• Yine yorgun argın bir günün sonuna gelmişti.. çıkış saatine on dakika kala ‘’huh’’ diye yığılıp kalmıştı emektar iş sandalyesine.. sandalyede geçen bir ömür.. günde 8 saat.. bazı günler atölyede ayakta ama genelde sandalyede oturarak.. Yorgun, yığgın geçen günlerde iki dakika da olsa bir kanepeye ya da sıcak yatağına uzanamamak..‘’ Aah ahhh…’’

    - Büyük lüks!!
    - Efendim??? Bişey mi dedin Yadiş ?? ‘’

    ‘’Sesli mi dedim ben onu?? Son günlerde kafam iyice dalgınlaştı.. Artık içimden mi konuşuyorum dışımdan mı fark edemiyorum.. ‘’

    - Yok yok bişey demedim ..
    - Güzel hafta sonları o zaman Yadişciğim.. Byy..

    Bir yandan, telefonu, güneş gözlüğü, öğle arası karşı sokaktaki marketten aldığı fiyatı düşen yeşil mandalinaların olduğu poşeti toparlarken bir yandan da çoktaaan hazırlanıp ayağa kalkan oda arkadaşı Sevime kibarca zoraki bir ‘’ Byy’’ ile karşılık verdi..

    ‘’ Güzel hafta sonları!! Yaa ne demezsin.. bütün işler beni bekliyor.. daha da annemi kavga döğüş banyoya sokup yıkayabilecek miyim aceba.. Allah vere de bugün yemeği taşırmamış olsa ocağa.. Güzel hafta sonları!! Sevocum.. evde yemeğin hazır.. çocuklarına bakan kadın temizliğini ütünü de yapıyor.. gidip eve duşunu alıp süslenip ‘hoş geldin kocacıııımmm’ diye cilve yapmak kalıyor sana geriye ne de olsa.. hayat sana güzel be Sevo.. evde kocanın korkusundan çiğneyemediğin sakızın şakırtısını dinlemek de bize düşüyor malum..’’

    Masasını toparlayıp bilgisayarını da kapattıktan sonra en son odanın da ışığını kapatıp kapısını kilitledi.. Çıkış saatini beş on dakika geçirmişti bu arada.. Odaların çoğu kapatıp gitmişti, bir tek müdür yardımcısı Sabri Bey kalmıştı her zamanki gibi..
    ‘’ Deli manyak gene gömülmüş evraklara.. ee eşek olunca semer vuran çok oluyor.. gitti gözlerin iyice be adam .. şişe dibi oldu üç senede.. çöktün.. kamburun çıkacak böyle gidersen.. gerçi senin işin de zor be.. o karın denen dırdırcının zil gibi sesini iki dakka daha az duysan kâr kârdır..’’

    Hızla çıktığı koridordan bahçenin en köşesine park ettiği düldülünün yanına gitti.. Hava kararmaya yeni başlamıştı.. Akşam trafiğine kalmadan bir an önce eve düşmesi lazımdı.. ‘Ev çok karışmamıştır inşallah’ diye içinden dua ederek yola çıktı.. Annesi iyice yaşlanmış, son zamanlarda evde de çok sıkılmaya başlamıştı.. Eski alışkanlıklarının verdiği şeylerle bi köşede oturmaz, ‘ annem yapma, yorma kendini ‘ laflarına aldırmadan akşama işten gelecek diye Yadigarına çorba yapar, yemek yapardı. Gözleri yakını çok seçemediği için malzemelerin çoğu ya tezgaha, ya ocağa, ya da halıya malıya dökülür saçılırdı.. İşten gelince ilk işi evi barkı kolaçan eden Yadigar ise anacığının yemeğini yedirip, üzerini başını pakladıktan sonra bebeğini uyutur gibi uyutur ondan sonra da ciflerle, çamaşır sularıyla mutfağı, tuvaleti, banyoyu ov allah ov nerdeyse kendini kaybederdi.. Elinde çamaşır sulu bezle az bi soluklanayım derken halının üzerinde uyuya kaldığı bile olmuştu bi keresinde..

