Verlaine Dürüst Aptal Efsanesi

9,0/10  (1 Oy) · 
4 okunma  · 
2 beğeni  · 
535 gösterim
Verlaine'in bütün yaratıcı erdemi tersine çevrilmiş güçtür. Zayıflığı onun gücüdür. Olanları kontrol altına alamadığı için ona kalan şey yakınmaydı. Olanları şekillendiremediği için bunlar Verlaine'in eserlerinde çıplak, ehlileştirilmemiş, hem insansı hem de Tanrısal güzellikle parlar. Böylelikle ilkel lirizme ulaşmıştır: saf insan, basit yakınma, alçak gönüllülük, çocuksu tutukluluk, gazap ve sitem. İlkel sesler büyüleyici bir biçimdedir, tıpkı dövülmüş bir çocuğun hıçkırıkları, kaybolmuş kimselerin tutuk ağlaması, akşamın karanlığında dışarı atılmış yalnız bir kuşun sade çağrısı gibi.

Zühal Şiirleri, Çapkın Törenler, Tatlı Şarkılar, Sözsüz Romanlar adlı şiir kitaplarıyla tanınan, şiirimizin büyük ustalarını da derinden etkilemiş Fransız şiirinin büyük ustası Verlaine, bu kez bir başka büyük ustanın kaleminde yeniden hayat buluyor. Stefan Zweig'ın kitapları içinde en naifi olan bu eser, büyük bir şairin karanlıkta kalan en saklı taraflarını, zaaflarını, umutlarını, çaresizliklerini adeta şiirsel bir dille anlatıyor. Bir insanı anlamanın ve anlatmanın güzelliği sizleri bekliyor.
(Tanıtım Bülteninden)
  • Baskı Tarihi:
    Eylül 2013
  • Sayfa Sayısı:
    69
  • ISBN:
    9786054849017
  • Çeviri:
    Burcu Yalçınkaya
  • Yayınevi:
    Aylak Adam Kültür Sanat Yayıncılık
  • Kitabın Türü:

Kitaptan 5 Alıntı

Eslem Büyükarslan 
24 Tem 14:41 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Ruhu, hiçbir şeyin sessiz kalmadığı konusunda o kadar sıkıca ve acınası şekilde yaralanmıştı ki, ölünceye kadar inleyerek, sevinerek ve ağlayarak kanadı.

Verlaine, Stefan Zweig (Sayfa 13 - zeplin)Verlaine, Stefan Zweig (Sayfa 13 - zeplin)
Eslem Büyükarslan 
25 Tem 00:16 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Başlangıç basittir ve coşkunlukla yükselen zirve öyle göz alıcıdır ki son, saf bir trajedi olamaz.

Verlaine, Stefan Zweig (Sayfa 37 - zeplin)Verlaine, Stefan Zweig (Sayfa 37 - zeplin)
Muzaffer Akar 
04 Nis 2016 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

Normal cinsellikte duyguların ve ruhun özlemi mest olma anında birleşir ve zıtlıkların tutkulu biçimde içeri alınması ve hayatın yaratıcı sembolleri olan ruhun madde üzerinde, şeklin öz üzerinde yayılması ile sonsuzluğun sembolü olur.

Verlaine, Stefan Zweig (Sayfa 21)Verlaine, Stefan Zweig (Sayfa 21)
Muzaffer Akar 
 04 Nis 2016 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

Ama bir başkaydı seni sevişim
Yok, daha şefkatli değil de...
İşte buldum:Daha bir pervasızca.

Verlaine, Stefan Zweig (Sayfa 15)Verlaine, Stefan Zweig (Sayfa 15)