Psychee
@Psychhe
103 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir Gün Tek Başına , 
Vedat Türkali ’nin hem bireysel hem toplumsal çözülmeleri iç içe geçirdiği, modern Türk edebiyatında önemli bir yere sahip romanlarından biri. Okurda bıraktığı “kararsız beğeni” hali aslında eserin bilinçli bir estetik tercihi gibi dursa da tam olarak sevdim kitabı diyemiyorum. Aslında kitabı sevdim karekterlerin yansıttığı ruha sinir oldum galiba…
1974 yılında yayımlanan ve Milliyet Roman Ödülü’ne layık görülen roman, 27 Mayıs 1960 askeri darbesinin hemen öncesindeki gerilimli atmosferde; hayalleri ile gerçekleri, idealleri ile konforu arasında sıkışmış küçük burjuva aydınının dramını ele alır.
Romanın merkezinde, evli ve düzenin içinde pasifleşmiş Kenan ile devrimci coşkusuyla ona hayat veren Günsel yer alır. Kenan’ın içsel çöküşü ve kararsızlığı, aslında dönemin entelektüel kesiminin yaşadığı felce uğramışlık halinin bir yansımasıdır.
Kenan, Günsel ve Nermin gibi merkez karakterlerle duygusal bir bağ kuramadım. Bu durum, romanın bilinçli bir tercihi olan anti-empatik karakter kurgusu ile açıklanabileceğini düşünüyorum. Özellikle Kenan’ın edilgenliği ve yaşam karşısındaki pasif duruşu, 
Oblomov karakterini aklıma getirdi. Ancak Oblomov’daki güçlü öz-farkındalık ve içsel eleştiri, Kenan’da aynı yoğunlukta hissedilmediği için karekter tahammül edilmesi güç bir figüre dönüştü.
Nermin ve Günsel ise farklı bir problem alanı açar. Nermin’in tavır ve davranışları belirgin bir duygusal direnç yaratırken, Günsel’in karakterizasyonu yer yer yapaylık hissi uyandırdı.
Romanın en güçlü yönü, Vedat Türkali ’nin bilinç akışı tekniğini son derece başarılı kullanması. Bilinç akışı tekniği öylesine güzel kurgulanmış ki romanı okurken kendi düşünce akışımı fark etmeye yöneltti.
Eser, 27 Mayıs öncesi Türkiye’nin siyasal ve toplumsal atmosferini güçlü bir toplumsal gerçekçilik
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dişi Kurdun Rüyaları, Cengiz Aytmatov edebiyatında insanın ahlaki kırılmalarını, doğayla kurduğu eski ve unutulmuş bağı anlatan en sarsıcı metinlerden biri olduğunu düşündürtmüştü ki sonlara geldikçe bu düşüncem azalmaya hatta kaybolmaya başladı.
Romanın ilk sayfalarını okurken insanın içindeki iyiliğin tamamen kaybolmadığını fark ediyoruz, bunun için çaba gösteren bir kahramanı görüyoruz daha sonra bu kahraman birden bire anlamsızca, kendi anlamını yitirmeden birden bire yok oluyor. Hayatta böyle şeyler tabii ki oluyor. Kitap gerçek hayatla öyle bir ince çizgi sunar ki o eser bittiğinde gerçekten kattığı değerler ile devam edelim. Doğa ile insan arasında kurulan o sessiz bağı bu şekilde gördükten sonra kitabın hangi anlamlarıyla devam edelim? İnsanların yozlaşması ile mi ya da gittikçe insanların bencilce davranması mı bu zaten bilinen bir durum. İnsan doğaya yaramıyor hatta onu sinsice yok ediyor, yavaş yavaş… Evet ama eser bize bir tez sunmalı ki o hikaye bittiğinde o insalık ruhunu tartışsak da içimizde yer etsin.
Evet eserin başında anlatı, insan ruhunun kurtarılabileceği düşüncesini sezdiriyor. Karakterlerin yaşadığı çatışmalar yalnızca bireysel değil; sanki insanlığın ortak yarasına dokunuyor. Ancak sayfalar ilerledikçe bu umut fark edilmeden aşınıyor. Hikâye genişledikçe bireysel acılar toplumsal bir yozlaşmanın parçasına dönüşüyor ve romanın atmosferi giderek etkisizleşiyor.
Romanın başlarında kurulan güçlü düşünsel zemin, doğa imgeleri ve insanın içsel iyiliğine yapılan vurgu, beni başka dönüşümlere götürdü. Ancak eserin olay örgüsünün son bölümlerinde bu düşünsel derinlik kaybolmaya sanki sığı bir kitap okuyormuş hissine kaptırdı.
Bu durum eserin kötü bitmesinden değil, sunduğu felsefi soruların bir çıkış yolu üretmemesinden kaynaklandığını düşünüyorum.
Ölümü konu almasına rağmen okurken bolca yaşamı düşüneceğiniz harika bir eser. Ölüm aklımıza geldiğinde yaşadığımız tüm anları düşünürüz dolayısıyla kitabı okurken de her şeyi düşünüyorsunuz ister istemez. Kendinizi sorguluyor, çevrenize bakıyorsunuz.
