Tuğçe
@tucilaa
Gerçek anlamda sevgi, diğer insanları da kendimiz kadar sevebilmeyi içerir, kendimizden çok ya da kendi yerimize değil.
İnsan, varolduğu günden bu yana sürekli olarak, içinde yaşadığı dünyayı ve evreni tanımaya ve anlamaya çalışmış, ancak bu çabası içinde en az tanıyabildiği varlık yine kendisi olmuştur.
Kendimizi, bir kitaplayken yalnız olmadığımıza ikna edebiliriz; tıpkı bir insanlayken yalnız olmadığımıza ikna edebileceğimiz gibi.
Kendimle ilgili olan gerçekte, sınırsızlığın kesinliğe dönüştüğü yere vardım, ileri yaşın daimi sarsıntı derecesine, zihnin gittikçe felsefi ve felsefesel yalnızlığına; orada insan, beynin artık kendisi olarak var olmamasına yol açan her şeyin sürekli bilincinde oluyor... Hakikat şu ki gittikçe her şey olduğuma inanıyorum, çünkü artık gerçekte hiçbir şey değilim.