Terk, diyor. Hiç, diyor. Neden, diyor. Bana ne, diyor. Hayır, diyor. Sevmedi, diyor. Görmedim, diyor. Hiç, diyor. Her cümlede hiç. Hiç görmedim. Hiç aramadı. Hiç sevmedi. Hiç umurumda değil. Hiç istemem. Bu hiçler, o an, her an, bir an hepe dönüşüyor. Aslında diyor ki... Hep sevdim. Hep istedim. Hep aradım. Hep
merak ettim. Hep. Hep. Hep.
Unutuyor. Her şeyi hemen unutuyor. O sayede bugün hala hayatta. O sayede hala kendini öldürmedi. O sayede geçmişin hesabını yapmak yerine geleceğe bakıyor.