Gezgin olmak benim için bir uyanış ve yıllar önce başladığım bu uyanış hikayesi hiçbir zaman bitmeyecek. Nice yollar, nice insanlarla her gittiğim yerde, her bulunduğum ortamda bu hikaye çoğalacak.
Yani, artık her gece konuşacağım. Kendimle. Ayla. Yürüyeceğim, bu gece yaptığım gibi, yalnızlığımı kıskandırarak yeni yağmış kar birikintilerinin üzerinde sayısız ışıkla pırıl pırıl parlayan gümüşi-mavi soğuk ayın altında. Kendimle konuşuyorum ve kutsal bir biçimde tarafsız, karanlık ağaçlara bakıyorum. İnsanlarla karşı karşıya gelmekten, mutlu, sağlam, zeki görünmek zorunda olmaktan çok daha kolay. Maskelerimi çıkarıp yürüyorum, Ayla, duymayan ama yalnızca varlığımı kabul eden bu tarafsız, kişilerüstü güçle konuşuyorum. Ve beni alıp yere çarpmıyor.