Book Heaven
@Irem_____
353 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Haberlerde araba, dükkan yakanları izlerken..Felsefe
.. Belki de en büyük öfke ve en büyük yoksunluk işsizlik değildir, sefalet değildir, gelecek yokluğu değildir. En büyük öfke, en büyük yoksunluk, kültürler arasında, bağdaşmaz semboller arasında tereddüt etmektir, bir kültüre sahip olmama duygusudır... İşte o zaman arabalar yakılır çünkü insanın kültürü yoksa artık uygar bir hayvan değil vahşi bir hayvandır...
Sayfa 234 - Kırmızıkedi
Nefret ettiğim bir şey varsa, bu da zenginlerin yoksullar gibi giyinme sapkınlığıdır. Sarkıp sallananlar, buruşukluklar, gri yün bereler, berduşları andıran ayakkabılar ve yıpranmış kazakların altında çiçekli gömlekler. Yalnızca çirkin değil hakaret gibi de. Zenginlerin yoksulların arzusunu küçümsemesi kadar aşağılık bir şey olamaz.
Sayfa 220 - Kırmızıkedi
Puan vermedi·176 syf.·
2021 16. kitabı
Debbie Macomber'i ilk okuyuşum ve tabiki son olmayacak.. İçinizi ısıtan, tatlı bir kış masalı.. Yorgun, keyifsiz olduğunuz zamanlarda imdadınıza yetişen romantik komedi film tadında.. İçinde yılbaşı, kar kış, aşk, macera, sürprizler herşey var daha ne olsun.. Bu arada Epsilon Yayınevi nin hazırladığı kitap kapağı bile insana huzur vermeye yetiyor.. Eskiden önemsemezdim ama kapak tasarımları gerçekten önemli..
alıntılar
"Konu gülümsüyor olman değildi. Bunu yapma tarzın... Sanki derin, karanlık bir sırrın var da benden saklamaya niyetliymişsin gibi."
“Yapışkan bir kadına tahammül edemiyorum. Ne yazık ki ,bana en çok yönelenler hep böyleleri. Ben boş alan seviyorum. Kendi alanıma ihtiyacım var.”
“Derslerin ve işin haricinde, yere uzanıp hıçkıra hıçkıra ağlayarak ve Adele dinleyerek saatler geçiriyordum.”
“İnan bana canım, oğlum mükemmel olmaktan çok uzaktır. Başımdaki her ağırmış saçtan o sorumlu.”
"Mutluyum diye mutlu olacağını sanırdım."
"Işte hayat böyle bir şey, Ash," dedi Dash, sesi nazik, sevecendi. "Afganistan'dayken istemediğim kadar ölüm gördüm. Kendi hayalleri olan arkadaşlar kaybettim. Karıları, doğacak bebekleri olan kişiler..."
Puan vermedi·224 syf.·
2021 15. kitabı
Herkes tarafından "çirkin" diye etiketlenen, henüz 11 yaşındaki, küçük siyahi bir kız olan Pecola; bir gün gözleri mavi olursa, acılarının son bulacağına inanmaktadır...
Nobel ve Pulitzer ödüllü siyahi kadın yazar Toni Morrison, tüm dünyada en çok okunan romanı En Mavi Göz’de, 11 yaşında siyahi bir kız çocuğunun gözünden; bir ırka duyulan nefretin, hor görmenin; o ırk mensupları tarafından nasıl içselleştirilip benimsendiği nasıl bir bireysel ve toplumsal travmaya dönüştüğüne tanık oluyoruz.
Dışlanmış," öteki" olan bireylerin; aile içi şiddet, ensest, alkol bağımlılığı gibi kötülüğe, suça,şiddete nasıl sürüklendiklerini anlatıyor yazar. Sosyo ekonomik güçsüzlüğe bir de büyük bir ırksal aşağılanma eklenince o ırk ister istemez büyük bir mengenede sıkışıyor.
Birçok okuyucunun da ifade ettiği gibi okunması duygusal açıdan zor bir kitap..yine de lise yıllarında okuduğum Vedat Türkali kitapları daha sert, underground gelmişti bana. 18 yaş üstü, yetişkinlere uygun bir kitap...
Şu alıntıyı bırakıyorum:
"Bu kız, Frieda ile beni serseme çevirir, sinirimize dokunur, bizi büyülerdi. Aramızda bir denge kurmak için onun kusurlarını arardık, ama Maureen Peal olan adını bozup Mantarlı Pizaya çevirmekte yetinmek zorunda kalmıştık önce. Daha sonra bir köpek dişinin olduğunu anladığımızda hepimize gün doğmuştu-güzel görünüşlüydü, ama bir köpek dişiydi yine de. Aynca, doğuştan her elinde altı parmağı olduğunu, kesilmiş olan bu fazla parmaklarının yerinde küçük çıkıntılar bulunduğunu fark edince, onu küçümsedik. Bunlar küçük başarılardı, ama-ona altı parmaklı-köpek dişli-mantarlı piza deyip arkasından gizli gizli kıkırdayarak-elimizden geleni ardımıza koymuyorduk."
