İkiyüzlü,düzenbaz,sahte dostluk ve kibarlık budalası insanlardan kaçan,samimiyetle sığındığı aşka rağmen yüzüstü bırakılan Alceste nin dramı.
Moliere bu oyunuyla beraber 
Cimri 
Hastalık Hastası gibi kitaplarından farklı olarak oyunda aksiyon ve mizah öğesinden öte bir kişilik ve karekter tahliliyle ön plana çıkmış.Samimiyetsiz,ikiyüzlü ve sahte kişiliklere karşı eleştirel bir gerçekçilikle konuşturmuş Alceste karekterini.
Oyun karekterleri hakkında benzetme yapılması yönünde ise Alceste karekterinin Moliere in bizzat kendisi,Celimen karekterininse eşi Armanda nın benzeri olduğu yönünde bir önsöz var.Yazar sanatanın olgunluk çağında böyle bir eser yazararak dönemin saray beyfendilerini ve düşük karekter sahibi toplumsal bir kesiminin eleştrisini yapmış aynı zamanda ve de yasaklanan 
Tartuffe kitabına yönelik adeletsizliğe de değinmiş.
Alçalan,aşağılaşan,yoksuzlaşan ve sosyal olarak çürümeye başlayan bir toplumda İnsandan kaçmak-tabi bu insani karekter ve kişilik olarak aşağı olan insanlar için geçerli-bir nevi çürük bir meyvenin tüm sepeti çürütmeye başlamasını engellemek açısından bir zorunluluk gibi artık çağımızda.Moliere de bu eseriyle bir yandan samimi,dürüst ve karekter sahibi insana olan özlemini aktarırken diğer yandan bu samimiyetsiz insan modelini olanca sivriliğiyle yermiş bu eserinde.
Okumaya ve izlemeye değer bir eser.Herkese iyi okumalar.
Cimri Hastalık Hastası gibi kitaplarından farklı olarak oyunda aksiyon ve mizah öğesinden öte bir kişilik ve karekter tahliliyle ön plana çıkmış.Samimiyetsiz,ikiyüzlü ve sahte kişiliklere karşı eleştirel bir gerçekçilikle konuşturmuş Alceste karekterini.
Oyun karekterleri hakkında benzetme yapılması yönünde ise Alceste karekterinin Moliere in bizzat kendisi,Celimen karekterininse eşi Armanda nın benzeri olduğu yönünde bir önsöz var.Yazar sanatanın olgunluk çağında böyle bir eser yazararak dönemin saray beyfendilerini ve düşük karekter sahibi toplumsal bir kesiminin eleştrisini yapmış aynı zamanda ve de yasaklanan Tartuffe kitabına yönelik adeletsizliğe de değinmiş.
Alçalan,aşağılaşan,yoksuzlaşan ve sosyal olarak çürümeye başlayan bir toplumda İnsandan kaçmak-tabi bu insani karekter ve kişilik olarak aşağı olan insanlar için geçerli-bir nevi çürük bir meyvenin tüm sepeti çürütmeye başlamasını engellemek açısından bir zorunluluk gibi artık çağımızda.Moliere de bu eseriyle bir yandan samimi,dürüst ve karekter sahibi insana olan özlemini aktarırken diğer yandan bu samimiyetsiz insan modelini olanca sivriliğiyle yermiş bu eserinde.
Okumaya ve izlemeye değer bir eser.Herkese iyi okumalar.
“Dürüstlüğün Bedeli: Yalnızlık”Duygu ve Düşünce
Bu eseri okurken kendimi sık sık rahatsız hissettim ama iyi anlamda. Çünkü Alceste’in söylediği şeyler kulağa sert gelse de çoğu zaman doğru. Adamın derdi basit insanlar dürüst olsun iistiyor ama gel gör ki dünya onun istediği gibi işlemiyor.
En ilginç tarafı da burada başlıyor zaten. Alceste haklı ama bu haklılık onu yalnızlığa sürüklüyor. Celimene ise tam tersine, herkesle iyi geçinmeyi bilen biri; ama onun da ne kadar “gerçek” olduğu tartışılır. İkisinin arasında gidip gelirken insan ister istemez kendini sorguluyor: Biz hangisiyiz?
Şöyle bir düşünceye girdim: Hayatta tamamen dürüst olmak mı daha zor, yoksa biraz rol yaparak yaşamak mı? Moliere bu sorunun cevabını vermiyor, ama seni o soruyla baş başa bırakıyor.
Kısa ama etkisi uzun süren bir okuma oldu benim için.
Bu kitabı okumayı düşünenlere küçük bir önerim; Karakterleri “haklı / haksız” diye yargılamak yerine anlamaya çalışarak okuyun. Özellikle Alceste’e ilk başta katılabilirsiniz ama ilerledikçe fikriniz değişebilir. Bir de diyaloglara dikkat edin Moliere asıl söylemek istediklerini satır aralarına gizliyor.
Molière bu eserinde bize Alceste aracılığıyla şunu soruyor: Herkesin birbirinin yüzüne gülüp arkasından kuyu kazdığı, nezaketin sahtelikle karıştığı bir dünyada dürüst kalmak mümkün müdür?
