yaşamın sonu hiçbir zaman bana ırak gözükmedi. her yüzde,her solukta,her büyüyende,her yaşlanan da, her sarılma da,her sabahta gördüm yaşamın sonunu.cocukken bile,buğday tarlalarında, yaz gecesi mehtabın da ve çocukluk gecelerinin derin karanlığında gördüm yaşamın sonunu,ama ben giderken,ben ya da tren görünümlerin içinden,kentlerden,köylerden, tarlalardan,dağ sıraları önünden,ardından,bir gol kıyısından,bir nehir yatağı ya da gri bir deniz yüzeyi boyunca ilerlerken,yol alırken, tanımadığım insanlar hızla gidiş yolunun aksi yönde yitip giderken,her görüntüyle birlikte ardımda benden uzaklaşırken,yitip giderken,işte ancak o zaman uzaklaştım yaşamına sonundan