Şevvâl
@sevvalozlem
15 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Babam öldü. Gökyüzü yere indi. Babam, sustuğu bütün sözleri götürdü. Toprağın gökyüzünden büyük olduğunu o gün öğrendik.
Sakin bir ev,
kendi yetiştirdiğimiz çiçekler,
ilham verecek kitaplar,
sevilmeye değer birkaç arkadaş,
acı veya pişmanlık vermeyen masum eğlenceler,
gerçeğe bağlılık,
güven, ümit ve sevgi dolu bir yürek...
Dünya'nın bütün zevklerinden daha değerlidir.
unutmadım, hiçbir şeyi unutmadım
demlenmeye bıraktım, emanet bir atın terkisine
hiçbir şey ben yaşarken başlamadıysa da
şahit oldum ve şaştım
çocukluğumdan beri muhafaza ettiğim
derin ve içli bir hayretle
tüm olup bitenlere ve tüm olup bitemeyenlere
benden önce milyon ve milyon kere yağan yağmur
başka türlü yağdı sanki benim gözetimimde
Sivas’ı da gördü bu gözler, Holokost’u da tehcir’i de
kaderine razı yaralı bir üveyik gibi
sustum ve seyrettim hepsini
görünür yaralarımı yalayarak iyi ettim de
görünmeyenlerin acısı ziftle kazındı beynime
unutmadım, hiçbir şeyi unutmadım
lakin neyi değiştirebilirdim
etim neydi benim
budum ne
hipokondrim atadan, gen mirası
majör depresyonum görüp de diyemediklerimden
ortağı değilsem de yancısıyım
etraftaki tüm kötülüklerin
yancısıyım çünkü yalanlarla ördüm
ruhumu insanların şerrinden koruyacak bu zırhı
beni, ruhumu, aklımı
bütün bunların şerrinden korusun diye ördüğüm zırhımı
gözyaşlarınızın tuzuyla paslansın diye örmedim
hiçbir şeyi unutmadım
lakin sustum
ar ettim
