Sümeyye Albayrak
@_albay
İnsan kendi dünyasında hem kalabalıktır hem de yalnız.
Ayrı, her şeyden, herkesten, ayrı ve uzak kalmak, yalnız kendisini dinlemek, yalnız kendi düşünebileceği gibi düşünmek istiyordu.
Sen sevgiline ne verebilirsin sanki ? Kalbini mi ? Pekala, ikincisine ? Gene mi o ? Üçüncü ve dördüncüye de mi o ?.. Atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin?..
Öncelikle bir okur olarak siz de benim gibi kütüphane, kitabevi gezmeyi seviyorsunuzdur diye düşünüyorum. Bir kitap alırken kitapevini istediğim gibi dolaşıp inceleyip kitap seçmeyi çok seviyorum ama bu çoğu işletmeler sayesinde pek mümkün olmuyor. Bunu söylememin sebebi çoğu zaman hayal ettiğim o kitabevini bu kitapta okumuş olmam. Bu kitabı okurken hissettiğim şu oldu; sanki eksikliğini çektiğim :( bir arkadaşımla oturup kahve içerken kitaplar hakkında sohbet ediyor gibiydim. Konu zaman zaman aileye , arkadaşlıklara bazen de iş hayatlarına değiniyordu. Ama samimiyetten asla uzaklaşmıyor ve sizde kitabevinin bir parçası gibi hissediyorsunuz. ( Keşke keşke olsaydım dedim. Aranızda bu tarz güzel yerlerin müdavimi olan var mı ? ) Bu sebepten okurken hiç sıkılmıyorsunuz. Kitaptan sevdiğim bir alıntıyı sizinle paylaşayım;
“Hayal kırıklığına uğrasam da, yenilgiye uğrasam da dans edeceğim, düşünmeyeceğim. Güleceğim. Tekrar tekrar güleceğim demiştim.”
“Başarılı oldunuz mu ?”
“Yarı yarıya. Ancak sonuçta ben zorba olarak doğmadım. Güldükten sonra ağlayıp, dans ettikten sonra yere yıkıldım. Yine de tekrar ayağa kalkıp dans etmeye devam ettim. Bu şekilde yaşamaya çalışıyorum.”
Syf:244
Hayal kırıklığına uğrasam da, yenilgiye uğrasam da dans edeceğim, düşünmeyeceğim. Güleceğim. Tekrar tekrar güleceğim.
