Eskiden olması mümkünmüş gibi görünen şeyler hakkındaki güçsüz acındırma ve hatırlatmalarınızın hiçbir faydası yoktur. Çünkü bir şey olmadığına göre, olmazmış demektir. Oysa gerçekleşmeyen bir şey, daima güzel görünür.
Unuttuğumu sanıyordum, ama galiba hiçbir şey unutulmuyor. Unuttuğumuzu sandığımız her şey, unutulmuşluğun karanlığından çıkıp tekrar geri geliyor ve hiç kimseye ait olmadıklarını düşündüğümüz anda tekrar bizim oluyor.
Kuvvetli bağlarla bizi kendine bağlamıştır dünya. Bu bağları nasıl ve neden koparmalı? Varlığında bir deri gibi gelişen, insanın kendisi demek olan inanç olmadan nasıl yaşayabilir kişi?