Yazar:
Michael Ende
Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 33 dk.
Sayfa Sayısı:
302
Basım Tarihi:
Aralık 2004
Yayınevi:
Puffin Books
Orijinal Adı:
Momo
Orijinal Dil:
Almanca
Orijinal Ülke:
Almanya
ISBN:
9780140317534
Ülke:
Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
9 diğer baskı · Tümünü Göster
Momo
66,9bin okunmaPegasus Yayınları · Eylül 2017 · 304 s.
Momo
7,7bin okunmaKabalcı Yayınevi · Şubat 2013 · 302 s.
Momo
1.075 okunmaKaynak Yayınları · Temmuz 1996 · 224 s.
Momo
496 okunmaKaynak Yayınları · 1984 · 237 s.
Momo
73 okunmaAkvaryum Yayınevi · 2005 · 224 s.
Momo
5,6bin okunmaQanun Nəşriyyatı · 2019 · 300 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bir çoğumuz zaman dendiğinde yetmiyor diye yakınıyoruz ama neden yetmediğinin cevabını bulamıyoruz, ve yine bir çoğumu dinlemeyi de bilmiyoruz hayatımızda önemli olan şeyleri de MOMO bunları o kadar güzel anlatmışki aslında birine bişey anlatmanın veya onun sana bişey anlatmasının altında da önce onu susup dinlemek ve asla düşünmeden cevap vermemek
Hayatınıza küçücük de olsa dokunan insanları bilirsiniz.O insanlarla zaman daha kıymetlidir.
Peki hayatınızdan zaman çalanları bilir misiniz? Eminim ki farkında değiliz.
Eskiden bir günde alınan yollar şimdi en cok 5 saatte alınıyor. Eskiden günlerce süren işlerimiz şimdi çabucak bitiyor. Eskiden haftalarca sürülen tarlalar şimdi bir gunde sürülüyor.
Hiç düşündünüz mü iş zamanı kısaldığı halde neden bize zaman yetmiyor? Neden hayatımızdan bunca kolaylığa rağmen zevk alamıyoruz? Neden bizim bazı güzellikler için zamanımız yok?
Cevapları çok da uzaklarda değil aslında. Tüketim çılgınlığı, acelecilik, insani değerlerle yeterince ilgilenmeyişimiz.
Hatırlıyorum da küçükken arabamız olamamasına rağmen akraba eş dost ziyaretlerine daha çok giderdik.şimdi ise daha kolay olduğu halde bir telefonu bile çok görebiliyoruz.halbuki imkanlar daha kısıtlıydı.
Çocukluğumda bebeklerimizi bile kendimiz yapardık.hayal gücümüz en güzel oyuncağımızdı.elim elim öpelek oynardık mesela.beş taş,bilye,ip atlama,çelik çomak,...
Şimdilerde sokaklarda çocukları nadir görür olduk. Kızıma bakıyorum herşeyi var ama sanki birşeyler eksik. Çocuklarımızı oyuncaklara boğuyoruz ama mutlu değiller.çünkü hayal kurmalarına bile fırsat vermiyoruz.kendi dalgamızla onlarıda sürüklüyoruz.daha ilkokuldaki çocukların ellerinde cep telefonları bu beni çok düsündürüyor.şekere boğuyoruz sevgiye boğacağımız yere.bizden bir şey istediğinde nedense hiç vaktimiz olmuyor.Anne ve babamıza bile vaktim yok diyebiliyoruz.
Çalışıyoruz kazandıklarımızı harcayacak zaman bile bulamiyoruz. Yine de çalısıyoruz. Bir tatile giderken bile hep bir acelemiz var.bir an once hedefe ulaşmak.arada yolda durup harikaları seyretmiyoruz.gectiğimiz semtlerin yöresel lezzetlerine bile vakit ayırmıyoruz. Hafta sonu etkinliği diye AVM gezileri
Yalnızca bir çocuk kitabı mı?1K
Eserin ana çıkış noktası modernleşen dünya ile beraber var olan kapitalizm ve bunun bizlere getirdiği yalnızlaşma ve yabancılaşma. Kitapta birçok örtük mesaj ve temsili karakter bulunmaktadır. Olaylar basitçe anlatılmış gibi dursa da her olayın her karakterin altında ustaca tasarlanmış derin mesajlar var.
