Düdü
@RozofGod
İçlerinden bir fikir seç, o gün bu fikirle beraber kavrul.
Kitabı beğendim ama sürükleyici gelmedi.. O zamanki dönemin havasını solumuş olmak güzeldi. Füreya'nın sanatına olan aşkı güzeldi.
Beni etkileyen bir şeyden bahsetmeden geçemeyeceğim. O dönemdeki -sanırım 1910'lu yillar- insanların çocuk yetiştirirken ders odaklı olmayıp çocuklarına yabancı diller, el sanatları öğretmiş olması çok doğru ve takdir edilesi bir gelenekmis.
Not:
Türkiye'ye ilk seramik sanatını getiren sanatçı Füreya imiş:)
Kitap bir retorik sanatını her yönüyle - bağlacından inandırıcı kelime kullanımına kadar- ele alıyor.
İlk başlarını ve son 60 sayfasını gayet beğendim.
Ama ortalarında özellikle mesela güzel olan ve olmayan şeyleri veya insanların kimleri sevip kimleri sevmediği konusunda -ve daha adını burda telaffuz edemeyeceğim kadar çok konu hakkında- uzun uzadıya açıklamaları okurken sıkıldığım da oldu.
Kitap bana dinleyici konumundayken (ki çoğu zaman) hatibin konuşmasındaki yapacağı taktiklerle beni nasıl etkileyebileceğini ve bunun için hangi yöntemleri kullanacağı konusunda az çok fikir sahibimi olmamı sağladığını düşünüyorum. Bu sayede gözümü dört açmamı sağlar umarım:)
Hatip konumunda olursam da birkaç bir şey öğrenebildim, umarım unutmam:)
Ayrıca kitap sanki siyasetçiler gibi ekmekleri konuşmasının inandırıcılığında olan mesleklerde çok daha fayda sağlayacağını düşünüyorum.
Ve Aristoteles'i tebrik ediyorum :) yani her şeyi en ince detayına kadar düşünmüş, kaleme almış, gözlemlemiş, örneklemiş...
Genellikle her şeyin iyi ya da kötü birer sonucu olabileceği için bir şeyin yapılmasını önermek ya da ondan caydırmak ve birilerini suçlamak ya da savunmak, övmek ya da yermek için belirli olayların olası sonuçlarına dayanan başka bir yolda vardır.
Eğitimli olmak insanların kıskançlığını körüklediği için kötüdür, ama aynı zamanda bilgeliğe götürdüğü için de iyidir de. Buradan kıskanılmak kötü olduğu için de eğitim almamalı ya da bilgeliğe ulaşmak için eğitim almalıyız hükümlerine varabiliriz.
