İnsana sıkıntısını paylaşmak da yük olur muymuş?
İnsanlar dinlemeyi bilmiyorsa yük oluyor. Sadece anlamaya çalışarak dinlemek bu kadar mı zor?
Tavsiye de teselli de duymak istemiyorum. Zaten içim sıkılmış bi de sözde dertleştiklerim sıkıyor.
''Nereye gidersem gideyim etrafım yayın yapan ama alıcıları kapalı insanlarla sarılmış gibi hissediyordum.'' bir kitapta okumuştum. Sanırım sadece sesleri duyuyor manaya inemiyorlar. Öyle olunca da anlatmak bile insanı daha yalnız hissettiriyor. Belki de bu yüzden çağımızda insanın kendi hirasına çekilip rabbine anlatması naif bir devrim gibidir...
🫠 bir keresinde biri bana ben dururken geldi şiddetli bir şekilde çarptı, özür dilemeye öyle alışmışım ki sanki ben çarpmışım gibi afedersiniz dedim. Durdu döndü ve bana “bi daha olmasın” dedi güldü geçti. Dünyayla ilişkisi de böyle olunca insanın her yaşanan negatifliğin sorumlusunu kendisi görür. Bu kaba dünyaya karşı Rabbim ince ruhlarını korusun…