•Öcelikle Momo'nun en belirgin özelliğinin insanları çok güzel dinlemesi olması modern toplumda aslında insanoğlunun dinlenmeye ne kadar aç olduğunu bizlere işaret ediyor.
•Momo'nun en yakın arkadaşı Gibi ve Beppo tam tersi iki kişilik olarak verilerek zıtlıklardan yararlanılmıştır.
•Duman adamlar beyaz yakalıları temsil etmektedir. Aslında zaman kavramı modern dünyadaki para ile eşleştirilmiştir. Duman adamlar insanların vakitlerini çalmaktadır. Bununla beraber tıpkı modern kültürde olduğu gibi çok çalışan çok kazanan fakat mutsuz insanlar var olmuştur. İnsanlar zamandan tasarruf etmek adına sevdiği insanlardan sevdiği şeylerden vazgeçip robotlaşmışlardır. YANİ SOSYAL VE TOPLUMSAL İLİŞKİLERİNİ KISITLAMASI DURUMUNDA BAŞARILI OLACAKLARI VURGULANMIŞTIR.
• Bununla beraber evler, sokaklar, mahalleler tek tipleşmeye başlamıştır. Birbirine benzer binalar hızlı hızlı dikiliyor lakin herkes bu binaların dayanıksız olmasını bilmesine rağmen kimse ses çıkarmıyor. Tıpkı modern dünyadaki gibi.
•Ebeveynler çocukları oyalamak adına onlara pahalı oyuncaklar kendi kendine hareket edebilen bebekler, robotlar alıyor ancak çocuklar yaratıcılıklarını, hayal güçlerini kaybedip tıpkı o oyuncaklar gibi robotlaşıyorlar. Bu ise yine günümüzde de olduğu gibi ebeveynlerin kendi eksikliklerini pahalı oyuncaklarla giderme çabasını temsil ediyor.
• Bununla beraber çocuklarına vakit ayıramayan ebeveynler çocuklarını çocuk depolarına gönderiyorlar. Burada çocuklar tek tip aynı şekilde
Çocuk kitabı olarak düşünülen bu kitap aslında içerisinde ciddi bir kapitalizm eleştirisi barındırıyor. Çocuk kitabı gözüyle bakmadan sosyolojik açıdan ciddiye alınıp okunması gereken bir kitap olduğu kanısındayım.
Büyük bir kentin tiyatro harabesinde yaşayan, nereden geldiğini, ailesini hatta yaşını bile bilmeyen Momo adlı kız çocuğunun etrafında yaşayan halkın onu fark edip sevmeye başlayarak yaşadığı harabeyi güzelleştirme süreciyle başlıyor kitabımız. Momo'yu yetimhaneye yerleştirmek isteseler de orayı sevmediği ve kalmak istemediğini, kendisinin bakıma ihtiyacı olmadığı ama insanların kendisine ihtiyacı olduğunu söylerek kabul etmiyor. Burada bence bireylerin, çocukların topluma kazandırılamaması onlardan bir ömür çalsa da toplumdan daha fazlasını götüreceğini anlatıyor.
İnsanlar her gün ona yemek götürerek onu destekliyorlar. Zaman geçtikçe insanlar Momo'yu dertleşecekleri birisi olarak görmeye başlıyorlar. Burada da modern dünyanın insanları çalışmaktan dertlerini anlatamayacak, dost bulamayacak hale getirmesine atıf yapıyor. Momo insanların derdini onları yadırgamadan, yargılamadan kucaklayıcı bir şekilde dinlediği için insanların sevgisini kazanıyor. Hatta iki karakterin farkındalık kazanmasını sağlayıp küslüklerini bitirip barışmalarına sebep oluyor. Artık insanlar arasında "Bugün Momo'ya uğradın mı?" sorusu yaygınlaşmaya başlıyor. Civarın çocukları da Momo'yu ziyarete gidip onunla birlikte hayali oyunlar oynamaktan keyif alır hale gelip oyuncaklarla oynamaktan vazgeçer duruma geliyorlar. Aslında buradan da çocuk gelişimiyle ilgili bir mesaj çıkarabiliriz. Çocukların köreltici oyuncaklar yerine hayal dünyasına ve başka çocuklara ihtiyacı olduğunu çok başarılı betimlemelerle anlatıyor. Okullara gitmekten çok Momo'yla vakit geçirmek isteyen çocuklar üzerinden
Momo..