    Yadigar… Ailenin en küçük çocuğu.. Üç abisi ve iki ablası.. Kendi yaşına yakın yaşlarda olan yeğenleri.. Babasının annesine ölmeden önce bıraktığı son yadigar.. Büyüyene kadar, ev bark sahibi olan diğer kardeşlerinin aksine, zor bela okuduğu iki yıllık bir teknik okul sayesinde meslek lisesine memur olarak atanabilen, orda bi kaç gün atölye dersleri haricinde çoğu vakti memurların odasında geçen, okulunu bitirene kadar annesiyle birlikte yengelerinin yanında sığıntı gibi geçen senelerden sonra atanır atanmaz ilk iş bi ev tutmak olan , hem erkek işine hem kadın işine aynı anda koşuşturan, kendinden ‘ kız başına iyi halletti’ diye söz ettiren, kalabalıklar içinde kimsenin de çok farketmediği bir gariban.. Ufak tefek minyon hali, çakır gözleri, kumral ince saçlarıyla aslında çok da alımlı olabilecekken ev-iş arası rutin hayatı, hayatımı düzene sokayım, borçlarımı ödeyeyim diye kendini paralayışından sebep üstüne başına bakmadan belki on senenin modası geçmiş elbiseleriyle, kendi gibi minyon otuzaltı numara ayaklarıyla ordan oraya koşuşturan bir kızcağız.. Abileri, ablaları, yeğenleri herkes kendi hayatlarından memnun.. Neden?? Çünkü Yadigar var analarına bakan.. Bayramdan bayrama topluca gelinip yenilip içildikten sonra arkalarında bi ton bulaşık ve enkaz bi ev kalan, bi şeye ihtiyacın var mı diye sorulmadan geçen günler.. Her biri zengin bir kocanın bütün imkanlarıyla o tatilden bu tatile fink atan, hem baba evinde hem koca evinde canları hiç üzülmemiş, yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında, bi giydiklerini bi daha giymeyen havalı yeğenler..
    Yadigar var..
    Yadigar yapar..
    Yadigar yapmalı..
    Onlar gittikten sonra ‘’ ayy Halaaa.. hâlâ bunları mı giyiyosun .. at bunları kendine yeni bişeyler al ..’’ demeleri yok mu en çok da buna üzülürdü.. Saatlerce boy aynasının karşısına geçip gardırobundaki, ne zaman aldığını unuttuğu elbiselerinin birini giyer birini çıkarır aynada bakar dururdu.. En sonunda da hepsini bi köşeye yığar, epey bi ağladıktan sonra doğruca mutfağa gidip o enkazı deliler gibi temizlerdi.. Bir bebek gibi hiç bişeyin farkında olmadan uyuya kalan anacığına da arada bakıp, uykusunda öperek açılmış üstünü örterdi..

    Günlerden bir gün, fakir fukara öğrencilerin yararına düzenlenen bir organizasyonla şehrin ileri gelenlerinin de orada bulunacağı bir yardım gecesi düzenlendi.. Şehrin biraz kenarında, tepelik bir alanda, ormanlık alana nazır, katlı katlı taraçalı, büyük restoranda yapılacak bu organizasyona şehrin en zenginleri ve makam sahipleri davet edilmişti.. Okul müdürlerinin belirledikleri listelerdeki öğrencilerin ihtiyaçları için toplanacak olan paralar bir dernek aracılığı ile alınacak, ayni ve nakdi yardımlar tek tek kabul edilecek, kısa süre içinde de çocukların evlerine gidilerek ailelerine dağıtılacaktı.. Davetiyelerden biri de Yadigar’ın okuluna gitti tabii.. Okul müdürü bu işlerden çok da hazzetmezdi.. uğraşmak istemezdi daha doğrusu.. Nasıl olsa Sabri Bey vardı, ne gerekti böyle incik cincik işlerle uğraşmaya.. Aklınca en boş memurlardan biri olan Yadigarla, yardımcısı Sabri Beyi bu iş için görevlendirip, listeleri hazırlamalarını sonra da davete birlikte gitmelerini emretti.. İkisini de şöyle boydan boya süzüp, burnunu kıvırıp ‘sümsükler’ bakışı atarak ‘’ üstünüze başınıza doğru dürüst bişeyler giyin haa.. ‘’ demeyi de unutmadı.. Üstüne bastıra bastıra bi Sabri beye bir de Yadigara bakıp ‘’ Smokin-papyon.. Abiye-topuklu ayakkabı.. Kapişşş??‘’ dedi.. Gayri ihtiyari ‘napacaz şimdi’ bakışıyla birbirine bakakalan Sabri Bey ve Yadigar, müdürün eliyle ‘hadi naş’ işareti yapmasıyla odadan çıktı..

