Seri sonu! #okudumbitti #13
Tess Gerritsen'in Rizzoli & Isles serisine veda etmek hiç kolay olmadı benim için. Serinin 13. kitabı olan 
Dinle Beni, elime aldığımda bende hem "artık bitti mi?" burukluğu hem de "acaba Jane ve Maura bizi yine nasıl bir kaosun içine sürükleyecek?" heyecanı yarattı.
Bu kitabın en sevdiğim yanı, karakterlerin sadece mesleki kimliklerine değil, kişisel evrimlerine de odaklanması oldu. Jane Rizzoli'nin o bildiğimiz sert kabuğunun altındaki savunmasızlığı, Maura Isles'ın soğukkanlı zekası ve tabii ki serinin gizli kahramanı haline gelen Angela Rizzoli... Angela'nın mahalle dedektifliği oynamaya çalışması, kitabın o karanlık ve gerilimli atmosferinde nefes alınmasını sağlayan harika bir komedi unsuru olmakta.
Gerritsen, yine "küçük bir kasaba/mahalle sırrının ne kadar büyüyebileceğini" çok iyi işlemekte. Bir yandan bir cinayet soruşturması yürütülürken, diğer yandan teknoloji ve sosyal medyanın günümüz dünyasında insan hayatını nasıl bir gözetleme kulesine dönüştürdüğünü sorgulamaktasınız. Olay örgüsü her zamanki gibi sürükleyici; bölümler kısa, tempo hiç düşmemekte. Özellikle "Dinle Beni" başlığının altındaki o ironik mesaj, finali okuduktan sonra beni gülümsetti.
Tabii ki mükemmel miydi? Belki serinin ilk kitaplarındaki o saf, çiğ gerilim havasını arayanlar olabilir. Gerritsen artık karakterlerinin olgunluk dönemini yazmakta ve bu, kitabın temposunu daha "hesaplanmış" kılmaktadır. Ancak yazarın tıp dünyası ve adli bilimle olan o sarsılmaz bağını bu kitapta da iliklerinize kadar hissetmektesiniz.
Dinle Beni, bir vedadan ziyade, sevdiğimiz karakterlerin hayatlarına bir "durum güncellemesi" gibi. Eğer Jane ve Maura'nın yıllardır süren dostluğuna ve aralarındaki o eşsiz kimyaya tutkunsanız, bu kitabı elinizden bırakamayacaksınız. Kitap, finaliyle "daha anlatacak çok hikaye var"Edebiyat
Tess Gerritsen'in Rizzoli & Isles serisine veda etmek hiç kolay olmadı benim için. Serinin 13. kitabı olan Dinle Beni, elime aldığımda bende hem "artık bitti mi?" burukluğu hem de "acaba Jane ve Maura bizi yine nasıl bir kaosun içine sürükleyecek?" heyecanı yarattı.
Bu kitabın en sevdiğim yanı, karakterlerin sadece mesleki kimliklerine değil, kişisel evrimlerine de odaklanması oldu. Jane Rizzoli'nin o bildiğimiz sert kabuğunun altındaki savunmasızlığı, Maura Isles'ın soğukkanlı zekası ve tabii ki serinin gizli kahramanı haline gelen Angela Rizzoli... Angela'nın mahalle dedektifliği oynamaya çalışması, kitabın o karanlık ve gerilimli atmosferinde nefes alınmasını sağlayan harika bir komedi unsuru olmakta.
Gerritsen, yine "küçük bir kasaba/mahalle sırrının ne kadar büyüyebileceğini" çok iyi işlemekte. Bir yandan bir cinayet soruşturması yürütülürken, diğer yandan teknoloji ve sosyal medyanın günümüz dünyasında insan hayatını nasıl bir gözetleme kulesine dönüştürdüğünü sorgulamaktasınız. Olay örgüsü her zamanki gibi sürükleyici; bölümler kısa, tempo hiç düşmemekte. Özellikle "Dinle Beni" başlığının altındaki o ironik mesaj, finali okuduktan sonra beni gülümsetti.
