Sena Y
@1_senaa
Uzman Psikolojik Danışman
Yüksek Lisans
Van
21 Aralık 1999
608 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Son Ada , ilk bakışta sakin ve huzurlu bir yerde geçen basit bir hikâye gibi başlıyor. Issız bir ada, kendi halinde yaşayan insanlar, doğayla kurulan sessiz bir denge ve martılar… Her şey olması gerektiği gibi görünürken, adaya gelen bir diktatörle birlikte bu düzen yavaş yavaş bozulmaya başlıyor. 
Zülfü Livaneli , bu değişimi bir anda değil; adım adım, fark edilmesi zor ama derin izler bırakarak anlatıyor.
Romanın en çarpıcı yanı, kötülüğün nasıl sıradanlaştığını göstermesi. Kimse başta kötü değildir; herkes “daha iyi bir düzen”, “daha güvenli bir yaşam” vaadine inanır. Ama bu inanç, zamanla korkuya, sessizliğe ve kabullenmeye dönüşür. İnsanlar olan biteni sorgulamamaya başladıkça, ada da değişir; doğa, martılar ve insanlar bu baskının bir parçası haline gelir. Livaneli burada şunu çok net gösterir: Zulüm, yalnızca uygulayanlarla değil, ses çıkarmayanlarla da güçlenir.
Son Ada duygusal olarak da güçlü bir metin. Öfke, çaresizlik, suçluluk ve pişmanlık iç içe geçer. Roman bittiğinde geriye huzur değil; rahatsız edici bir farkındalık kalır. Livaneli, bize yalnızca bir ada hikâyesi anlatmaz; iktidarın, korkunun ve suskunluğun insanı nasıl dönüştürdüğünü gösterir. Bu yüzden Son Ada, yalnızca okunup geçilecek bir roman değil; bitince insanın kendine dönüp baktığı bir kitap.
Reklam
İçgüdülerimizi Hatırlatan Bir Çağrı
Clarissa P. Estes ’in 
Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabı yalnızca okunacak bir metin değil; insanın iç dünyasında yavaş ve derin bir hareket başlatan bir yolculuktur. Yazar, Jung’un analitik psikoloji yaklaşımını mitoloji, masallar ve kültürel anlatılarla bir araya getirir ve kadın ruhunun bastırılmış, ötelenmiş, unutulmuş yanlarını görünür kılar. Onun anlattığı “vahşi kadın” kavramı saldırgan ya da kontrolsüz bir doğayı değil; sezgiyi, yaşam enerjisini, direnç ve kendine dönüş gücünü temsil eder. Estes’e göre modern toplum, kadını uyumlu, ölçülü, uygun, sessiz ve kendi ihtiyaçlarından arındırılmış hale getirerek içgüdülerinin sesini kısmıştır. Bu kitap ise o sesi yeniden duymayı mümkün kılan bir hatırlayıştır.
Masallar bu çağrının en güçlü araçlarıdır, çünkü masallar kolektif bilinçdışının dilidir. Nesilden nesile taşınan her hikâye, aslında ruhun kendi tarihini anlatır. La Loba’nın kemik toplayan kadını, kadının kaybolmuş parçalarını yeniden bulup diriltmesini; Mavi Sakal masalı, tehlikeyi sezdiği halde susmak zorunda bırakılan kadının iç alarmının nasıl bastırıldığını; Vasalisa’nın hikâyesindeki küçük kukla ise sezginin kendisini temsil eder. Kadın yaşamı boyunca birçok kez kendine yabancılaşabilir, kendi duygularından uzaklaşabilir, kendini başkalarının gözüyle tanımlamaya başlayabilir. Fakat içteki ses hiçbir zaman tamamen ölmez. Yalnızca duyulmuyormuş gibi olur. Estes’in söylediği şey şudur: “Kadın kendini unutabilir ama içi onu asla unutmaz.”
