Kitabı MukaddesDin
Not: Bu incelemede İslam'a ve diğer dinlere hakaret yoktur, özellikle de İslam'a. Bu inceleme Hristiyanlık ve Yahudilik hakkındadır. Yani konunun İslam'la alakası yok, biz burada onları eleştireceğiz.
Kitabı Mukaddes Nedir: Kitabı Mukaddes Eski Ahit ve Yeni Ahit olmak üzere 66 farklı kitapçıktan oluşan 1400 sayfalık ve uzun bir süreçte yazılan metinlerdir. Bu metinler ayrı ayrı değerlendirilmeli ancak bir o kadar beraber değerlendirilmelidir. Zira bu iki metinler topluluğu birbirleriyle bağlantılıdır. Kitabı Mukaddes'teki Eski Ahit 39 kitapken, Yeni Ahit ise 27 kitaptır.
Eski Ahit'in ilk 5 kitabı Tevrat, Mezmurlar adlı bölümü ise de Zeburdur. Ancak bunlar dışında da farklı metinler vardır. Eski Ahit'te 5 adet yasa kitabı (Tevrat), 12 adet tarih, 5 tane bilgelik( Zebur kitabı bu kitaplar arasındadır.) 17 tane de peygamberlik kitapları vardır. Yeni Ahit'te ise 4 incil kitabı( Müjde Kitapları), Elçilerin İşleri, Pavlus'un Mektubları, genel mektuplar ve Yuhanna'nın Görümleri vardır. Şimdi bu metinlerde ne anlatılıyor, bunu inceleyeceğiz.
Eski Ahit'te Adem'den başlayarak Malaki'ye kadar uzanan bir hikâyeler bütünü görürüz. Eski Antlaşma şu olayla imzalanır. Tanrı, İbrahim'e baba evi olan Ur kentinden ayrılmasını ve Filistin bölgesine göç etmesini buyurur. Zamanla İbrahim'in torunu Yakup, hilecilik yaparak Tanrı'nın desteğini ardına alarak ilk oğulluk hakkını alır ve daha sonra, Yehova'yla yaptığı güreşte Yehova'yı yener.
Buradan da İsrail lakabını alır. Onun soyunu da İsrailoğulları denir.
Yakup'un 12 oğlu vardır. Bunlar İsrail'in on iki kabilesenin atalarıdır. Musa'yla beraber Mısır'dan çıkan İsrailliler, ilk kitaplarını Musa devrinde yazmaya başlar.
Bu kitaplara yasa kitabı denir. Bu kitabı eleştireceğiz ancak önce içerikten bahsedelim. İlk kitapta Musa'dan önceyi
Bizim Tenekeci ağabeyin nahif üslubu pek dile gelip anlatılası değil. Ya da benim kelimelerim buna kifayetsiz de geliyor olabilir. Bilmiyorum. Bildiğim bu lezzeti tatmaktan ibaret. Bu vesileyle İbrahim ağabeyime sıhhat, selamet ve afiyetler dilerim.
Reklam
Yazar Bakara suresi 177. ayetten yola çıkarak ayette yapılan iyilik tanımını parça parça inceleme gayreti göstermiştir. Bir nevi ilgili ayetin geniş bir yorumunu yapmış oluyor.
Yazar önce iyilik kavramının tanımını ve müslüman biri için oturması gereken mantığı izah ettikten sonra iyilerin özellliklerini yine ayetten yola çıkarak her kavram için ayrı bir bölüm ayırmak suretiyle inceliyor.
Kitabın isminden yola çıkarak daha dolu ve başka minvalde bir içerik bekliyordum. Aynı zamanda kitabın konusu ile ilişkili olan kısımları kitabın ancak yarısını kapsadığını söylemek gerekir. Yazar diğer kalan kısımda "derkenar" denilen başlıklar altında muhtelif konulardaki görüşlerini, anılarını yazmış.
Yazarın vaiz olmasından kaynaklı olsa gerek kitap sanki karşınızda biri sizinle konuşuyormuş gibi bir dille, sohbet havasında yazılmış.
Velhasıl kelam; doğru beklenti ile okunduğunda verim alınabilecek bir kitaptır.
Bu kitap; Paul Atreides'in çocukları olan Ganimet ve II. Leto'nun babalarının ölmek için çöle gitmesinden ve Dune'un yeşillenmeye başlamasından sonraki yaşadıklarını anlatıyor. Gezegenin düzeni tamamen değişse de Fremen olarak büyüyen Ganimet ve Leto, alıştıkları düzende yaşamaya devam ediyorlar. Bir yandan halaları yani Paul'ün kız kardeşi Alia, İmparator dedesinin ölüsü tarafından ele geçiriliyor ve asla yapmayacağı şeyleri yapmaya zorlanıyor. Kendi gezegenine geri dönen ve bir Bene Gesseret olan Jessica yani babanneleri onları öldürme planları yapıyor. (Buradan çok emin değilim aslında) Diğer yandan Vaiz denen yaşlı ve kör bir bilge de sürekli olarak adından bahsettiriyor ama aslında kim olduğu bilinmiyor. Ta ki II.Leto ile karşılaşana kadar :)
Vaizin kim olduğunu sonlarda öğreniyoruz ve zaten birçok şey de kitabın sonlarına doğru gerçekleşiyor. Asla beklenmeyen ve hak edilmeyen şeyler oluyor. Bu durum da uzun süre durağan giden kitabı toparlıyor. Bu kitapta kızdığım birçok şey oldu ama sonlarda acıma noktasına bile geldim. Anlaması ve sindirmesi zor bir evren ama hâlâ mükemmel...
