Hayatın doruğunu teşkil eden,hayatın daha ötesine yükselemeyeceği bir vecit vardır.Ve yaşam paradoksu öyledir ki bu vecit insana en canlı halindeyken gelir ve canlı olduğunu tamamen unutturur.Bu vecit, canlılığın bu unutuluşu,kendini kaptırmış ve kendinin dışına çıkmış sanatçıya alevden bir örtü gibi gelir;tahrip olmuş bir arazide , savaşma arzusuyla gözü dönmüş ve merhamet etmeyi reddeden askere gelir.
Bizi yeterince iyi anlayan, daima dikkatle ve yapmacıklıktan uzak bir şekilde dinleyen ve bize yol gösteren dosta…
Ne çok ihtiyacımız var!..
Birine bir iyilik yaptıktan sonra kendini üstün hissetmenin verdiği bu doygunluk olmasa kimsenin kimseye iyilik yapacağı yoktu aslında.
Kalp, kelime-i şehadete tam olarak inanmazsa, yapılan iyilik ve güzel davranışların âhirette hiçbir faydası olmaz. Ancak, adâlet ve merhamet sahibi olan Yüce Rabb'imiz, yaptığı iyiliklere karşılık ona dünyada bazı nîmetler ve kolaylıklar lütfeder.
Ben insanı seviyorum. Onun şartlarıyla dövüşme kudretini seviyorum. Kaderini bile bile hayatı yüklenmesini, o cesareti seviyorum. Hangimiz yıldızlı bir gecede kâinatı bütün ağırlığıyla sırtımızda taşımayız? Hiçbir şey insanoğlunun cesareti kadar güzel olamaz.