Bu kitapta sezgi, kadın ruhunun en temel rehberi olarak ele alınır. Modern yaşam, sürekli güçlü görünme zorunluluğu, başarı baskısı, ilişki rollerine uyum sağlama çabası, toplumun beklentileri ve görünür olma isteği, kadını kendi sesinin dışına taşır. Kadın çoğu zaman dışarıda ne söylendiğine, ne düşünüldüğüne, neyin uygun göründüğüne odaklanır ve1000Kitap
Clarissa P. Estes ’in Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabı yalnızca okunacak bir metin değil; insanın iç dünyasında yavaş ve derin bir hareket başlatan bir yolculuktur. Yazar, Jung’un analitik psikoloji yaklaşımını mitoloji, masallar ve kültürel anlatılarla bir araya getirir ve kadın ruhunun bastırılmış, ötelenmiş, unutulmuş yanlarını görünür kılar. Onun anlattığı “vahşi kadın” kavramı saldırgan ya da kontrolsüz bir doğayı değil; sezgiyi, yaşam enerjisini, direnç ve kendine dönüş gücünü temsil eder. Estes’e göre modern toplum, kadını uyumlu, ölçülü, uygun, sessiz ve kendi ihtiyaçlarından arındırılmış hale getirerek içgüdülerinin sesini kısmıştır. Bu kitap ise o sesi yeniden duymayı mümkün kılan bir hatırlayıştır.
Masallar bu çağrının en güçlü araçlarıdır, çünkü masallar kolektif bilinçdışının dilidir. Nesilden nesile taşınan her hikâye, aslında ruhun kendi tarihini anlatır. La Loba’nın kemik toplayan kadını, kadının kaybolmuş parçalarını yeniden bulup diriltmesini; Mavi Sakal masalı, tehlikeyi sezdiği halde susmak zorunda bırakılan kadının iç alarmının nasıl bastırıldığını; Vasalisa’nın hikâyesindeki küçük kukla ise sezginin kendisini temsil eder. Kadın yaşamı boyunca birçok kez kendine yabancılaşabilir, kendi duygularından uzaklaşabilir, kendini başkalarının gözüyle tanımlamaya başlayabilir. Fakat içteki ses hiçbir zaman tamamen ölmez. Yalnızca duyulmuyormuş gibi olur. Estes’in söylediği şey şudur: “Kadın kendini unutabilir ama içi onu asla unutmaz.”
Bu kitapta sezgi, kadın ruhunun en temel rehberi olarak ele alınır. Modern yaşam, sürekli güçlü görünme zorunluluğu, başarı baskısı, ilişki rollerine uyum sağlama çabası, toplumun beklentileri ve görünür olma isteği, kadını kendi sesinin dışına taşır. Kadın çoğu zaman dışarıda ne söylendiğine, ne düşünüldüğüne, neyin uygun göründüğüne odaklanır veİncelememe yazar hakkında çok kısa bir bilgi vererek başlamak istiyorum.
1890 doğumlu İngiliz yazar 
Agatha Christie , polisiye türünün en çok okunan ve en etkileyici kalemlerinden biri. Dedektif karakteri Hercule Poirot ve zekice kurguladığı olay örgüleriyle tanınır. Eczacılık bilgisi sayesinde zehir, ilaç ve insan davranışlarını ustaca birleştirir.
Gel gelelim hikâyemize:
Doğu Ekspresinde Cinayet , neredeyse tamamı bir tren yolculuğunda geçen, kapalı bir ortamda işlenen gizemli bir cinayeti konu alıyor. Yoğun kar nedeniyle yolda kalan Doğu Ekspresi, bir yolcunun öldürülmesiyle bir anda hareketli bir sorgu sahnesine dönüşür. Tüm yolcular şüpheli, herkes gizemli. Ve sahneye, eşsiz gözlem gücüyle Dedektif Hercule Poirot çıkar.
Bu kitaptaki kurgu sadece “katili bulma” meselesi değil; insan doğasının karanlık, çelişkili yönlerini de ele alır.
Cinayeti çözerken büyük olaylara değil, en ufak davranışlara odaklanır. Christie’nin büyüsü de burada: küçük ayrıntılardan büyük sonuçlar çıkarabilmekte. Kitap ilerledikçe, her karakterin hikâyesi birer ipucu gibi çözülür. Okur olarak siz de trenin içinde, o karla kaplı dağlarda, adım adım suçun izini sürersiniz.
Romanın sonundaki büyük ters köşe, yazarın ustalığını zirveye taşır. Suçun doğası, adaletin sınırları ve vicdanın sessizliği iç içe geçer.
“İnsan kalbinin içini görmek, bazen bir cinayeti çözmekten daha zordur.” Bu çıkarım, romanın kalbidir. Poirot’nun en zorlandığı şey, gerçeği değil, insanı anlamaktır.Ben bu kitabı okurken adeta o trenin bir yolcusu gibiydim. Kar taneleri pencerelere çarparken, her karakterin bakışında bir sır aradım.
