8/10
2026 9. kitabı
Savaşın anlamsızlığı ve yüksek makamların rahatı için aslında savaş ve şampiyonluk ile hiçbir ortak bileşeni olmayanların bu uğurda nasıl kullanıldığını anlatıyor kitap. Öyle ki savunmasızca öne atılan halkın absürt bir şekilde yenilgisini ve onu savaşa gönderenlerin yokluğunu çok net çizimlerle betimlenmiş. Sondaki Davut peygamber esinlemesiyle insanın anlayamadığı kutsal değerlerin de yıkıcılığını görmüş oluyoruz.
Yani benim yorumum savaşlar kazanmak için yapılırken savaşta kaybedilenler ve edilecek olanlar ilk gözden çıkarılanlardır. Ayrıca Rabbimizden gelen öğretileri anlamlandırmak ve kahramanlık mücadelesi yerine yaşamı kıymetlendirmeliyiz.
Geçtiğimiz haftalarda kaybettiğimiz primatolog ve hayvan koruma uzmanı Jane Goodall 1960’lı yıllarda şempanzeleri gözlemlemek üzere Afrika’ya gönderilir. Tabi kendi isteği ile. Çünkü bu onun çocukluk rüyasıdır. Yıllarca bunun hayalini kurar. Ve bir gün bu rüyası, hayali gerçeğe dönüşür.
Bu kitapta yazarımızın şempanzeler ile ilgili gözlemlerini, Afrika anılarını, deneyimlerini birinci ağızdan okuyoruz. Tabi bu, buraya yazıldığı kadar kolay bir iş değil. Yazarımız zorluklarla, mücadelelerle dolu aylar, yıllar geçirir. Zamanla şempanzelerle daha yakın temas kurar. Onlara sayı değil birer ad verir… David Graybeard, Goliath, Flo, Mike, Figan, Olly, Fifi, Flant, Mr. McGregor ve daha nicesi. Hepsini bir adı, kişiliği, duyguları var tıpkı bizim gibi.
Yıllara yayılan bu değerli çalışma bilim dünyasına büyük katkılar sağlar.
Kitap ilk başta çok akıcı iken sayfalar ilerledikçe daha durağan bir hale geliyor. Yer yer sıkıcı olsa da geneli itibariyle çok güzeldi.
Halen yaşayan en yakın akrabalarımıza ilişkin yapılan gözlemlere dayanan bu kitap; en yakın akrabalarımızı tanımak, onları anlamak, benzerliklerimizi ve farklılıklarımızı ayırt etmek adına kesinlikle okunmayı hak ediyor.
“Kutsal ile Kirli Arasında”Edebiyat
Caravaggio benim en sevdiğim barok dönemi ressamlardan biridir, ve hayatı biraz…… karışıktır. Andrew Graham Dixon’un “Caravaggio adlı kitabı, tam da bu karışıklığın içinden doğan o karanlık dehayı, neredeyse bir romanın gerilimiyle anlatıyor. Okurken bir biyografi değil, sanki suç, tutku ve sanatın iç içe geçtiği bir trajediyi okuyormuşum gibi hissettim. Graham Dixon’un dili, akademik olmaktan çok daha fazlası canlı, teatral, neredeyse Caravaggio’nun ışık-gölge oyunları kadar keskin.
Caravaggio’yu her zaman sadece bir ressam olarak değil, kendi hayatını tuvaline kazıyan bir figür olarak görmüşümdür. Dixon da tam olarak bunu yapıyor ; onu bir “aziz ve günahkar”, bir “dahi ve suçlu”, bir “tanrısal ışığın ve yeraltı karanlığının adamı” olarak resmediyor. Ressamın Roma’daki kaçış yıllarından, cinayet davasına, Napoli ve Malta’daki sürgün hayatına kadar her sayfada o içsel çöküşün yankısı var.
Kitabın en etkileyici yanı, Graham Dixon’un sadece hayat hikayesini anlatmakla kalmayıp tabloların ruhuna da nüfuz etmesi. “Judith Beheading Holofernes”, “The Calling of Saint Matthew” ya da “David with the Head of Goliath” gibi eserlerdeki dramatik yoğunluğu, Caravaggio’nun kendi iç savaşlarıyla ilişkilendiriyor. Ressamın fırçasındaki vahşet, aslında onun günah çıkarması gibi geliyor bana .
Graham Dixon, Caravaggio’nun zamanının ahlak kalıplarına sığmayan kişiliğini, sanatının kaynağı olarak yorumluyor. Bu bakımdan kitap, yalnızca bir sanatçının değil, insan doğasının uçurumlarının da incelemesi. Her satırında, güzellik ile yıkım arasındaki o ince çizgide yürüyen bir ruhun izleri var.
Kitabı bitirince Caravaggio’ya daha da yaklaştığımı hissettim. Çünkü Graham Dixon onu yargılamıyor, anlamaya çalışıyor. Belki de bu yüzden kitap, benim için sadece bir biyografi değil, insanın
Gerçeklik %99’dur, Umut Satışı %1
Malcolm Gladwell’in David and Goliath kitabı, güçlü gibi görünenlerin aslında dezavantajlı, zayıf gibi görünenlerin ise avantajlı olabileceğini savunur. Hikâyeler çarpıcıdır; küçük David’in dev Golyat’ı alt etmesi gibi. Ama ben bu anlatının arkasındaki hakikate başka bir yerden bakıyorum.
Evet, dezavantajlı koşullarda başarıya ulaşmış insanlar vardır. Yok değil. Ama bu örnekler istisnadır. Gladwell’in yöntemi genelde şudur:
• Bir uç başarı örneği bulur,
• Onu dramatik biçimde anlatır,
• Sonra da “bakın bu bir modeldir” diye sunar.
