NapErva
@ErvaKtl
reenkarne gibi aklın başındayken gençsin
Şu anda okuduğu kitaplar
Merhabalar :)
Genelde kitap analiz ve incelemeleri konusunda kendimi yetkin görmem, çünkü bana şifa olmayan bir kitabın bir başkasına iyi gelebileceği konusunda her zaman inancım vardır. Veyahutta ifade biçimimin bir başkasında farklı algılanabileceği düşüncesiyle kişiyi etkilemekten kaçınırım. Ben kendi adıma kitaplardan alıntı bırakmayı daha doğru bulurum bu konuda, dolayısıyla hem bir başka okura vesile olabilirim hemde yıllar sonra bu kitapta ne bulmuşum diye düşündüğümde açıp o kesitleri okuyarak hafızamı tazeleyebilirim.
Cebelleşerek geçirdiğim yıllar yaşadım, hâlâ o yılların devamı suretinde bir hayat yaşıyorum. Bu kitabı gözlerim ağlamaktan şişmişken, yan odadaki kardeşimin bana attığı telefon mesajıyla okumaya başladım, mesajda şöyle yazıyordu "fil'i okumanın tam zamanı" ve yüzümdeki naçizane gülümseme ile kitabı bitirdim. Ki en önemlisi bu kitaptan hiçbir kesit paylaşmadım çünkü yıllar sonra bu kitabı yalnızca birkaç kesitle hatırlamak istemiyorum. Tekrar okuyup yeni şeyler görmeyi bekliyorum. Bu incelemem okuyanlar tarafından: "Ne yani sen şimdi inceleme mi yazdığını düşünüyorsun?" gibi bir soruyla karşılanabilir. Evet sevgili okurlar bu bir inceleme yazısıdır. İfade etmek istediğim, bu kitabın bir insana hissettirdikleridir, ve bunun üzerine temennim sizinde bu kitapta hissettiklerinizi bulmanızdır.
Sevgi, saygı ve kitaplarla kalmanız dileğiyle...
Şu Hortumlu Dünyada Fil Yalnız Bir HayvandırAhmet Şerif İzgören · Elma Yayınevi · 202428,2bin okunma
Adam ölülerini unuttu. Adam yoksulluğu unuttu. Adam yüzüne çarpan kapıları unuttu. Acılarını yağmurla yıkayıp ülkesini ve kadınını istedi hırsla, hüzünle, umutla... Kent, dili kopmuş bir çan kulesi, hayvanlarını içine gömmüş bir mağara, bencillik ve duyarsızlıkla örülmüş simsiyah bir örtüydü. Adam, parmaklarından yağmur siza sıza yürüyüp gitti, etinde bir hançer, ağzında zifir bir acıyla...
Yalnızlık insan kılığında bir karabasandı burada. Bir ses aradı içindeki külü üfürüp uçurumu ısıtacak. Alnını örtecek bir tutam saç. Üşümüş yerlerinde bir ılık nefes. Yaralarını onaracak bir çift söz sevgiyle boyalı. Onca acıdan sonra anladı ki, ölüm de yıkım da umut da umutsuzluk da aşk varsa güzeldi, kolaydı, katlanılırdı.
Hayatla 'terbiye' edilmiş benim aklım ve kalbim. İnsanı kendi içine kilitleyen bu yabancılaşma; bu yabancılaşmanın yarattığı, bir ucu düşmanlığa varan yalnızlık. Çaresiz düşürülmüş insan. Bunlar size de hüzün vermiyor mu?