    Günler günleri kovaladı.. İki hafta boyunca bütün listeler yapılmış ve balo günü gelmiş çatmıştı.. Yadigarın halini gören oda arkadaşı Sevo ‘’ kız ne düşünüyorsun o iş bende!! ‘’ diyerek ağzındaki sakızıyla bi balon yapıp çat diye patlattı.. Yadigara kendi gardrobundan şeker pembesi tüllü çok şık bir gece kıyafeti ayarladı.. ‘’ Bak ayakkabı işini de şöyle yaparız, bildiğim çok güzel bi mağaza var marka ürünler tasarlıyorlar, alırız ertesi gün de iyice altını üstünü siler bu ayağımı sıktı diye geri veririz’’ dedi.. ‘’ Bak yalnız balo yerine kadar başka ayakkabıyla gideceksin haa çok dolanma altı çok sürtmesin yere ‘’ diye tembihlemeyi de unutmadı.. Günlerdir baloda ne giyeceklerini konuşan, Watsap gruplarında habire kıyafet fotoğrafı paylaşan kocaları zengin yeğenlere tabii ki söylememişti Yadigar o baloda kendinin de olacağını..

    Araba işini Sabri bey ayarlayacaktı.. Gelip Yadigarı evden alacak akşam da çok geçe kalmadan döneceklerdi.. Her ikisinin de gece on ikiden önce eve dönmeleri gerekiyordu çünkü gece altına yapmasın diye her gün saat 12 de annesini uykudan uyandıran Yadigar gibi Sabri Bey in de balodan haberi olmayan dırdırcı karısının o saatte alması gereken ilacı Sabri Bey’in yokluğunu fark etmeden eve dönüp bi bardak suyla karısına vermesi gerekiyordu.. Yani her ikisi için de hayat memat meselesiydi bu saat..

    Balo günü geldiğinde şıkıdık Sevo soluğu Yadigarın evinde aldı.. özene bezene elbisesini giydirdi, saçını topuz yaptı, hafif makyajıyla çakır gözleri iyice ortaya çıkan Yadigar, ayakkabı mağazasının vitrinine konulması için özel imal edilen otuzaltı numara son model, şeffaf ve yer yer swarovski taşlarıyla yaldır yaldır yanan topuklu ayakkabıyı da giyince bakmalara doyulamayan bir prenses oldu çıktı.. Az önce uyuttuğu annesi görse bu kim derdi yani .. Akşamın karanlığında kimseler görmeden binadan çıktığında, sensörlü bina giriş lambasının altında parıl parıl parlayan Yadigarı arkasından uğurlayan Sevo olmasa Sabri Bey bile tanıyamazdı.. Peki o tam bir evrak faresi olan Sabri Bey??? Yahu adam smokini giyince, sinek kaydı damat traşını da olunca hatta hatta o acar berberin marifeti olacak ki şişe dibi gözlükleri de atıp lensleri takınca müdürün bile ağzına tükürecek adam olmuştu yahu ..

    EEE ne demişler ‘’ Güzellik ‘on’ sa, dokuzu ‘don’ du.. ‘’

    Ayarladığı taksi ile balo yerine giden Yadigar ve Sabri bey yoldaki trafik sebebiyle epey gecikmişlerdi. Millet ayak üstü, yüksek masaların etraflarında kümelenerek hem sohbetlerini ediyorlar hem de elit ortamın tadını çıkarıyorlardı.. Yardım bahane sükse şahaneydi anlayacağınız.. Birazdan valinin konuşması başlayacak ve ardından isimler okunarak yapılan yardımlar tek tek yardımı yapan iş adamlarının kürsüye davet edilmeleriyle, ufak ufak takdim konuşmalarıyla teşekkürler bildirilecekti.. Tam o sırada taksi parasını bozamayan taksici ile laf dalaşına giren Sabri Bey Yadigarı ‘’sen önden git bari ben seni salonda bulurum’’ diyerek salona gönderdi.. Işıl ışıl tam bir peri kızı olan Yadigar ürkek bakışlarıyla salona girip ayakkabılarıyla yere basmaya korka korka merdivenleri inmeye başladı..