Tabii ki mükemmel miydi? Belki serinin ilk kitaplarındaki o saf, çiğ gerilim havasını arayanlar olabilir. Gerritsen artık karakterlerinin olgunluk dönemini yazmakta ve bu, kitabın temposunu daha "hesaplanmış" kılmaktadır. Ancak yazarın tıp dünyası ve adli bilimle olan o sarsılmaz bağını bu kitapta da iliklerinize kadar hissetmektesiniz.
Dinle Beni, bir vedadan ziyade, sevdiğimiz karakterlerin hayatlarına bir "durum güncellemesi" gibi. Eğer Jane ve Maura'nın yıllardır süren dostluğuna ve aralarındaki o eşsiz kimyaya tutkunsanız, bu kitabı elinizden bırakamayacaksınız. Kitap, finaliyle "daha anlatacak çok hikaye var"
“Hiç kimsenin geleceğe inanmadığı umut dolu bir ülke, hiç kimsenin geçmişe inanmadığı anılarla dolu bir ülke”
Grange gerçekten hayal gücümün sınırlarını zorlayan yazarlardan biri ve Koloni ile bunu bir kez daha başardı. Bu kitap, klasik bir polisiyeden çok gizem ve macera unsurlarının ön planda olduğu bir roman. Grange'ın en sevdiğim yönlerinden biri, ele aldığı konular üzerine son derece kapsamlı araştırmalar yapması. Koloni de bunun en iyi örneklerinden biri. Şili, Fransa ve Nazi Almanyası ekseninde ilerleyen hikâye; siyasi ve tarihî detaylarla oldukça zenginleştirilmiş. Cinayetlerin işleniş biçimi son derece ilkel ve rahatsız edici. Özellikle Tibet ses frekanslarının cinayetlerle ilişkilendirilmesi, okurken beni en çok etkileyen detaylardan biri oldu. O anlarda sık sık “Bu nasıl bir zihin?” diye düşündüm. Romanın merkezinde, 63 yaşında emekli bir polis olan Kasdan bulunuyor. Kilisesinde işlenen bir cinayetin ardından olayın peşine düşmeye karar veriyor. Diğer tarafta ise uyuşturucu bağımlılığıyla mücadele eden Volokine var. O da cinayetleri kendi karanlık geçmişiyle bağlantılı görüyor. Yolları kesiştiğinde, ikili resmi yetkileri olmaksızın bu seri cinayetleri araştırmaya başlıyor. Araştırma derinleştikçe “Koloni” adı verilen karanlık bir tarikatın varlığı ortaya çıkıyor. Bu tarikatın ergenliğe girmemiş erkek çocuklarını kaçırdığı öğreniliyor. Peki kaçırılan çocuklarla işlenen cinayetler arasında nasıl bir bağ var? Romanın en sürükleyici tarafı da tam olarak bu gizemin peşinden gitmek. Koloni, bence Grange ile tanışmak için en uygun başlangıç kitabı değil. Ancak yazarı zaten seviyorsanız ve bol gizemli, macera dozajı yüksek, araştırma yönü güçlü romanlardan hoşlanıyorsanız kesinlikle şans vermenizi tavsiye ederim.
Reklam
Hayatımda! Okuduğum! En!! Güzel!! Kitap!!!!!
Bu kitabı ŞİDDETLE tavsiye ederim!! Bu yazarın diğer tüm kitaplarını MUTLAKA okuyacağım…
Kitabı kütüphaneden almıştım ama serinin ilk kitabı olan Cerrah dahil, serinin diğer kitaplarını da alıp kütüphaneme koymak için can atıyorum… Bana polisiye, doktorlukla ilgili bir kitap önerin deseniz hiç düşünmeden bu kitabı söylerim… Yazarın anlatımı, kitabın akıcılığı, konusu, zekice işlenmiş oluşu her şeyiyle beraber FEVKALADE…
Rehine 
Günahkâr 
Çırak 
Cerrah 
Mefisto Kulübü 
Ruh Koleksiyoncusu 
Buz Gibi Soğuk Tess Gerritsen
Rehine Günahkâr Çırak Cerrah Mefisto Kulübü Ruh Koleksiyoncusu Buz Gibi Soğuk Tess Gerritsen
#okudumbitti #10Edebiyat
Her cinayet romanı bir gizem anlatmaktadır; ancak bazıları, çözmeye çalıştığı suçtan çok geride kalan insanların sessiz çığlıklarına odaklanmaktadır. 
