Yōzō denize bir taş fırlattı. "Çok rahatlamıştım. 'Şimdi buradan atlarsam bütün sorunlarım yok olacak.' diye düşünmüştüm. Borçlarım, okulum, ailem, pişmanlıklarım, sanatım, utanç duyduğum ne varsa... Marksizim, arkadaşlarım, ormanlar, çiçekler. Artık hiçbiri umurumda değildi. Bunu fark ettiğim an, o kayanın üstünde gülmeye başladım. Gerçekten çok rahatlatıcı bir histi.
(Acı gerçekler)Alıntı
Ama benim daha okulum bitmedi, oyunlarım yarıda kaldı, nasıl büyüttünüz beni?
Nasıl karar verdiniz büyüdüğüme?
Boyum da aynı benim. Saçım da uzamadı ki! Nasıl büyüdüm ben bir gecede? Bana da söyleyin nasıl büyüdüm, nasıl büyüttünüz beni?
Ben H.İ...
Yaşımdan büyük cümleler kurmayı öğrendim rezil bir gecede.
Benim için açılan internet sayfalarında, tanımadığım insanların elinde, 'H.i. için adalet istiyoruz' yazılı bir kağıtla çekilmiş resimler gördüm. Birinde'Asla yalnız yürümeyeceksin' yazıyordu, okuyunca aklıma direkt babam geldi.
Evet, o varsa yalnız değilim ve sizler, hiç tanımadığım insanlar, annelerim, ablalarım, ağabeylerim ve babam, babalarım...
Sizler de daha niceleriniz...
Ben H.i...
Bugüne kadar babamın Adalet istediği kızı...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Görevini bitirmiş bir insan gibiyim. Sanki Seyfi bir daha bana dönmeyecek. Bir okulu bitirmek kıvanç, gurur verir insana. Biraz da hüzün. Ama insan bir daha eski okulunu aramaz. Ben, Seyfi’nin bitirdiği bir okulum. Geri dönmeyecek. Giden öğrenciler eski okullarını aramazlar. Ama geride kalan öğretmenler eski öğrencilerini ararlar, beklerler. Tanrım, ne kadar da yalnızım!”
Elveda öğretmenim, elveda ilk okulum, elveda çocukluğum, elveda kimseye söyleyemediğim ilk aşkım...
Sayfa 61 - Ketebe Yayınları
Necip Fazıl KısakürekKitap Alıntısı
Okulum bittikten sonra , 1916 senesinde Deniz Harp Okulu( Mekteb- i Fünûn - ı Bahriye) sınavlarına girdim ve kazandım. Yavaş yavaş durulmaya başlamıştım. Bahriye Mektebinde geçen beş senem çocukluğumun son basamaklarından, gençliğimin ilk basamaklarına çıkarmıştı beni. Çocukluğumun yaramaz Necip'ine dair izler kaybolmuştu. Yahya Kemal, Ahmet Hamdi Akseki, Hamdullah Suphi gibi isimler bu okulda görevliydi, onlardan eğitim aldım. Şiir yazmaya da işte bu okulda başladım.
16 yaşındaydım ve İstanbul mükemmeldi. Okulum mükemmeldi. Kaldığım yurt mükemmeldi. Derslerim mükemmeldi. Zaman mükemmeldi. Hayat mükemmeldi. Tek sorun, "mükemmel" kelimesindeydi. Çünkü kendimi ne kadar iyi hissettiğimi anlatmak için yetersizdi. Onun dışında her şey mükemmeldi.
Sayfa 243
