aşkın yerini iyilik aldığı zaman
inanırım beni sahiden sevdiğine
yağmurun yerini kuşlar doldurduğu zaman
az kuşlar onlar iyi kuşlar
kanatlarından büyük merhametleri var
şiirin yerini sakinlik aldığı zaman
ayrı ayrı daha mı çok yakışıyoruz birbirimize
siyah-beyaz resimlerde ahşap avuntu
sözlerin sokaklar gibi kavuştuğu zaman
Şimdi artık hiçbir avuntu işe yaramaz, özlem, ölümden sonraki bir dünyanın, tanrıların bile ötesine geçer…
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kim bilir, iç sıkıntısı olmasa belki insanlar işe gitmeyi unutuyordu. 'İş avutur' derdi babası. O böyle bir avuntu istemiyordu.
Bence de gülünesi. Estetik olarak iyi hissetmek tamam ama, ama
Çek bilgin üzüncüne dalıp gitmiş, herkesin unutmak istediği, o şanlı yapı işçiliği döneminden somut ve elle tutulur bir ânı geliyor aklına, bir avuntu olarak: Kusursuz kaslar. Ölçülü bir hoşnut luk gülümsemesi beliriyor yüzünde, çünkü burada bulunan insanların hiçbirinin onunki gibi kasları olmadığı kesin bir gerçek.Evet, ister inanın ister inanmayın, bu açıkça gülünesi düşünce rahatlatıyor bilgini.
Ey güzel insan, sen de onun gibi bir tutkunun esiriysen, onun acılan sana avuntu olsun, eğer yazgından veya kendi hatandan dolayı bir arkadaş bulamıyorsan, bu küçük kitap dostun olsun..
Tabii efenim..:DEdebiyat
“Niçin istiyorum onun bilmesini? Bir çeşit avuntu… Benim onsuz acı çektiğimi bilsin. Onun bilmesi demek, bir gün onu yine bulabileceğim demektir. Onunla bu serüveni kaldığı yerden yeniden yaşamaya başlayacağım demektir. Onunla yaşadığım hiçbir an için pişmanlık duymadım. Çok acı çektiğim zamanlar bile; çünkü sonunda yine ona kavuşmak vardı, sevginin sürmesi, giderek büyümesi, daha anlamlı bir hale dönüşmesi vardı. Her gün daha tatlı, daha özsulu meyveler vermesi, daha renkli, daha göz alıcı çiçekler açması vardı…”
