Bildim ki; kullarının kemal sahibi olmalarını, burada (dünyada) olgunlaşıp, orada (ahirette) vuslat saadetine kavuşmalarını istiyorsun.
(Benim için) bu niyette kesin karar kılmak ve olgunluk miracına yükselmeye gayret etmek (artık) farz oldu.
Bu yoldan uzak durmak olmaz; çünkü en güzel yoldur sana giden yol.
CanfezamAlıntı
bir darbımeseldir canfezam bakışların, vurur beni
uzanırım da kadife saçaklarına; rüzgâr durdurur beni
şehrinde kaybolmuşum uzatmalı kirpiklerinin
en leylâk kokuşunla, en şahin uçuşunla
o körpe, o İstanbul endâmın kavurur beni
bu bir cefâ derbendi, kahır istilâsıdır
ellerin ufalar, ehkeşanl savurur beni
şenliğinde aykırı yürüyüşlerin eziyorsun göklerini
yine de ufuklarda bekletiyor gurur beni
bu hicran değişmeyen kaderimdir, umarım
biliyorum canfezâm, vuslat unutturur beni
Aşk yolunda çekilen her cefa, vuslat gecesinin bir müjdecisidir; dert çekmeyen dermanın kadrini bilmez.
Hiçbirimiz ayrılığın bütün kötülüğünü
Bir başımıza kaldıramayız
Gövdemizde çiçeklenen onca inceliği
Zamanın zehriyle tenimizden silemeyiz
İki kalbin soğukluğunu bir kalp nasıl taşısın
Acımıza inanacağımız bir kötü söz de
Biz buluruz sevgilide.
Kaba bir dil sesimizin ipeğini ele geçirmesin diye
Çırpınırız bir yandan da
Yoksa bir daha nasıl insanı severiz?
her manzara billur bir duvak, hicranlı diyar
bir vuslat ki, şarkılar bile dingin, bahtiyar
Varlık’ın hakikati, Varlık’ın ve insanın vuslat anında ortaya çıkar.
Sayfa 68