Agatha Christie satır aralarındaki adalet duygusu beni çok düşündürdü. Çünkü burada adalet, “doğru” ya da “yanlış” kadar keskin değil; vicdanla hukuk arasında sıkışan bir gri ton.
Yazarın dili sade ama etkileyici. Olaylar
Agatha Christie , polisiye türünün en çok okunan ve en etkileyici kalemlerinden biri. Dedektif karakteri Hercule Poirot ve zekice kurguladığı olay örgüleriyle tanınır. Eczacılık bilgisi sayesinde zehir, ilaç ve insan davranışlarını ustaca birleştirir.
Gel gelelim hikâyemize:
Doğu Ekspresinde Cinayet , neredeyse tamamı bir tren yolculuğunda geçen, kapalı bir ortamda işlenen gizemli bir cinayeti konu alıyor. Yoğun kar nedeniyle yolda kalan Doğu Ekspresi, bir yolcunun öldürülmesiyle bir anda hareketli bir sorgu sahnesine dönüşür. Tüm yolcular şüpheli, herkes gizemli. Ve sahneye, eşsiz gözlem gücüyle Dedektif Hercule Poirot çıkar.
Bu kitaptaki kurgu sadece “katili bulma” meselesi değil; insan doğasının karanlık, çelişkili yönlerini de ele alır.
Cinayeti çözerken büyük olaylara değil, en ufak davranışlara odaklanır. Christie’nin büyüsü de burada: küçük ayrıntılardan büyük sonuçlar çıkarabilmekte. Kitap ilerledikçe, her karakterin hikâyesi birer ipucu gibi çözülür. Okur olarak siz de trenin içinde, o karla kaplı dağlarda, adım adım suçun izini sürersiniz.
Romanın sonundaki büyük ters köşe, yazarın ustalığını zirveye taşır. Suçun doğası, adaletin sınırları ve vicdanın sessizliği iç içe geçer.
“İnsan kalbinin içini görmek, bazen bir cinayeti çözmekten daha zordur.” Bu çıkarım, romanın kalbidir. Poirot’nun en zorlandığı şey, gerçeği değil, insanı anlamaktır.Ben bu kitabı okurken adeta o trenin bir yolcusu gibiydim. Kar taneleri pencerelere çarparken, her karakterin bakışında bir sır aradım.
Agatha Christie satır aralarındaki adalet duygusu beni çok düşündürdü. Çünkü burada adalet, “doğru” ya da “yanlış” kadar keskin değil; vicdanla hukuk arasında sıkışan bir gri ton.
Yazarın dili sade ama etkileyici. Olaylar
Shakespeare’in en kısa ama en hareketli eserlerinden biri. Yalnızca iki saatte bitirdim, ama sayfaları kapattıktan sonra bir süre o dünyanın içinden çıkamadım. Karmaşanın, tesadüflerin ve insan hâlinin en komik hâliyle işlendiği bir oyun bu.
Olay, yıllar önce denizde birbirinden ayrılan iki ikiz kardeş çifti etrafında dönüyor: Antipholus’lar ve Dromio’lar. Yıllar sonra yolları Ephesus şehrinde kesişince, benzerlikleri büyük bir yanlışlık zincirine dönüşüyor. Birinin karısı ötekiyle konuşuyor, hizmetkar yanlış efendiye hizmet ediyor, suçlamalar havada uçuşuyor… Herkes herkesi başka biri sanıyor. Ve tüm bu karmaşanın ortasında, Shakespeare yine kalbin tam ortasına dokunuyor.
Bir yerde Antipholus’un söylediği gibi:
"Dünyanın kalabalığında kaybolmuş bir damla gibi hissediyor insan kendini; ta ki o damla diğerini bulana dek."
Yanlışlıklar üst üste gelirken gülüyorsun; ama gülüşlerin arasında Shakespeare’in asıl mesajı sızıyor:
her kimlik karmaşası, aslında kendini bulma yolculuğu.
Her yanlışlık, doğruya çıkan bir kapı.
Sonunda herkesin birbirini bulduğu o sahne, insanın içini ısıtıyor. Karmaşa biter, aile yeniden birleşir, huzur gelir.
