Kerem Ateş
@Krory
5 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kayıp
“Bugün anne öldü. Belki de dün, bilmiyorum.”
Roman, Meursault karakterinin annesinin kaybının haberiyle başlar. İlk satırdan onda bir gariplik olduğunu fark ederiz. Normal birini yıkacak bir olayın onda etkisi olmamıştır. Onu annesinin vefatından çok vefatının
yarattığı durumlar etkiler. Aklı nasıl kısa sürede gidip gelebileceğinde, patronunun ne diyeceğinde, tanıdığından nasıl kravat ödünç alacağındadır. Kısaca, Meursault maneviyattan tamamen arınmıştır.
Duyguları tamamen tepkisel ve basittir. Hiçbir değer yargısına sahip değildir ve herhangi bir şeye anlam
yüklemenin gereksiz olduğunu düşünür.
Cenazede cenazeden çok etrafındaki durum ilgilendirir onu. Havanın sıcaklığı, ışığın fazlalığı ve insanların bakışları dikkatini çeker. Annesinin durumu umurunda değil gibidir, metinden bunu çok kolay bir şekilde çıkarabiliriz. Ama bu duruma farklı bir bakış açısı da katabiliriz. Belki de bu romana hep umursamaz ve anlamsız bakış açısından bakmamalıyızdır. Meursault olaylara hep basit bakan biridir, bu çok açıktır. Çok net ve dünyasaldır arzuları. Ama insanın hep dillendiremediği bir yanı vardır.
Meursault kitap boyunca yer yer annesini düşünmeye devam eder. Bu bize, onun için bedensel bir kaybın
bir anlam ifade etmediğini, çünkü annesini aklında yaşatmaya devam ettiğini gösterir. Onun için annesi
hala hayattadır ve anılarında yaşıyordur. Bunun için cenaze de değer verilecek bir anlama sahip değildir.
Sigara tüttürür, kahve içer, uyuklar ve cenaze arabasına eşlik eder. Onu havanın kavurucu sıcaklığı her
şeyden çok etkiler. Dönüş otobüsüne bindiğinde ise eve gittiğinde çekeceği uykunun düşünü kurar.
Meursault içten içe toplumdan farklı olduğunun da bilincindedir. Metinde bilincinin ona bunu yansıttığı
üç figür görürüz. Cenazedeki “uyanmamı bekler gibi” gözlerini dikmiş
Bir imparatorun günlüğü: Düşünceler1000Kitap
Öncelikle Düşünceler’i okurken aklımıza gelmesi gereken ilk soru şudur: Bu kitap neden yazıldı? Filozof İmparator, yani Platon’un deyimiyle, Philosophus Marcus Aurelius kendi kendine durdurak bilmeden düşünürken neydi amacı? Neden değerli vaktini bir şeyler yazmaya harcadı?
Hayatın bitmeyen karmaşasının içinden sıyrılıp etrafa bir göz attığımızda aklımızda binlerce soru oluşur. Biz, artık düşünmeye, yani kendimize vakit ayırmışızdır. Ama bu o kadar korkunçtur ki hemen kafamızı nereden çıkarttıysak oraya geri sokarız. Çünkü kendine düşünme fırsatı vermemiş biri için düşünmek korkunç bir eylemdir. Çünkü düşünmek yarındır, dündür, yapılmamış işlerdir, tutulmamış sözlerdir, söylenmemiş cümlelerdir, yani düşünmek; geçmiş ve gelecektir. Belki de imparatorumuz da böyle bir gecede düşüncelerinin içinde uyuyamamış ve kalkıp bir deftere “Düşünceler” başlığı atarak, bu eserin doğumuna sebep olmuştur.
Kitabı okumaya başladığımızda Aurelius’un üslubunun emrivaki olduğunu fark ederiz ve kafamızda soru işaretleri oluşur. Bu senli benli üslubun nedeni nedir? Bu kitap aslında bir bilinç günlüğüdür. İmparator tecrübeleri ve aklındakiler ile yaptığı çıkarımları yazmıştır. “İnsanları gerçekten, ama gerçekten sev” der kendi kendine. Çünkü o da bilir ki insanları bir bütün olarak iyisiyle ve kötüsüyle sevmek çok zordur. Ama her şeye rağmen der ki “Biz hepimiz tanrısal parçalar taşırız ve hepimiz aslında bir bütünün parçalarıyızdır” ve bundan dolayı, “bana akrabamdan zarar gelmez, bana kötülük veya bir yanlış yaptıysa da bilerek yapmamıştır bunu” der. Burada aklınızda “nasıl?” sorusunun oluşması çok muhtemeldir.
Kötülük Hakkında
Düşünür der ki “Kötülük bilerek yapılmaz”, bilgisizlikten ve erdemsizlikten doğar. Kötülüğü veya yanlışı yapan kişi gerçekten yaptığının farkında olsaydı bunu
