Ferah
@FERAH
Emekli
Balıkesir
Kayseri, 15 Şubat
2.008 moderatör puanı
6,2bin kütüphaneci puanı
9654 okur puanıKasım 2014 tarihinde katıldı
Dünden Kalanlar, Benden Gidenler..
Puan vermedi·96 syf.·
2021 53. kitabı
''Önce, büyük büyük düşündüm.
Sonra, büyük büyük yaşadım.
Ne varsa, onlar aldı.
Şimdi, bana – küçük / bir ölüm kaldı.''
Nasıl mıyım?
Bunu bir mektup gibi farz et. Gitmesi için yazılmış ama gitmesi gerekene hiç ulaşamayacak bir mektup gibi..
Ben kaç gündür sadece dua ediyor ve yazıyorum başka yapacak hiç bir şeyim yokmuş gibi. Aslında gerçekten de yok..
Aa dur bi tüm duygularımı toparlayıp geleyim, bekle beni hemen gitme emi diyorum tıpkı eskisi gibi..
Geldim, nerede kalmıştım? Dur bi bakayım. Başlayamamışım bile, bitirip giden biri için başlayan olmak ne tuhaf bir kelime şimdi fark ettim bunu.
Merak etme sana öyle içini karartacak şeylerin dolu olduğu bir mektup yazmayı düşünmüyorum. Defalarca silip tekrar yazdım bu satırları, baktım bir çok şey iç karartıyor yaşadıklarımda yazmak mı yazmamak mı dedim.
Evet en iyisi en başından anlatmak herhalde..
Dürüst, masumiyet besleyen ve samimi bir yazı olmasını diliyorum.
Öyle ilginç bir tanışma öykümüz de yoktu aslında. Nerede nasıl tanıştık hiç hatırlamayadık. Sanki gözümüzü birlikte açtık yıllarca hep beraber yaşamışçasına. Farklı zamanlarda farklı mekanlarda doğmuş olsak da . Her ailenin çocuğu gibi yetiştirilip, hiç kimsenin hiç bir şeyi olamadığımızı anladık ve suçlamadık da kimseyi boşu boşuna.
Çayı çok seven sen sevmeyen ise ben,
sonsuza kadar karanlıkta kalmadık belki de ama vefalarını yok sayarak tüm sevdiklerimizin sanığı olduk.
Koca koca insanlar olduk demeden , ayrı yerlerde yaşasak da sık sık buluşurduk. Karşılıklı yapılan kahvaltılar, içilen çaylar, kahveler, anlatılan tüm anılar, ikinci bahar heyecanları, ilk tek edilişler, sonraki atılan bol kahkahalar…
Peki ne oldu da böylesine güzel bir şey son buldu?
Dün akşamdan beri artık gidişimi kabul ettin diye ; senin hediye ettiğin kitabı özleminden elime
Benim Öykümde..
Puan vermedi·250 syf.·
2021 52. kitabı
“Sabahlar umuttur, sensiz de olsa.”
Beni sevme..
Her sabah kalktığımda sana düşlerimi anlatıyorum. Yazıyorum, yazıyorum sonra yırtıyorum. Niye mi ? Korkuyorum; düşlerimde de kaybolacaksın diye ürperiyorum susuyorum.
Beni sevme..
Benim öykümde gündüz yok, yağmur yok, gökkuşağı yok. Her satırında karanlık dehlizler var.
Beni sevme..
Benim öykümde, daha önce hiç tatmadığın hayal bile edemeyeceğin biraz avuntu biraz özlem ümit ışıkları yok. Kapkara karabasanlar var.
“Sen! Dünya kurulalı beri aradığım”
Beni sevme..
Benim öykümde; sevdiğinde sevdiğini kendinden eksik bırakan, gidişi yetmezmiş gibi o üşenmez, uslanmaz, yorulmaz, özlemini başına musallat eden, yelkenine rüzgar olmasını dilerken fırtınalar koparan, iki yağmur arası açan güneşken acelesi olan bir düş misali, tek kelimelik öykü ve az hüzünlü bir veda edişle son uğurlama merasimi yaptıran, hiç kullanamadığım kelimelerimin alacaklısı, imtihanı olamadığım, sorularını çözemediğim duygularının sınırlarına ulaşabilmek için yollarından geçmeye takatımın kalmadığı ama gönle yük olma ağrısıyla, kendimden geçiren bir sızı var.
Beni sevme..
''En eski yalnızlığımdır aşk benim
Gitgide büyüyen karanlıklarla
Ne zaman sevdiysem kavruldu tenim
Bir ateşin açtığı yanıklarla''
youtu.be/5DTOEPi8XBk
Keyifli okumalar..
Şöyle Gönül Rahatlığıyla :)
Süslü cümlelere ihtiyacımız var mı sahiden ? Gönülden gelen tek bir kelime bile yetmez mi hali anlatmaya ?
Hepimizin, hayatımızdaki onlarca insana söylemek istediği cümle.
Ya da sizleri bilmem ama benim kaç gündür dilimde:
"Bir maniniz yoksa görüşebilir miyiz ?"
RAHMET VE ÖZLEMLE...
Hakikatten güzel bakan, güzel gören güzel seven, sevdirmek için eleni geleni yapan güzel bir adamdın. Bak halen adı konamadı sevdanın.
youtu.be/OS4OglQBA-Q