İvan İlyiç’in yaşadıklarını hissettim; 
Lev Tolstoy öyle bir yazmış ki kitabın hacmi az ama 
Anna Karenina ’dan çok daha fazla şey söylüyor. Her şeyin zıttıyla var olduğu bu evrende, hayatı ancak ölümü merkeze alarak bu denli derinlemesine irdeleyebiliyoruz. İvan İlyiç’in ölümüne fazlaca odaklanmasak onun yaşamını böylesine güzel idrak edemezdik. Özellikle sonlara doğru öyle bir şey söylüyor ki: “Ya gerçekten de yaşamam gerektiği gibi yaşamadıysam?” İşte bu cümle, yaşamınızda asıl yapmak istediklerinizi düşündürüyor.
İvan İlyiç'in Ölümü sona doğru yaklaştıkça görüyoruz ki; hayat boyu peşinden koşulan başarı, saygınlık ve o kusursuz düzen, ölümün karşısında tüm anlamını yitiriyor. İvan İlyiç’in yaşadığı acı, geç kalınmış bir farkındalığın bedeli aslında; çok sarsıcı bir gerçekle karşı karşıya kalıyor. Metin, sadece okunup geçilen bir hikâye olarak kalmıyor; zihinde sessizce çalışmaya devam eden bir sorgulamaya dönüşüyor.
Lev Tolstoy öyle bir yazmış ki kitabın hacmi az ama Anna Karenina ’dan çok daha fazla şey söylüyor. Her şeyin zıttıyla var olduğu bu evrende, hayatı ancak ölümü merkeze alarak bu denli derinlemesine irdeleyebiliyoruz. İvan İlyiç’in ölümüne fazlaca odaklanmasak onun yaşamını böylesine güzel idrak edemezdik. Özellikle sonlara doğru öyle bir şey söylüyor ki: “Ya gerçekten de yaşamam gerektiği gibi yaşamadıysam?” İşte bu cümle, yaşamınızda asıl yapmak istediklerinizi düşündürüyor.
İvan İlyiç'in Ölümü sona doğru yaklaştıkça görüyoruz ki; hayat boyu peşinden koşulan başarı, saygınlık ve o kusursuz düzen, ölümün karşısında tüm anlamını yitiriyor. İvan İlyiç’in yaşadığı acı, geç kalınmış bir farkındalığın bedeli aslında; çok sarsıcı bir gerçekle karşı karşıya kalıyor. Metin, sadece okunup geçilen bir hikâye olarak kalmıyor; zihinde sessizce çalışmaya devam eden bir sorgulamaya dönüşüyor.
Bülbülü Öldürmek olaylardan çok bakış açısı üzerine kurulu bir roman. İncecik işlenmiş bir eser. Anlatıcı Scout Finch, yaşadıklarını açıklamaz; gördüğü kadarıyla aktarır. Bu nedenle roman, okuru yönlendiren bir metin olmaktan çok, okurun kendi yargılarını kurmasına alan açan bir yapıda. Çocuk anlatıcının dili, olup biteni yumuşatmak yerine toplumsal çarpıklıkları daha görünür hale getiriyor.
Roman, küçük bir kasabada geçen gündelik hayatın içine yerleşmiş önyargıları gözümüze iliştiriyor. Irk, sınıf ve “bizden olanlar / olmayanlar” ayrımı, büyük olaylardan çok küçük tavırlarda ortaya çıkabileceğini anlatıyor. Kitap, adaletsizliği istisnai bir kötülük gibi değil, sıradanlığın içine karışmış bir durum olarak ele alıyor. Bu yönüyle metin, tarihsel bağlamını aşan bir sorgulama alanı açıyor okuyucuya.
Scout’un dünyasında yetişkinlerin davranışları çoğu zaman anlamlı gelmiyor. Normal kabul edilen tutumların onda karşılık bulmaması, romanın temel gerilimini oluşturuyor. Harper 
Harper Lee eserde okuyucuya olayların ne olduğunu değil, neden bu kadar kolay kabul edilebildiğini düşünmeye itiyor. Lee, yaşanılanları açıklamak yerine göstermeyi tercih edip ahlaki sonuçları okura bırakıyor.
Atticus Finch, Scout’tan daha çok sevdiğim bir karekter oldu. Romanın tam anlamıyla ahlaki merkezi diyebiliriz. Sert olmayan, bağırmayan, yargı dağıtmayan bir baba figürü. Çocuklarıyla kurduğu ilişki, saygı ve güven üzerine kurulu. Atticus’un tatlı bir baba olması duygusal bir sevecenlikten çok, tutarlılıktan ve sakinlikten geliyor.
Romanın adındaki “bülbül”, zarar vermeyen, varlığıyla kimseyi incitmeyen şeylerin sembolü olduğunu düşünüyorum. Bu sembol üzerinden masumiyet fikrini içimizde tartmaya başlıyoruz.
