..bir gün içtenlikle, özgürce karar verip başkaları gibi olacağım, başkaları gibi yapacağım, dedim; ama o gün, insana bir ömür boyu yetecek acıları da yüklendim sırtıma...
Çok daha gizemli şeyler arıyorum. Kitaplarda sözü edilen, yorgun prensin girişini bulamadığı şu kapalı yolu arıyorum. Sabahın en yitik saatinde, saatin çoktan on bir-on iki olduğunun unutulduğu anda ortaya çıkıverir... Ve birden, gür yaprakların arasında, görüşü kapatan dalları umutsuzca aralayınca, çıkış yeri küçücük, yuvarlak bir ışık olan, uzun, karanlık bir yol olarak karşıda beliriverir.