Seninle tanışmamız 9 yıl öncesine dayanıyor. Dün gibi hatırlıyorum, 11 yaşına yeni girmiştim. Babamdan hediye olarak kitap almasını isterdim hep. Babam da ismine, kırmızı punto ile yazılmış olmasına, içerisindeki resimlere bakarak Momo'nun bir çocuk kitabı olduğuna kanaat getirmiş olsa gerek, elinde Momo'yla çıkagelmişti. Ee daha küçüğüm. Renkli, cıvıl cıvıl kapaklı bir kitap bekliyordum. Kitaba bakıp "Ama baba bu çocuk kitabı değil ki" dediğimi hatırlıyorum. Taa o zamanlarda doğru bilmişim. Kendisi ne çocuk kitabı, ne de yetişkin kitabı. Türüne ister roman diyin, ister masal diyin ama Michael Ende'nın bu eserini sadece çocuk kitabı kategorisiyle sınırlamak büyük haksızlık olur. Avrupa Gençlik Kitap Ödülü Şeref Listesine girmiş, yaklaşık otuz dile çevrilmiş bu kitabımızda yazar, o kadar sade ve ustalıklı bir dile sahip ki, kitap çocuklar için oldukça heyecanlı bir serüven kitabıyken; yetişkinler için zaman konusunu irdelemek açısından insanın içine işleyen masal tadında bir roman oluveriyor.
Sonrasında ne oldu bilmiyorum ama Momo kitaplığımda alındığı ilk haliyle beni bekledi onca yıl. Daha bir hafta önce gözüme çarpmasa belki daha kaç yıl bekleyecekti. İyi ki fark ettim, belki de okumam için bu zamanın gelmesi gerekiyordu. "ZAMAN" Bu kelimeye çok dikkat edelim. Birazdan yüzlerce kez kullanacağım.
Küçük bir kız çocuğu hayal edin. Bilinmeyen bir zamanda, hiç kimsenin bilmediği uzak diyarlardan gelmiş bir kız çocuğu. Ailesi, yeri yurdu yok. Dış görünüşü biraz garip, hatta temiz pak insanlara göre korkutucu. Ufak tefek, cılız yapısı nedeniyle de yaşı kimine göre sekiz, kimine göre on iki. Simsiyah, kocaman gözleri ve yine simsiyah kıvırcık saçları var. Ve öyle kimsesiz ki, adını bile kendisi koymuş. Momo!
Peki, etraftaki insanlar kimsesiz diye, pis diye
Yaşamın Kendisi: ZamanMichael Ende' nin bu kitabı masalsı gibi görünse de sayfalar ilerledikçe verdiği mesajlarla yetişkinlere de kapısını aralayan bir hikaye...
Momo, hepimizin bildiği ama çoğu zaman görmezden geldiğimiz gerçekleri hatırlatıyor. Günlük hayatın koşturmacasında unuttuğumuz bazı soruları sorduruyor. Zaman nedir ve onu nasıl kullanıyoruz? Zamanı kim çalıyor, yoksa biz mi veriyoruz? Gerçek dinleme nedir, ne kadar dinliyoruz? Yaşamın bizi içine sürüklediği hayat tarzımızın farkında mıyız, bu döngüde neyi ne kadar üretebiliyoruz?
"Zaman, gerçek sahiplerinden alınınca ölüyor. Her insanın kendisine ait belli bir zamanı vardır ve bu zaman onda kaldıkça canlıdır, yaşar."
Kitabın son sayfasında bir sürpriz sizleri bekliyor. Ben şimdi o sürprizin tadını çıkarmaya gidiyorum. Okumak isteyenlere keyifli ve farkındalığı yüksek bir okuma olsun...
Michael Ende' nin bu kitabı masalsı gibi görünse de sayfalar ilerledikçe verdiği mesajlarla yetişkinlere de kapısını aralayan bir hikaye...
