Ama mucizevi bir biçimde, eski hayatından bir parça kurtulmuştu işte; böyle yapayalnız, bir başına kalmadan önceki haliyle, eski Leyla'yla arasındaki son bağdı o. Tarık'ın bir parçası, kızın içinde hâlâ sağdı; minicik kollar sürgün vererek, saydam eller çıkararak yaşıyordu. Tarık'tan, eski yaşamından geriye kalan tek şeyi nasıl tehlikeye atardı?
Delirmeden önceki son mektuplarıAlıntı
Gördün mü, sonunda kaderimi kabul ettim. Ben artık 'Çarmıha Gerilen'im. Dünyayı kurtarmak için buradayım, ama önce kendimi bu acıdan kurtarmalıyım.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yirmi yaşım ile otuz yaşım arasında aklın bittiği yerleri ve çıldırmanın sınırlarını aradım. Çıldırmanın beni ne kadar ilgilendirdiğini biliyorum, bu yüzden onu kendi kafamda ve beynimde yaşamaya kalktım. Akıl ve çılgınlık arasındaki ufak, yıldırım hızına sahip atlayışı sözcüklerle nasıl anlatabilirim.
Beyin, düşünce kendini özgürleştiriyor, fırlıyor, bir roket gibi evrene, boşluğa, sonsuz boşluğa. Onunla birlikte gövde de. Ya da gövde kalıyor da, düşünce gövdeyi koparıp sonsuz boşluğa doğru uçmaya başlıyor. Acı veren bir şey bu. Çok acı veren. Ürküten. Hem de nasıl ürküten!
Çılgınlığı bilmeden aklın sınırları son derece can sıkıcı. Kabul edilemez. Yetersiz.
Aklın dünyası dışında başka şeyler olmalıydı. Ben çılgınlık dünyasına en derin, en uzun, en sonsuz yolculuğu yaptım. En acı veren yolculuğu. Tüm öbür acılar, akıldan çılgınlığa geçişle karşılaştırıldığında kabul edilir. Çılgınlık yoluyla kurtuluşumu ne büyük bir cesaretle tamamladım, tüm acılardan, gövdelerden, güneşlerden, ana-babalardan ve çocuklardan, güvenden ve güvensizlikten, tüm düzenlerden.
Düzen ve güven kadar ürkütücü bir şey yoktur. Hiçbir şey. Hiçbir korku... Aklını en acı olana, en derine, en sonsuza atmışsan korkma. Ne sessizlikten, ne dolunaydan, ne ölümlülükten, ne ölümsüzlükten, ne seslerden, ne gün doğuşundan, ne gün batışından. Sakin ol. Öylece dur. Yaşamdan geç. Kentlerden geç. Sınırları aş. Gülüşlerden geç. Anlamsız konuşmaları dinle, galerileri gez, kahvelere otur –artık hiçbir yerdesin.
Tüm raylardan git, denizin her türlü grisinin tadını çıkart. Çılgınlığın boyutları yok. Sallanan, boyutsuz bir boşluk. Orada daha yüksek, daha geniş, daha derin algılanıyor, boyut yok. Oluşumunu yaratan spermalara dek geri gidebilir düşüncen. Kendi embriyonluğunu anımsayabilirsin, annenin karnında
Sayfa 47
Sakarya'da millet son mukavemetini sarfederken arkadan, Batum berisindeki sınır taşlarına kadar sokulan Enver Paşa, bu taşları geçebilip de bir de kardeş kavgası açsaydı, şimdi biz, müstakil bir Türk toprağı üstünde nefes almayabilirdik.
Sayfa 235 - Remzi Kitabevi
Fakat düşünmeden yapılan her eylem, mantığın şimşek gibi zihne aniden çökmesiyle son bulmaya mahkûmdur.
Adler psikolojisinde, travma kesinlikle reddedilir.
Bu, oldukça yeni ve devrimsel bir noktadır. Hiç şüphesiz,
travmayla ilgili Freudyen bakış açısı harikuladedir. Freud, bir
kişinin ruhsal yaralannın (travmalannın) onun şimdiki zamandaki
mutsuzluğunun nedeni olduğunu öne sürmüştür. Bir
insanın hayatını ayrıntılı bir anlatı olarak ele alırsan, kolaylıkla
anlaşılan bir etki, güçlü izienimler yaratan ve son derece
cazip olan dramatik bir gelişme hissi söz konusu olur. Ama
travma argümanını reddeden Adler, şunu söyler: "Tek başına
hiçbir deneyim, başarımızın ya da başansızlığımızın nedeni
değildir. Deneyimlerimizin yarattığı şok - sözüm ona travma
- yüzünden sıkıntı çekmeyiz, bunları amaçlarımıza uyduğu
şekilde biz yaratırız. Bizi deneyimlerimiz belidemez ama
bunlara verdiğimiz anlam kendi kendisini belirler."
Adler'in, benliğin deneyimlerin kendisiyle
değil, bunlara atfettiğimiz anlamlarla belirlendiğine dair
söylediklerine odaklanmalısın. Korkunç bir felaket ya da çocuklukta
tacize uğrama veya benzeri deneyimlerin, bir kişiliğin
oluşmasına bir etkisi olmadığını söylemiyor; bu olayların
etkisi güçlüdür. Burada önemli olan, hiçbir şeyin aslında etkiler tarafından belirlenmiyor oluşu. Bizler kendi hayatımızı,
bu geçmiş deneyimlere atfettiğimiz anlamla belirliyoruz.
Hayat, birisinin sana verdiği değil senin seçtiğİn bir şeydir ve
nasıl yaşayacağına da sen kendin karar verirsin.
