Peyami Safa okurken çoğu zaman bir psikologla konuşur gibi hissediyorum kendimi. Biraz madde, biraz ruh, biraz aşk.. Vedia'yı daha çok anlayabilmek isterdim biraz gizemli kaldı açıkçası. Bir Tereddüdün Romanı'nı hatırlattı bana. Hiç bitmeyen iç hesaplaşmalar, sorular, doğru olanı bulup yaşama isteği. Velhasıl ben yine mest oldum okurken. Ne diyordu kitapta doğmak kafi, sonrasında hepimiz ölümle karşı karşıyayız. :(