Sona Kalan, tam da bu nedenle klasik bir polisiye olmanın ötesine geçmektedir.
Roman, ailelerini vahşi cinayetlerde kaybetmiş üç çocuğun yollarının kesişmesiyle başlamaktadır. Başlangıçta birbirinden bağımsız görünen bu olaylar, Jane Rizzoli ve Maura Isles'ın yürüttüğü soruşturmayla ortak bir geçmişte birleşmektedir. Tess Gerritsen, olay örgüsünü büyük bir sabırla örmektedir; her ipucu yeni bir kapı aralarken okurun tüm varsayımlarını da sorgulamasına neden olmaktadır.
Bu romanda beni en çok etkileyen unsur, suçun kendisinden çok suçun bıraktığı izlerin anlatılmasıdır. Gerritsen, hayatta kalmanın her zaman kurtulmak anlamına gelmediğini; bazı yaraların zaman geçse de insanın içinde yaşamaya devam ettiğini güçlü bir şekilde hissettirmektedir.
Gerilim dozunu hiç düşürmeyen anlatımı, karakterlerin psikolojik derinliği ve finalde tüm parçaların ustalıkla birleşmesiyle Sona Kalan, serinin unutulması güç kitaplarından biri hâline gelmektedir. Tess Gerritsen bu romanda bir kez daha iyi bir polisiyenin yalnızca şaşırtıcı bir sonla değil, güçlü bir anlatıyla da kurulabileceğini göstermektedir.
Sona Kalan, tam da bu nedenle klasik bir polisiye olmanın ötesine geçmektedir.
Roman, ailelerini vahşi cinayetlerde kaybetmiş üç çocuğun yollarının kesişmesiyle başlamaktadır. Başlangıçta birbirinden bağımsız görünen bu olaylar, Jane Rizzoli ve Maura Isles'ın yürüttüğü soruşturmayla ortak bir geçmişte birleşmektedir. Tess Gerritsen, olay örgüsünü büyük bir sabırla örmektedir; her ipucu yeni bir kapı aralarken okurun tüm varsayımlarını da sorgulamasına neden olmaktadır.
Bu romanda beni en çok etkileyen unsur, suçun kendisinden çok suçun bıraktığı izlerin anlatılmasıdır. Gerritsen, hayatta kalmanın her zaman kurtulmak anlamına gelmediğini; bazı yaraların zaman geçse de insanın içinde yaşamaya devam ettiğini güçlü bir şekilde hissettirmektedir.
Gerilim dozunu hiç düşürmeyen anlatımı, karakterlerin psikolojik derinliği ve finalde tüm parçaların ustalıkla birleşmesiyle Sona Kalan, serinin unutulması güç kitaplarından biri hâline gelmektedir. Tess Gerritsen bu romanda bir kez daha iyi bir polisiyenin yalnızca şaşırtıcı bir sonla değil, güçlü bir anlatıyla da kurulabileceğini göstermektedir.#okudumbitti #9Edebiyat
Polisiye edebiyat, okuru yalnızca "katil kim?" sorusunun peşinden sürüklediğinde değil; suçun ardındaki toplumsal, kültürel ve psikolojik katmanları görünür kıldığında kalıcı bir etki bırakmaktadır. 
Sessiz Kız da tam olarak bunu başaran romanlardan biridir.
Boston'ın Çin Mahallesi'nde işlenen bir cinayetle başlayan olay örgüsü, kısa sürede bireysel bir suçun sınırlarını aşarak göç, aidiyet, aile bağları, travma ve geçmişle hesaplaşma gibi temaların etrafında genişlemektedir. Gerritsen, polisiye kurgunun dinamizmini korurken, karakterlerinin geçmişlerini olay örgüsüne organik biçimde yerleştirerek gerilimi yalnızca eylem üzerinden değil, psikolojik derinlik üzerinden de inşa etmektedir.