John Steinbeck’in başyapıtı "Gazap Üzümleri" 1929 Ekonomik Buhranı'nın gölgesinde, Joad ailesinin Oklahoma’nın tozlu topraklarından Kaliforniya’nın vaat edilmiş bahçelerine uzanan trajik göçünü, hayatta kalma mücadelesi ve bireysel bilincin toplumsal bir uyanışa dönüşme süreci olarak ele alıyor.
Toprağından koparılan insanın köksüzleşmesini ve sanayileşen tarımın, acımasız dişliler arasında ezilişini kronolojik bir yıkımla işliyor. Tom Joad’un hapishane çıkışındaki pragmatik tutumunun yerini toplumsal bir adalet arayışına bırakması, eski vaiz Jim Casy’nin ruhani dogmaları terk edip "insanlık onuru" için kendini feda eden seküler bir mesih figürüne dönüşmesi, olay örgüsünde merkezi bir önem taşıyor.
Alt metninde ailenin direği olan Ma Joad üzerinden, anaerkil bir düzenin koruyuculuğu vurgulanırken, mülkiyetin kutsallığına karşı emeğin kutsiyeti yüceltiliyor.
Rose of Sharon’ın (Gülşerif) açlıktan ölmek üzere olan bir yabancıyı emzirmesiyle, zirveye ulaşan eser; "ben" duygusunun yerini "biz" bilincine bıraktığı kolektif bir insanlık manifestosuna dönüşerek, kapitalizmin vahşi doğasına karşı sarsıcı bir eleştiri sunuyor.
Ve mirastan güzeldir babadan kalma öğüt.Şiir
Peltek vaiz, hani senin cem’atin
Bak öteki bülbül gibi şakıyor
Hele hutbede duruyor saatin
İteklesen bir saniye gitmiyor.
Bir ithaf karşılıyor daha kapağı açar açmaz, “Kıymetli ağabeyim Tuncay Kara için…” Okuyup geçemedim, tararken İbrahim Tenekeci’nin bir konuşmasında denk geldim: “Geçen akşam Tuncay Kara ağabeyimle dertleştik biraz. Birkaç yıldır yaşanan olaylar ve gelişmeler üzerine. Şunu sordu bana: Ne zaman bitecek bu? Cevabını burada vereyim: Ağaç yıkılınca, kuruyunca, kesilince. İyiler pes edince…”
“Şimdi ben öksüz bir kitabeyim bir mezarın başında,” dizesiyle başlıyor eser. Bana çarpıp geçiyor günün kambur kuşları… youtube.com/watch?v=XCRa3yt... Çok az şiir var içinde, az konuşup öz konuşan, fısıldarken sesi dağları aşan bir şair o. Hani derler ya, sesini değil, sözünü yükselten… Azar azar okuyayım dedim, bir de baktım bitmiş. Uzun uzun düşündüm metaforları üzerine, her denememde farklı yerlere gittim. “Çünkü yağmur korkutur bir dağı ancak, yaşamak mı, ne yazık ki ben bilemedim.”
Baba yarısıdır ölüm, götürür bizi parka…
Ölüme ilaç ölümdür, diyordu 
Necip Fazıl Kısakürek 
Bir Adam Yaratmak’ında ve ekliyordu, “Kefenimizden evvel çürüyoruz.” Ölüm değil de ötesinde dem vuruyordu 
Hasan Hüseyin Korkmazgil, “Ölmek bir şey değil doktor, ondan sonrasını düşlemek beter.” Her insan bir parça ölüm taşır, 
Tarık Tufan’a göre. Hepimiz geleceğin müstakbel ölüleriyiz neticede. “İnsanı çürüten ölüm değil hayattır.” Ölüm bir uyanma der, 
Lev Tolstoy, 
Can Yücel’e göre bir eşek şakası, 
Ahmet Hamdi Tanpınar'a göre üzüntünün şifası. Çok başka bakıyor 
Elias Canetti, “Ölüm, sahip olduklarımızın en iyisidir.”
Ölümle başlayıp ölümle bitiyor kitap. Arada yaşıyor muyuz derseniz, yürüyen bir mezarlık olarak. “Ömür geçip gidiyor bari uğrasa bize, uğrasa da kurtulsak yürüyen mezarlıktan.” Hayat iki ölüm arasında
Necip Fazıl Kısakürek Bir Adam Yaratmak’ında ve ekliyordu, “Kefenimizden evvel çürüyoruz.” Ölüm değil de ötesinde dem vuruyordu Hasan Hüseyin Korkmazgil, “Ölmek bir şey değil doktor, ondan sonrasını düşlemek beter.” Her insan bir parça ölüm taşır, Tarık Tufan’a göre. Hepimiz geleceğin müstakbel ölüleriyiz neticede. “İnsanı çürüten ölüm değil hayattır.” Ölüm bir uyanma der, Lev Tolstoy, Can Yücel’e göre bir eşek şakası, Ahmet Hamdi Tanpınar'a göre üzüntünün şifası. Çok başka bakıyor Elias Canetti, “Ölüm, sahip olduklarımızın en iyisidir.”
Ölümle başlayıp ölümle bitiyor kitap. Arada yaşıyor muyuz derseniz, yürüyen bir mezarlık olarak. “Ömür geçip gidiyor bari uğrasa bize, uğrasa da kurtulsak yürüyen mezarlıktan.” Hayat iki ölüm arasındaReklam
Reklam