İnsanların kendi kendilerini farkında olmadan sabote etmesinin en yaygın yollarından biri de kendilerini en kötü durum senaryolarının korkularıyla meşgul etmeleridir.
Gerçeğin yürekte taşınan bir ağrı olduğunu öğrendim.
Hayat dediğimiz, tepeden tırnağa bir ağrıdan ibaret.
Korkunç şeyler yaşıyoruz, bizi ezen, un ufak eden şeyler. Fakat nasıl oluyor da, bütün bunlar fazladan bir damla merhamet yaratmıyor dünyada?
Nasıl oluyor da, biri çıkıp Cehennem'in kapısından dönmüyor?
Neden herkes kendinden öncekinin suçunu üstlenip kaldığı yerden devam ediyor can yakmaya?
Dağ, taş, bütün dünya değdiği yeri yakıp kül eden hikayelerimizle dolu. Toprağa sızıyor bunlar, bu koskoca dünya yarattığımız acıyla kavruluyor.