Romanın en güçlü yönlerinden biri, yazarın kültürel arka planı bir dekor olarak kullanmak yerine anlatının asli unsurlarından biri hâline getirmesidir. Çin Mahallesi'nin kapalı yapısı, kuşaklar arası çatışmalar ve sessizlik kültürü, soruşturmanın ilerleyişini doğrudan etkileyen anlatı bileşenlerine dönüşmektedir. Bu sayede okur yalnızca bir cinayetin çözümüne değil, karakterlerin taşıdığı tarihsel ve duygusal yükün izlerine de tanıklık etmektedir.
Jane Rizzoli ve Maura Isles ikilisi ise serinin önceki kitaplarında olduğu gibi birbirini tamamlayan iki farklı bakış açısını temsil etmektedir. Biri sezgileri ve saha deneyimiyle, diğeri bilimsel yaklaşımıyla ilerlerken roman, polisiye anlatının akıcılığından ödün vermeden çok katmanlı bir yapı kurmayı başarmaktadır.
Sessiz Kız, gerilimini son sayfaya kadar koruyan kurgusunun ötesinde, suç olgusunu toplumsal bellek ve kimlik ekseninde ele almasıyla da dikkat çekmektedir. Tess Gerritsen'ın anlatı disiplinini ve karakter inşasındaki başarısını gösteren, serinin öne çıkan halkalarından biri olarak değerlendirilebilmektedir.
Sessiz Kız da tam olarak bunu başaran romanlardan biridir.
Boston'ın Çin Mahallesi'nde işlenen bir cinayetle başlayan olay örgüsü, kısa sürede bireysel bir suçun sınırlarını aşarak göç, aidiyet, aile bağları, travma ve geçmişle hesaplaşma gibi temaların etrafında genişlemektedir. Gerritsen, polisiye kurgunun dinamizmini korurken, karakterlerinin geçmişlerini olay örgüsüne organik biçimde yerleştirerek gerilimi yalnızca eylem üzerinden değil, psikolojik derinlik üzerinden de inşa etmektedir.
Romanın en güçlü yönlerinden biri, yazarın kültürel arka planı bir dekor olarak kullanmak yerine anlatının asli unsurlarından biri hâline getirmesidir. Çin Mahallesi'nin kapalı yapısı, kuşaklar arası çatışmalar ve sessizlik kültürü, soruşturmanın ilerleyişini doğrudan etkileyen anlatı bileşenlerine dönüşmektedir. Bu sayede okur yalnızca bir cinayetin çözümüne değil, karakterlerin taşıdığı tarihsel ve duygusal yükün izlerine de tanıklık etmektedir.
Jane Rizzoli ve Maura Isles ikilisi ise serinin önceki kitaplarında olduğu gibi birbirini tamamlayan iki farklı bakış açısını temsil etmektedir. Biri sezgileri ve saha deneyimiyle, diğeri bilimsel yaklaşımıyla ilerlerken roman, polisiye anlatının akıcılığından ödün vermeden çok katmanlı bir yapı kurmayı başarmaktadır.
Sessiz Kız, gerilimini son sayfaya kadar koruyan kurgusunun ötesinde, suç olgusunu toplumsal bellek ve kimlik ekseninde ele almasıyla da dikkat çekmektedir. Tess Gerritsen'ın anlatı disiplinini ve karakter inşasındaki başarısını gösteren, serinin öne çıkan halkalarından biri olarak değerlendirilebilmektedir.Dünyayı Kuran BeyinFelsefe
“Dünyanın yapılandırılması ve kurulması muazzam bir iştir, bunu her gün binlerce kez bilinçdışında yaptığımız için ne yaptığımızın farkında bile olmayız.” (s. 155)
Oliver Sacks kitaplarının beni en çok etkileyen yanı, nörolojik vakaları anlatırken aslında insanın dünyayı nasıl kurduğunu sorgulaması oluyor. Bu kitapta renkleri kaybeden bir ressamın, hafızası zamanın bir noktasında donup kalan bir adamın, sonradan görmeyi öğrenmek zorunda kalan Virgil’in, Tourette sendromlu bir cerrahın ve otistik savantların hikâyeleri yer alıyor. İlk bakışta birbirinden çok farklı görünen bu vakalar, sonunda aynı noktada birleşiyor. Beyin dünyayı algılarken belirli ölçüde onu yeniden kurar.