    Salondan biri hatta belki de salonun en yakışıklı beyefendisi anında fark etti Yadigarı.. Çünkü o ayakkabıyı bizzat kendi tasarlamıştı şehrin en ünlü ayakkabı mağazaları zincirlerinin Avrupada desinatörlük okuyan genç veliahtı olarak.. Kimseler giymez bu numarayı diye korkmadan da vitrine koydurtmuştu.. Fakat aman Allahım bi ayakkabı ancak bu kadar yakışabilirdi bir ayağa.. ve bu peri kızı da kimdi??? Bir anda salondaki herkes yok oldu sanki.. bir o ve de bir de peri kızı vardı sanki.. oraya nasıl geldiğini bilemeden kendini Yadigarın elini nazikçe tutup merdivenden indirirken buldu.. akabinde tüm salon zaten Yadigara bakmaya başlamıştı bile.. Yeğenler ilk önce tanıyamasalar bile o en kurnazı ‘’’ aaaaa Yadiiiişş Halaaaa!!! Ne işi var yaa onun burda??? ‘’ diyerek diğerlerine de gösterdi.. O ses neydi peki yahu o çatırtı sesi?? Ortadan çaaat diye yarılan egoları olmasın sakın!!
    Veliaht ve Yadigar tatlı tatlı konuşadursunlar Sabri beyle taksici nerden çıktığı bilinmeyen bi kavgaya tutuşup araya giren badigardlardan bi araba zopa yemişlerdi.. Üstü başı yırtılan Sabri Beyin bırakın salona girmeyi insan yüzüne çıkacak hali kalmamıştı.. Bahçede bi köşede, perişan halde oturup kalakalmıştı.. İçerde iş adamlarının takdimleri teşekkür konuşmaları sürerken bir anda veliahtın adı anons edildi.. Sanki rüyadan uyanır gibi bir etki yapan anons, Yadigarın duvardaki saate bakmasına sebep oldu ve on ikiye kalan yarım saat eve yetişmeleri için kıtı kıtına ancak yetiyordu.. Bilmem kaç yüz bin liraya alınan ayakkabının geri verileceği için altının yere sürtmemesi gerektiği beynine kazınan Yadigar merdivenleri koşarak çıkmak için bir anda ayakkabıları çıkarıp eline aldı fakaaat o heyecanla bir tanesi tıngır mıngır yere yuvarlanmıştı bile.. Yadigar peşinden koşan veliahta yakalanmamak için geriye dönemedi bile..

    Geriye kalan günlerde ise bildiğiniz hikaye işte.. Davete katılanların listelerinin araştırılması.. Okul okul gezip yardım ayakkabısı dağıtma bahanesiyle davete katılanların ziyaret edilmesi yani Yadigarın fellik fellik aranması… Gözyaşları içinde o çakır gözlerden Yadigarın tanınması..yeğenlerin çatııır çatııır çatlamalarına rağmen kırk gün kırk gece düğün yapılması… falaaaan… filaaannn…

    Eee olsun artık o kadar değil mi yahu.. Anneye el bebek gül bebek bakmanın o kadar da Takdir-i İlahi tarafından taltif edilmesi dimi ama..

    Ya o swarovskili ayakkabılar???

    Temperli camekanın içinde villanın baş köşesinde arz-ı endam ediyor efenim o günün hatırası olarak daha ne olsun...

    Bir de düğünün akabinde son yadigarını da yerine yerleştirmenin huzuruyla pamuk anne huzur içinde sonsuza kadar uyusun..

    Gökten üç tane kafam kadar swarovski düşsün tüüüüm kül kedilerinin başına.. Biz de çıkalım kerevetineeee....

