İsmail
@cordecs
Mavi yeşil gezegendeki ilkel canlıları takmayan biri
Niye mi kitap okuyorum? Kendi bildiğimi okumamak için.
Şu anda okuduğu kitaplar
Sözünde durmak, sözü hiç unutmamak erdemli insanların tavrıydı ve unutulmayan söz, elbette sahibini devamlı hatırda tutar, ona karşı sevgiyi çoğaltırdı.
İnsanlar hür iken esarete düştüklerinde, vatanda iken gurbete çıktıklarında ruhları inceliyor, narinleşiyor, dönüşüm geçiriyordu.
Şu dünyada kavga etmeden yaşanılamaz mıydı? Sultanlar ve şahlar birbirleriyle savaşırken harcayacakları kuvvet ve mesaiyi üretmeye harcasalardı eğer, elbette tabiat onlara her nimeti sunar, Allah da geçimlerini bereketlendirirdi. İnsanları, geçinmek için ganimete muhtaç edenlere lanetler olsun!.. Ekip biçseler, güdüp kesseler elbette doyarlar, gül gibi de geçinirlerdi. Bu sahiplenme hırsı neydi? Toprağı, insanı, varlığı bunca sahiplenmek için savaş neydi? Toprak herkese yeterdi ama sahiplenmek isteyenler işi bozuyordu. Şu dünyada her millet, her insan bu yüzden hayatını savaşarak kazanmak zorunda kalıyordu.
Sevgilinin kölesi olmaya nazır olmayan bir kişi, sevginin hakikatine eremezdi ki!.. Seven ile sevilen arasında ikiliğin, sen-ben demenin yeri olmazdı. O iklimde yalnızca “sen” zamiri kullanılırdı. Sen demek, benden vazgeçtim demektir.