Bu fikir özellikle Jonathan I. vakasında belirginleşiyor. Renkleri kaybeden ressamın hikâyesinde Sacks, algının ne olduğu sorusunu da düşündürüyor. Bu bölümleri okurken sık sık 
Steven Pinker çağrışımları uyandı. Pinker dilin ve zihnin dünyayı doğrudan almadığını, onu kategoriler aracılığıyla işlediğini söyler. 
Johann Wolfgang Von Goethe ise renklerin yalnızca fiziksel bir olgu olmayıp deneyimin ürünü olduğunu düşünür. Sacks ise küçük bir beyin hasarının bütün gerçeklik deneyimini değiştirebildiğini gösterir. Üçü de farklı yerlerden aynı soruyu soruyor aslında:
Gerçeklik nerede kurulur?
“Rengi yapan şey, bizzat beyindi.” (s. 45)
Bu cümle kitabın felsefi merkezlerinden biridir. Jonathan I. başlangıçta renkleri hatırlayabiliyor, onlar hakkında konuşabiliyordu fakat zamanla yalnızca renk görme yetisini değil renklerle ilgili zihinsel dünyasını da kaybetti. Renk, duyusal bir eksiklik olmaktan çıkıp hafızadan silinen bir deneyime dönüştü.
Bu fikir beni özellikle etkiledi. Çünkü burada kaybolan şey bir duyudan ziyade o duyunun etrafında kurulmuş anlam dünyası gibi görünüyor. Hatta gördüğü renk gri bile değildir, kullandığımız
Oliver Sacks kitaplarının beni en çok etkileyen yanı, nörolojik vakaları anlatırken aslında insanın dünyayı nasıl kurduğunu sorgulaması oluyor. Bu kitapta renkleri kaybeden bir ressamın, hafızası zamanın bir noktasında donup kalan bir adamın, sonradan görmeyi öğrenmek zorunda kalan Virgil’in, Tourette sendromlu bir cerrahın ve otistik savantların hikâyeleri yer alıyor. İlk bakışta birbirinden çok farklı görünen bu vakalar, sonunda aynı noktada birleşiyor. Beyin dünyayı algılarken belirli ölçüde onu yeniden kurar.
Bu fikir özellikle Jonathan I. vakasında belirginleşiyor. Renkleri kaybeden ressamın hikâyesinde Sacks, algının ne olduğu sorusunu da düşündürüyor. Bu bölümleri okurken sık sık Steven Pinker çağrışımları uyandı. Pinker dilin ve zihnin dünyayı doğrudan almadığını, onu kategoriler aracılığıyla işlediğini söyler. Johann Wolfgang Von Goethe ise renklerin yalnızca fiziksel bir olgu olmayıp deneyimin ürünü olduğunu düşünür. Sacks ise küçük bir beyin hasarının bütün gerçeklik deneyimini değiştirebildiğini gösterir. Üçü de farklı yerlerden aynı soruyu soruyor aslında:
Gerçeklik nerede kurulur?
“Rengi yapan şey, bizzat beyindi.” (s. 45)
Bu cümle kitabın felsefi merkezlerinden biridir. Jonathan I. başlangıçta renkleri hatırlayabiliyor, onlar hakkında konuşabiliyordu fakat zamanla yalnızca renk görme yetisini değil renklerle ilgili zihinsel dünyasını da kaybetti. Renk, duyusal bir eksiklik olmaktan çıkıp hafızadan silinen bir deneyime dönüştü.
Bu fikir beni özellikle etkiledi. Çünkü burada kaybolan şey bir duyudan ziyade o duyunun etrafında kurulmuş anlam dünyası gibi görünüyor. Hatta gördüğü renk gri bile değildir, kullandığımızReklam
Reklam