 71 kitap
Ursula Kroeber Le Guin (d. 21 Ekim 1929) ABD'li yazar. Bilim kurgu ve fantezi edebiyatının en önemli yazarlarından kabul edilen Le Guin, bu alanlardaki eserlerinin yanı sıra şiir, tiyatro, çocuk ve genç edebiyatı alanlarında da yazar ve çevirmen olarak katkıda bulunmaktadır. İlk romanı 1966 yılında yayımlanan Le Guin'in eserlerinde ağırlıklı olarak Jung'un, taoizimin, varoluşçuluğun ve yunan mitolojisinin etkileri görülmektedir. Yazar, başta Hugo ve Nebula olmak üzere pek çok ödülün sahibidir.
Yaşamı
Ursula Kroeber, ABD'nin Kaliforniya eyaletinde 1929 yılında dünyaya geldi. Antropolog bir babayla (Alfred Kroeber) psikolog ve yazar bir annenin (Theodora Kroeber) kızıdır. İsmini doğum tarihi olan Azize Ursula Günü'nden aldı. Ebeveynleri tarafından üç erkek kardeşi ile beraber kültürel çeşitlilik fikrinin hakim olduğu bir ev ortamında yetiştirildi. Massachusetts-Radcliffe College’da lisans eğitimini tamamladıktan sonra Columbia Üniversitesi'ni bitirdi ve yüksek lisansını “Fransa ve İtalya’da Orta Çağ ve Rönesans Dönemi Edebiyatı” üzerine yaptı. 1951’de tarihçi Charles A. Le Guin ile evlendi. Üç çocuk ve dört torun sahibi oldu. Le Guin 22 Ocak 2018'de Portland'daki evinde 88 yaşında öldü.
Edebiyat hayatı
Bilimkurgu türünde yazmaya 1960'li yıllarda başladı. İlk öyküsü 1962’de yayınlandı. Pek çok üniversitede ders verdi, çeviri, derleme ve makaleleri yayınlandı. Le Guin, 1969'da yazmış olduğu "Karanlığın Sol Eli" adlı romanıyla bilimkurgu dünyasının iki büyük ödülü olan Hugo ve Nebula ödüllerini aldıktan sonra ün kazanmıştır. Ayrıca, 1974'te yazmış olduğu ütopik bilimkurgu romanı Mülksüzler ile 1975'de yine Hugo ve Nebula ödüllerini almıştır. Bilimkurgu ve fantastik kurgunun yanı sıra şiir ve çocuk kitapları da bulunmaktadır.
LeGuin, teknolojik gelişmelerin değil, politika, toplumbilim ve psikolojinin öne çıktığı ve alternatif toplum biçimlerinin sorgulandığı bilimkurgu yaklaşımının en önemli temsilcilerindendir.
Eserleri arasında özellikle Yerdeniz Üçlemesi ve buna sonradan eklenen dördüncü, beşinci ve altıncı kitapla çok ciddi hayran kitlesine ulaşmıştır. Bu serinin 3. romanı olan "En Uzak Sahil" (The Farthest Shore) kitabıyla 1973 yılında Çocuk Kitapları için verilen ABD milli ödülü (National Book Award) kazanmıştır. 1990 yılında yeniden Nebula ödülünü Tehanu ile kazanmıştır.
Ana temaları
Temel feminist teoreme oldukça hakim olan Le Guin yazılarında teorisini gizlice vererek erkek okuru rahatsız etmez ve teoriyi okuyucuya gizlice zerk eder. Anarşist eğilimli ya da anaerkil toplumlar yaratmaktan çekinmez. Zaten hayatı boyunca asice hareket etmiştir. Kadınlar, Rüyalar, Ejderhalar adlı makale denemesinde, bir yazısında zamanında Playboy dergisinde bile yazdığını söylemektedir. Pek çok okuru için bilge bir kadın tiplemesi olan LeGuin Ged (Çevik Atmaca) karakteri ile de pek çok okurun kişiliğine etki etmiştir. Yüzüklerin Efendisindeki bilge ve ilk yaratılanGandalf'ın aksine (Gandalf Tolkien mitosunda ilk yaratılan ve kutsal olan maiardandır. Bkz. Güç Yüzüklerine Dair adlı Tolkien kitabı) LeGuin'in baş kahramanı Ged Gontlu bir keçi çobanı olarak başlayıp Roke adası büyücülerinin en büyüklerinden olmuştur. Yeraltı tanrılarının başrahibesi Tenar ise sıradan bir kadın olmayı tercih ederek kendini bulmuştur. LeGuin'in her kahramanı, her romanı bir süreç, bir değişim anlatır. Bilgeliği ve büyümeyi değişmekten korkmamakta bulur.
Le Guin'in karakterleri basma kalıp kahramanlardan uzaktır. Genç mükemmel kadın ve erkekler yaratmayan yazarın kahramaları genellikle yaşlı adamlar veya koca karılar, cılız, sakat veya tecavüze uğramış ve intikam peşinde koşamayacak kadar çaresiz çocuklardan oluşmaktadır. Bu haliyle Le Guin romanları çaresizliği, yaşama cesaretini vurgulayan mütevazi görünümlü gizli bir romantizim barındırmaktadır. Oldukça sık kölelikten bahseder. Öncelikle köleliği tüm şatafatlı sembollerinden arındırır. Köleleri, bir kölenin yalın ve itirazsız, itaatkar dünyasında her hangi bir şeyi sorgulama yeteneğinden yoksun insanlardır. İsyandan bahseder, ama yanlışlıkla köle sıfatı taşıyan soylu kurtarıcılardan yoksundur hikâyeleri. Kadınlık ve erkeklik, çocukluk ve erişkinlik, kölelik ve sahiplik gibi zıtlıklara vurgu yapmaktadır. Le Guin yalın ama şiddet dolu bir evreni yansıtır. Şiddeti adlandırmaktan çekinmez. Özgürlük ve cesaret dolu bir dili vardır.
Daha fazla bilgi için: tr.wikipedia.org/wiki/Ursula_K._...