Bülbülü Öldürmek, olaylarla değil yarattığı düşünce alanıyla ilerleyen bir roman. Okurdan hızlı
“İnsanın bir tutamağı olmalı,” der 
Yusuf Atılgan 
Aylak Adam ‘da. En sevdiğim kitaptır; okuyalı belki on yıl olmuştur. O kitabı bitirdikten sonra 
Tutunamayanlar ismi dikkatimi çekmişti. Okumak istedim, kitabı aldım ve okumaya başladım. Büyük bir ihtimalle işlerim yüzünden yarım bıraktım. Sonra kitabın kendisiyle bir aşk yaşadım; bir gün tekrar okuyacaktım, o günün gelmesini iple çekiyordum. Başka kitaplar okudum, aklıma Tutunamayanlar geldiğinde heyecanlandım; bir gün okuyacaktım… Zamanını bekledim. İyi ki de öyle yapmışım. O zaman geldi ve kitabı okudum. Beklentimi tam anlamıyla karşıladı diyemem ama saygı duydum kitaba…
Kitabı aldığımda bu kadar çok yarım bırakılan bir eser olduğunu bilmiyordum. Ben yarım bıraktığımda zaten beğenmediğim için değil, araya başka şeyler girdiği için bırakmıştım. Kitap öyle güzel ki, o güzelliğin içinde bazı cümlelerin uzunluğu, ayrıntıları olmasa çok daha güzel olurdu diyebilecektim. Kitap hayatla beraber akıyor gibi; belki de bu yüzden okurken yoruyor, ara ara bazı satırlarda sıkılıyorsunuz. Evet, okurken yoruldum; yine de içimde bu kitaba karşı derin bir saygı hissediyorum. Okuması ne kadar yorucuysa yazması da o kadar yorucu olmalı. 
Oğuz Atay , romanda bilinç akışlarını öyle ustalıkla kurgulamış ki hayran kalmamak elde değil. Mizahi hicivler eğlendirirken düşündürüyor, düşündürürken yoruyor…
Konuya gelecek olursak: Tutunamayanlar, modern toplumun kalıplarıyla uyum sağlayamayan bireylerin içsel parçalanmışlığını, özellikle Selim Işık karakterinin yaşamı ve ölümü etrafında gelişen bir çözülme hikâyesini ele alıyor. Selim’in intiharının ardından arkadaşı Turgut Özben’in onun hayatına dair izleri sürmek için çıktığı yolculuğa biz de eşlik ediyoruz. Turgut’un kendi monologlarını okurken, özellikle kitabın ortalarında biraz sıkıldım; “Acaba tutunamayacak
Yusuf Atılgan Aylak Adam ‘da. En sevdiğim kitaptır; okuyalı belki on yıl olmuştur. O kitabı bitirdikten sonra Tutunamayanlar ismi dikkatimi çekmişti. Okumak istedim, kitabı aldım ve okumaya başladım. Büyük bir ihtimalle işlerim yüzünden yarım bıraktım. Sonra kitabın kendisiyle bir aşk yaşadım; bir gün tekrar okuyacaktım, o günün gelmesini iple çekiyordum. Başka kitaplar okudum, aklıma Tutunamayanlar geldiğinde heyecanlandım; bir gün okuyacaktım… Zamanını bekledim. İyi ki de öyle yapmışım. O zaman geldi ve kitabı okudum. Beklentimi tam anlamıyla karşıladı diyemem ama saygı duydum kitaba…
Kitabı aldığımda bu kadar çok yarım bırakılan bir eser olduğunu bilmiyordum. Ben yarım bıraktığımda zaten beğenmediğim için değil, araya başka şeyler girdiği için bırakmıştım. Kitap öyle güzel ki, o güzelliğin içinde bazı cümlelerin uzunluğu, ayrıntıları olmasa çok daha güzel olurdu diyebilecektim. Kitap hayatla beraber akıyor gibi; belki de bu yüzden okurken yoruyor, ara ara bazı satırlarda sıkılıyorsunuz. Evet, okurken yoruldum; yine de içimde bu kitaba karşı derin bir saygı hissediyorum. Okuması ne kadar yorucuysa yazması da o kadar yorucu olmalı. Oğuz Atay , romanda bilinç akışlarını öyle ustalıkla kurgulamış ki hayran kalmamak elde değil. Mizahi hicivler eğlendirirken düşündürüyor, düşündürürken yoruyor…
Konuya gelecek olursak: Tutunamayanlar, modern toplumun kalıplarıyla uyum sağlayamayan bireylerin içsel parçalanmışlığını, özellikle Selim Işık karakterinin yaşamı ve ölümü etrafında gelişen bir çözülme hikâyesini ele alıyor. Selim’in intiharının ardından arkadaşı Turgut Özben’in onun hayatına dair izleri sürmek için çıktığı yolculuğa biz de eşlik ediyoruz. Turgut’un kendi monologlarını okurken, özellikle kitabın ortalarında biraz sıkıldım; “Acaba tutunamayacak