Momo, hepimizin bildiği ama çoğu zaman görmezden geldiğimiz gerçekleri hatırlatıyor. Günlük hayatın koşturmacasında unuttuğumuz bazı soruları sorduruyor. Zaman nedir ve onu nasıl kullanıyoruz? Zamanı kim çalıyor, yoksa biz mi veriyoruz? Gerçek dinleme nedir, ne kadar dinliyoruz? Yaşamın bizi içine sürüklediği hayat tarzımızın farkında mıyız, bu döngüde neyi ne kadar üretebiliyoruz?
"Zaman, gerçek sahiplerinden alınınca ölüyor. Her insanın kendisine ait belli bir zamanı vardır ve bu zaman onda kaldıkça canlıdır, yaşar."
Kitabın son sayfasında bir sürpriz sizleri bekliyor. Ben şimdi o sürprizin tadını çıkarmaya gidiyorum. Okumak isteyenlere keyifli ve farkındalığı yüksek bir okuma olsun...
Farkında mısınız?
Artık kimsenin kimseye ayıracak zamanı yok. Eş, dost, akraba, ya da çocuklarını geçtim kendilerine bile ayıracak zamanları yok. Hep bir koşuşturma içindeler. Görünmez duvarlar içine sıkıştırılmış, belli kalıpların dışına taşamayan, farklı olmak yerine başkasının hayatına özenen ve hep daha fazlasını, daha fazlasını, daha fazlasını isteyen insanlar olduk... Işıklı reklam panolarında, televizyonlar da, gazeteler de her yerde zamanın bize kalması için çıkan son teknolojik aletlerden bahsedip duruyorlardı. "Bu aleti alın, zamanınız size kalsın" Önce bu bahsedilen zamanı kazanmak için daha fazla çalışmak gerekti. Fakat yetmiyordu "zamanınız size kalsın" aletleri o kadar hızlı yenileniyordu ki daha birisini elde edemeden yenisi çıkıyordu. Tüm bunlar için hep daha fazla çalışmaya ve daha fazla zamana ihtiyacımız oldu. İşte bu zamanı da; sevdiklerimizden, çocuklarımızdan ve kendimizden vererek biriktirmeye başladık. İşin en kötü yanıysa tüm bunları sevdiklerimiz için yaptığımıza kendimizi inandırdık.
Bu "zaman" savaşından en büyük darbeyi ne yazık ki çocuklar aldı. Önce sokaklardan, çamurdan, topraktan kopardık onları. Sonra okullara, ödevlere, özel kurslara ve daha da kötüsü birbirleriyle yarışmaya mahkum ettik. Bizler gibi sistemin modern köleleri olmaları için. İstedikleri işi değil de statüsü yüksek olan ve büyük ihtimalle "hayalini kurup da yapamadığımız" meslekleri yapmaları için. Şimdi milyonlarca çocuk, anne baba sevgisini alınan pahalı oyuncaklarla ölçüyor. Gerçek sevginin ne olduğunu bilmeden... Çünkü anne ve babaların onların geleceği için çalışmaktan onlara ayıracak pek de zamanları kalmıyor.
Lütfen çocuklarınızın gerçekten de neye ihtiyacı olduğunu oturup bir düşünün... Henüz çocuğunuz yoksa da bir çocuk nasıl sevilir, neye ihtiyaç duyar
Momo’yu okurken kendimi hem bir masalın içinde hem de günümüz insanına yazılmış derin bir uyarının tam ortasında buldum. Michael Ende, çocuk kitabı gibi görünen ama aslında her yaştan insana dokunan bir eser yaratmış.
Momo, insanların dertlerini dinleyen, sabırla sessizliği paylaşabilen küçük bir kız. Onun yanında herkes, kendi içindeki cevabı buluyor. Kitabın en çarpıcı yanı ise “Zaman Hırsızları”. İnsanların zamanlarını çalıp onları hızlı, verimsiz ve mutsuz bir hayata sürükleyen bu “gri adamlar” bana çok tanıdık geldi. Sanki bugünün dünyasında sürekli bir şeylere yetişmeye çalışırken kendi zamanımızı çalan da biziz.