Oyun kapanır ama insanda bir düşünce kalır:
Bazen hayat, sadece “yanlışlıklar komedyası”ndan ibaret.
Ve belki de bu yüzden bu kadar gerçek.
" Daha ne kadar kötülük olabilir?”
Hakan Günday ’ın 
Zamir , 
Az ve 
Kinyas ve Kayra kitaplarını okuduktan sonra sıra 
Daha 'ya geldiğinde, aslında hep aynı dünyanın farklı yüzlerine baktığımı hissettim. Ama bu kez karanlık çok daha yakınıma geldi.
Romanın merkezinde Gaza var. Çocuk yaşta babasının zoruyla insan kaçakçılığına bulaşan bir çocuk. Onun dünyasında insanlar “insan” değil, taşınan “yük” gibi. Henüz oyun oynaması gereken yaşlarda, başkalarının umudunu ve çaresizliğini parayla ölçmeyi öğreniyor. Kitap boyunca Gaza’nın hem çocukluğunu kaybedişine hem de vicdanının nasıl örselendiğine tanık oldum. Okurken sürekli şu duyguya kapıldım: “Bir çocuğun masumiyetini elinden almak, insanlığa yapılabilecek en büyük kötülük.”
Hakan Günday ’ın diğer kitaplarında da karanlıkla yüzleşiyoruz. Zamir bana birey ve toplum arasındaki görünmez şiddeti düşündürmüştü. Az daha çok insanın kendiyle olan kavgasını ve ötekileştirilmeyi anlatıyordu. Kinyas ve Kayra ise nihilizmin, bağımlılığın ve uçlarda yaşamanın romanıydı. Ama oradaki karakterler karanlığa bir seçimle yürümüşlerdi.
Daha ’da ise bu karanlık bir seçim değil, bir çocuğa dayatılan bir kaderdi. İşte bu yüzden diğer romanlarından daha çok içime dokundu. Gaza’nın hikâyesi bana sadece bir karakterin değil, tüm dünyanın ortak ayıbını hatırlattı: çocukların ellerinden alınan çocukluklarını.
Okurken nefes almakta zorlandım ama elimden bırakamadım. Ağır, rahatsız edici ama çok etkileyici bir roman. 9/10 — Çünkü sadece bir hikâye değil, insanlığın yüzüne tutulmuş acımasız bir ayna.Edebiyat
Hakan Günday ’ın Zamir , Az ve Kinyas ve Kayra kitaplarını okuduktan sonra sıra Daha 'ya geldiğinde, aslında hep aynı dünyanın farklı yüzlerine baktığımı hissettim. Ama bu kez karanlık çok daha yakınıma geldi.
Romanın merkezinde Gaza var. Çocuk yaşta babasının zoruyla insan kaçakçılığına bulaşan bir çocuk. Onun dünyasında insanlar “insan” değil, taşınan “yük” gibi. Henüz oyun oynaması gereken yaşlarda, başkalarının umudunu ve çaresizliğini parayla ölçmeyi öğreniyor. Kitap boyunca Gaza’nın hem çocukluğunu kaybedişine hem de vicdanının nasıl örselendiğine tanık oldum. Okurken sürekli şu duyguya kapıldım: “Bir çocuğun masumiyetini elinden almak, insanlığa yapılabilecek en büyük kötülük.”
Hakan Günday ’ın diğer kitaplarında da karanlıkla yüzleşiyoruz. Zamir bana birey ve toplum arasındaki görünmez şiddeti düşündürmüştü. Az daha çok insanın kendiyle olan kavgasını ve ötekileştirilmeyi anlatıyordu. Kinyas ve Kayra ise nihilizmin, bağımlılığın ve uçlarda yaşamanın romanıydı. Ama oradaki karakterler karanlığa bir seçimle yürümüşlerdi.
Daha ’da ise bu karanlık bir seçim değil, bir çocuğa dayatılan bir kaderdi. İşte bu yüzden diğer romanlarından daha çok içime dokundu. Gaza’nın hikâyesi bana sadece bir karakterin değil, tüm dünyanın ortak ayıbını hatırlattı: çocukların ellerinden alınan çocukluklarını.
Okurken nefes almakta zorlandım ama elimden bırakamadım. Ağır, rahatsız edici ama çok etkileyici bir roman. 9/10 — Çünkü sadece bir hikâye değil, insanlığın yüzüne tutulmuş acımasız bir ayna.Reklam