    https://www.youtube.com/watch?v=PswyVUGJQYM

    masalı olur da şarkısı olmaz mı :) bu da Türk usulü illaki :)
  • “Herhangi bir entellektüelden çok daha fazla takdir edilen kişidir iyi bir aşçı. Zengin bir mutfakta yetiştiğimiz hâlde, analarımız, ninelerimiz bu mutfağı tatbik ettikleri hâlde, onların torunlarının kız veya erkek olsun bu külfetten kaçınmalarını bir kayıp olarak görmeliyiz.”
    İlber Ortaylı
    Sayfa 82 - Timaş Yayınları
  • Zengin köşklerde, Tanzimat sonucu yemeklerin, -Avrupa ülkelerinde olduğu gibi- ayrı bir odada ya da salonda, masada veya sandalyelerde oturarak ayrı tabaklarda, ayrı çatal ve bıçakla yenmeye başlandığı, herkesin ayrı bardağı kullandığı Fransız mutfağı modası olduğu bilinir.
  • Kitabı kesinlikle çok beğendim.
    Menekşe, aşçılık okuyan kendi ayakları üzerinde duran 24 yaşında kendini geliştirmeye çalışan ülke ülke gezip yeni tatlar ve tarifler öğrenen güzel mi güzel , inatçı dünyaca ünlü bir aşçı olmayı hedefleyen baş kahramanımız..
    Ricardo ise, İtalya da otelleri olan zengin , yakışıklı, çapkın bir ceo...
    Klasik bir şekilde karşılaşıyorlar, sonra kavga edip ayrılıyorlar 2 ay sonra tekrardan birbirlerine rastlıyorlar ve aşk kapılarını çalıyor. Hatta evlilikle sonlanıyor ama kitabın sevmediğim yanı mutsuz son olması. İnsanların birbirlerini bu kadar severken ayrılmaları bence saçmalık ve çok üzücü.....
    Kitabın devamını en kısa zamanda bekliyorum...
    Yazara duyurulur ve lütfen mutlu sonnnnnnnnnnn.......
  • Karamsarlık çok kolay, hatta zevkli, her yerde entelektüellerin madalyası ve tacı. Düşünen sınıfları çözüm aramaktan kurtarıyor. Tiyatro oyunlarındaki, şiirlerdeki, romanlardaki, sinemalardaki karanlık düşüncelere bakıp heyecanlanıyoruz. Şimdi de radyodaki yorumları dinleyip. İnsanlık şimdiye kadar asla bu kadar zengin, bu kadar sağlıklı, bu kadar uzun ömürlü olmadığına göre bu anlatılana neden güvenelim? Eğer savaşlarda ve doğum yaparken şimdiye kadar olduğundan çok daha az insan ölüyorsa ve hiçbirimiz bundan önce bilim yoluyla daha fazla bilgiye, daha faza gerçeğe bu kadar kolay ulaşamamış isek, neden güvenelim? Şefkat duygularımız- çocuklara, hayvanlara, başka dinlere, tanımadığımız uzak yabancılara- her gün kabarıyorsa? Yüz milyonlarca insan sefil bir yaşamdan kurtarılmışsa? Batı’da, yoksul sınıflar bile düzgün şehirlerarası yollarda dörtnala giden bir attan dört kat daha hızlı araba kullanırken müziğin büyüsüne kapılarak koltuklarına yaslanıyorsa? Suçiçeği, çocuk felci, kolera, kızamık, yüksek sayıdaki çocuk ölümleri, okuma-yazma bilmemek, idamlar ve devletin rutin hâle gelmiş işkencesi birçok ülkede yasaklanmışken? Yakın zamana kadar bu belalar her yerde görülüyordu. Güneç panelleri ve rüzgâr enerjisiyle çalışan çiftlikler, nükleer enerji ve henüz bilmediğimiz icatlar bizi karbondioksitin pisliğinden, GM ürünleri bizi kimyasal tarımın tahribatından ve en yoksulları da açlıktan kurtaracaksa? Bütün dünyada görülen şehirlere göç geniş arazileri çoraklaştıracaksa, doğum oranlarını düşürüp kadınları cahil köy eşrafının elinden kurtaracaksa? Caesear Agustus’u bir el işçisini kıskanacak duruma getirecek sıradan mucizelere ne demeli: Acısız diş hekimliği, elektrik ışığı, sevdiklerimizle anında temas, dünyada görüp görebileceği en iyi müzik, bir düzine kültürün mutfağı? Ayrıcalıklarla, tattığımız zevklerle gururlanıp duruyoruz ama yine de yakınıyoruz, şimdiye kadar yakınmayanlar da yakında başlar. Ruslara gelince, aynı şey Katolik İspanya için de söylenmişti. Ordularını sahillerimizde bekliyorduk. Çoğu şey gibi bu da olmadı. Birkaç kundaklama gemisi ve onların donanmasını İskoçya’nın kuzey ucundan dolaşmaya mecbur eden yararlı bir fırtına sayesinde mesele halloldu. İşlerin gidişatı bizi hep kaygılandıracak – bu da bilinçli olmanın ağır yeteneğine dâhil.
    Ian McEwan
    Yapı Kredi Yayınları
  • 191 sayfalık bu eser, 20 farklı başlıktan oluşuyor. Her başlığın içeriği ise 7-8 sayfa civarında. Başlıklara ait içeriklerin uzatılmaması ve kısa olması ise okuyucu için bir avantaj durumunda. Gözümüzü korkutan, “burayı nasıl bitireceğim, başlarsam sonu gelmez” dedirten upuzun bölümlerin tercih edilmemesi, kitabın okunma süresini daha da kısaltıyor. Ayrıca kitapta kullanılan dil ve üslup ise gayet güzel. Kitabı, İlber Hoca karşınızda anlatıyormuş gibi okursanız, kitaptan zevk almamanız mümkün değil.

    Kitap, konu ve bilgiler açısından ilgi çekici ve zengin bir içeriğe sahip. Peki hangi konulardan bahsediliyor? Kısaca sayarsak; İstanbul Tarihi, Mimar Sinan, Devşirme Sistemi, Osmanlı’da Aile Kurumu, Fatih Sultan Mehmet Han ve Fetih, Osmanlı Mutfağı, Seyahatnameler vb…

    Tarih meraklılarına tavsiye edebileceğim bir eser...

    Detaylı yazım aşağıdaki adrestedir
    http://birikisatir.com/...i-yeniden-kesfetmek/