“En çok ne zaman üzülüyorsun?”
Kalem devam etti:tik-i-tik-tik-i-tik.
“Şey” dedi.” Bilmiyorum. Belki yalnızken.”
Sanki ben yaşayanları bağışlamakla yükümlüydüm.
Çünkü ne kadar gülünç olursa olsun, biz yine hayatı tam inkâr edemiyoruz. Onda kafamızın vehimleri olsa bile, iyi, kötü diye kıymetler arıyoruz. Aşka, ihtirasa yer veriyoruz. Sanatkârcasına yaşamanın, küçük hesap ve israflarda kaybolmanın farklarını buluyoruz.
Sayfa 132 - Dergah Yayınları 40. Baskı: Kasım 2022
‘’Fakat hiçbir şey insanın dikkat çekmeyecek şekilde davranması ve başkalarıyla pek az, kendiyle ise bol bol konuşması kadar fayda sağlamaz."