Momo’nun sade varlığı, bana aslında mutluluğun büyük şeylerde değil, basit bir şekilde var olabilmekte olduğunu hatırlattı. İnsan ilişkilerinde dinlemenin, yavaşlamanın, anı yaşamanın değerini bir kez daha fark ettim.
Bu kitabı bitirdiğimde içimde hem bir çocuk saflığı hem de bir yetişkin farkındalığı kaldı. Bence Momo, herkese zamanı nasıl yaşadığını yeniden sorduran ve cevabını içimizden buldurmaya çalışan nadir kitaplardan biri.
Zaman kavramı üzerinde duran bir çok soruyu düşündüren nitelikli bir eser olmakla beraber tüm okuyucu kitlesine hitap edeceğini düşünüyorum.İnsanların nasıl zaman tasarrufu adı altında,etrafındaki güzelliklerden mahrum kaldıklarını okumaktayız bu eserde.Dünyada bir şeylerden kısıtlama yaparak kendimizi mahrum bırakarak güzelleşebileceğini sananlara cevap niteliğindedir. (Alıntı)
Keyifli okumalar.
Yürekle algılanmayan zaman boşa giderEdebiyat
Momo, nereden geldiği belli olmayan kimsesiz küçük bir kızdır. (Nedendir bilmem ama ben hep erkek zannetmiştim.:)) Büyük bir kentin tiyatro harabesinde yaşar ve ona kentteki diğer insanlar bakar. Etrafa yaydığı enerjisiyle ve en önemlisi “dinleme kabiliyetiyle” herkesin neşe kaynağı olur. Burada yaşayanlar dertlerine çözüm bulmak için bile Momo’ya gider. (Git bir Momo’ya uğra! )
Bir gün duman adamların ortaya çıkmasıyla her şey tepetaklak olur. Çünkü bu adamlar herkesten zamanlarını çalmaya başlar. Kentte ne neşe kalır ne de dostluk… Bu durumdan en çok yakınları ise çocuklar olur.
İnsanların zaman algısı gerçekten çok güzel işlenmiş. Modern hayat ile ilgili yapılan eleştiriler çok sağlam ve yerinde. Bu eleştirilerin masal tadında okuyuculara sunulması ise kitabı kesinlikle eşsiz kılmış. Okuyan herkesin neden bu kadar çok beğendiğini anladım. Nefis bir konu ve anlatım sizleri bekliyor.
Yazar Hakkında
Michael EndeYazar · 17 kitap
12 Kasım 1929’da, gerçeküstücü bir ressamın oğlu olarak Almanya’da Garmisch-Partenkirchen’de dünyaya geldi.
1945’te, on altı yaşındayken askere çağrılınca eğitimini sürdürdüğü Waldorf okulundan ayrıldı. Savaştan sonra 1948-1950 yılları arasında bir drama okuluna katıldı, aktörlük yaptı, skeçler ve kısa oyunlar yazdı, Münih Halk Tiyatrosu’nda yönetmenlik ve Bavyeralı bir yapım şirketi için film eleştirmenliği yaptı.
Yazar olarak ilk büyük başarısı, çocuklar için yazdığı Cim Düğme ve Lokomotifçi Lukas (Jim Knopf und Lukas der Lokomotivfuehrer)’dir. Fantezi dünyasını seçen, fakat gerçek dünyayla olan bağlarını da koparmayan öyküleriyle pek çok övgü ve ödül almasına karşın alçakgönüllülükten vazgeçmemiştir. Fantezi romanı Bitmeyecek Öykü’yle dünya üzerindeki milyonlarca çocuğu büyüleyen Michael Ende, 64 yaşında, Stuttgart’ta mide kanseri sonucu yaşamını yitirdi.
Yazın hayatına 1950’lerde kabare senaryoları yazarak başlayan Ende’nin en çok ses getiren kitabı 1979’da yayımlanan The Neverending Story’ydi (Bitmeyecek Öykü). Roman 30’dan fazla dile çevrildi ve uluslararası alanda çok satanlar listesine girdi. Ayrıca Momo adlı kitabı ise büyük ses getirdi. Kitabında zamandan bahseden yazar, bu romanın hikayesini birinden duyduğunu, duyduklarını hiç değiştirmeden bize aktardığından bahsediyor yazarımız.