Alceste, toplumun o yapmacık övgülerinden, Canım benim, seni gördüğüme ne kadar sevindim deyip arkasını döndüğünde nefret kusan insanlardan yorulmuştur. O, bir insan sarrafı değil, bir insan kaçanıdır. Çünkü onun için dürüstlük, sosyal uyumdan çok daha değerlidir.( Bu arada hayatımın son 5 yılı inanın bende böyle hissediyorum)
Kitapta gördüğüm bir diğer en vurucu yer, Alceste’in bu kadar nefret ettiği o sahte ve flörtöz dünyanın tam göbeğindeki bir kadına, Célimène’e aşık olmasıdır. Mesela ,Alceste dünyayı dürüstlüğe davet ederken, kalbi gidip en büyük dedikoducuya, en çok maske takana mühürlenir. Bu, aslında hepimizin yaşadığı o büyük çelişki değil mi? Aklımız bize kaç derken, gönlümüz hep kal demez mi sıklıkla.. Alceste’in bu içsel savaşı, kitabı sadece bir tiyatro metni olmaktan çıkarıp bir insanlık trajedisine dönüştürmüş..
Bu kitabı tavsiye ediyorum çünkü bu çağda bizlerde gitgide birer Alceste değil miyiz? Sosyal medyada özellikle instagramda herkesin mükemmel göründüğü, LinkedIn’de herkesin kariyer konusunda çok heyecanlı olduğu, gerçek duyguların emojilerin arkasına saklandığı bir çağda yaşıyoruz..
Asıl merak ettiğim toplumda kabul görmek için bir maske takmak mı gerekiyor yoksa Alceste gibi yalnız kalma pahasına gerçek olmak mı? Sizin tercihiniz hangisi? Yorumlarda buluşalım..
Molière’in İnsandan Kaçan oyununu okurken bir ara durup şöyle düşündüm:
Gerçekten doğruyu söyleyen bir insan, bu dünyada ne kadar barınabilir?
Alceste( favori karakterim) bu sorunun cevabını fazlasıyla dramatik biçimde veriyor. İnsanlardan bıkmış, yüzeysel ilişkilerden sıkılmış, samimiyet arayan ama bulamayınca herkesi suçlayan bir adam. Biraz haklı, ama fazla sert.
Célimène ise oyunun diğer ucu. Kibar, lafını bilir, çevresindekileri idare eder ama bir o kadar da kaypak. Belki de günümüz dünyasında daha “başarılı” olan o. Çünkü herkes onun gibi olmayı öğrenmiş: kırmadan kırılmadan yaşamak.
Oyunun her sahnesi bana şunu hatırlattı:
İnsan bazen “doğru olanı” söylediğinde yalnız kalıyor, “doğru görüneni” söylediğinde kabul görüyor.
Alceste, kendi doğrularına tutunurken yalnızlaşıyor.
Belki de mesele dürüst olup olmamak değil.
Dürüstlüğün ne zaman, nerede ve kimin yanında işe yarayacağını bilmek.
Ama yine de... her şeye rağmen dürüst kalmayı seçenlere helal olsun.
Peki ya sen?
Sen Alceste gibi dürüstlüğü seçer misin, yoksa Célimène gibi uyumu mu?
Molière’in zekâ dolu diliyle kaleme aldığı, zaman zaman güldüren ama daha çok düşündüren bir tiyatro klasiği. 17. yüzyılda yazılmış olmasına rağmen, insan ilişkileri ve toplumsal ikiyüzlülük üzerine söyledikleri bugün bile geçerliliğini koruyor.
Eserin başkahramanı Alceste, doğruluğu ve dürüstlüğü hayatının merkezine koymuş, toplumun sahtekârlığından bunalmış bir adam. Yalana, ikiyüzlülüğe, dalkavukluğa tahammülü yok. Ancak ne ironiktir ki, kendisi tam da bu yapay dünyanın içindeki en yüzeysel kişilerden biri olan Célimène’e âşık. Bu çatışma, hem karakterin iç dünyasını hem de toplumla olan ilişkisini ustaca sorgulatıyor.
Molière, bu eserde ahlak, samimiyet, sosyal ilişkiler ve aşk gibi evrensel temaları hicivle harmanlayarak sahneye taşıyor. Alceste’in doğruluk takıntısı, bir yandan haklılık barındırırken, öte yandan aşırılığıyla kendisi de toplumun dışına itilen biri hâline geliyor.
İnsandan Kaçan, bize şu soruları sorduruyor:
– Gerçekten dürüst bir insan toplumda var olabilir mi?
– Toplumla uyumlu olmak mı önemlidir, doğruyu söylemek mi?
– Ve en çarpıcı olanı: Doğruluk bazen kibirle mi karışır?
Tiyatro eserlerini seviyorsanız, klasiklerin ruhunu anlamak istiyorsanız ve insan ilişkileri üzerine düşündüren metinler hoşunuza gidiyorsa, mutlaka okunması gereken bir kitap.
Siz Alceste’in yerinde olsaydınız, insanlardan kaçmayı mı tercih ederdiniz, yoksa uyum sağlamaya mı çalışırdınız?
Son olarak bu güzide eseri kitaplığıma kazandıran @kargahsn'e teşekkür ederim
Açık sözlülük bir erdem mi, yalnızlık sebebi mi?1000Kitap
Bu bir komedi değil.
Bu, dürüstlüğün trajedisi.
Alceste, herkese karşı açık sözlüdür ama dünya ona karşı maskelidir.
Ve bu dünyada en affedilmeyen şey, gerçeği doğrudan söylemektir.
Molière bu eserinde, kibarlıkla sahtekârlığın nasıl iç içe geçtiğini,
“uygarlık” dediğimiz şeyin çoğu zaman bir maskeli baloya dönüştüğünü anlatır.
Ve en kötüsü:
Bu baloya katılmayanlar, dışlanır.
Alceste yalnızca insanlardan kaçmaz.
O, ikiyüzlülüğün estetikle kaplandığı bir toplumdan kaçar.
“İnsanlara kırgın değilim. Ama maskelere artık tahammülüm yok.”