Ama bu model, geniş kitlelerin yaşadığı çetin hayat mücadelelerinin temsili değildir.
Bugünün dünyasında:
• Rekabet acımasızdır,
• Algoritmalar fırsatları sınıfa göre dağıtır,
• Sistem, çoğu zaman zayıf olanı un ufak eder.
Ve gerçek şudur:
Herkesin kendi taşını fırlatabileceği bir sapanı yoktur.
Bazıları doğrudan devin hizmetine doğar.
Ya “Ters U” Teorisi?
Gladwell’in kitapta sıkça başvurduğu bir başka anlatı da “Ters U Teorisi”dir.
Yani: “Her şeyin bir eşiği vardır; azı fayda etmez, ortası ideal, fazlası zarar verir.”
Disiplin, para, okul mevcudu… Hepsini bu eğriyle açıklamaya çalışır.
Bu teori, ilk bakışta anlamlıdır. Hatta Aristo’nun “altın orta” fikrini, ekonomideki “azalan marjinal fayda” kavramını andırır. Ama burada da bir sorun var:
Bu eğri herkes için aynı değildir.
Bir çocuk için 1000 lira “fazla para”ysa, başka bir çocuk için hâlâ “eksik kahvaltı”dır.
Disiplinin fazlası kimi yerde şımarıklık doğurur, kimi yerde hayatta kalmak için zorunlu hale gelir.
Ters U eğrisi, sanki herkes eşit başlamış gibi konuşur. Ama gerçek hayat böyle değildir. O eğrinin dışında, kırık dökük yollarda yürüyen milyonlar vardır.
Gladwell’in niyeti belki iyidir:
Kitap geçmişe daha uygun olsa da günümüze uyarlayarak her türlü tehlikeden korunup her ortamda güçlü bir birey olabiliriz kitap genel olarak bir yasa verip ardından o yasalarla ilgili uyulan ya da uyulmayan örnekleri vererek pekiştirme yapıyor bence okumaya değer aşağıya da genel bir özet bırakıyorum;
YASA 1 ÜSTÜNÜ ASLA GÖLGEDE BIRAKMA
Üstünü gölgede bırakma gizli iltifatlarla hoşnut et ona muhtaçmış gibi davran taa ki güçten düşüp onun yerini alana kadar
Ör: 14.Louis’in maliye bakanı Nicholas Fouquet’in kraldan daha görkemli bir parti verip idam edilmesi
Galileo’nun icatları farklı farklı kişilere armağan etmektense Medici kralına özgüymüş gibi yapıp saraya kendini aldırması
YASA 2 ARKADAŞLARINA FAZLA GÜVENME VE DÜŞMANLARINI KULLANMAYI ÖĞREN
Ör: 3.Michelin danışman olarak nitelikli amcası Bardas yerine yakın arkadaşını danışman yapıp ihanetine uğraması
İmparator sung’un çevresindeki arkadaşlarını ödüllerle emekli edip düşmanlarının saygısını kazanıp dostu yapması
Lincoln der ki sizi sevmeyen bir kişiyi dostunuz yaparken bir düşmanınızı yok etmiş olursunuz o yüzden çevremizde arkadaşlarımızla değilde düşmanları dostumuz yaparak daha başarılı oluruz
YASA 3 NİYETİNİ GİZLE
İnsanlara niyetlerinizi belli etmek yerine onların dikkatini başka yerlere çekin
Fahişe ninon’un Markiyi eğitip markinin karşı tarafa niyetini belli ettiğinde kadını kaybetmesi
Baştan çıkarma: Baştan çıkarmada her şey telkine bağlıdır niyetimizi duyurmayıp hedefin yolunu şaşırtmalıyız rehberliğimize teslim olması için yeterince şaşkın hale getirmeliyiz başka biriyle ilgileniyor gibi yapıp ara ara ona ilgimizi belli ederek kafasını karıştırmalıyız böylece karşımızdakini hem şaşırtıp hem de heyecanlandırırız
Ör: Bismarkın savaş ve güç istemesine rağmen yeterli gücü kazanana kadar tam tersi gibi
Hayal kırıklığı..Araştırma-İnceleme
Merhaba sevgili okurlar,
Bugün buraya bu kitap hakkında çok fazla iyi şey yazmak isterdim. Ama maalesef öyle olmayacak.
Öncelikle 1000 kitabı keşfettiğim zaman okuyacaklarıma eklediğim ilk kitaptı kendisi. Nitekim bu kitabı piyasada bulmakta da zorlandım. Ancak bunların hiçbirisine aşağıda açıklayacağım nedenlerle değmedi:
1. Ben bu kitabı almadan önce etkileyici bir davut ve golyat hikayesi bekleyip kitabın da bu minvalde ilerleyeceğini düşünmüştüm. Ancak kitap yer yer ucuz bir kişisel gelişim kitabı etkisi verirken yer yer de konudan çok bağımsız hiçbir temeli olmayan gereksiz konulara giriyor.
2. Kitabın içerisinde 9 bölüm bulunmaktadır. Her bölümde farklı bir kişinin hikayesi anlatılmaktadır. Bazı bölümlerde uzun uzadıya o bölümde o hikayeyi anlatıp en sonunda ee işte davut da böyle yaptı şöyle yaptı aslında güçsüzdü ama şöyle iyiydi diyip en son sayfada 3 cümlede kitabın başlığına bağladığı kısımlar vardır. Diğer bölümlerde ise hiç bu noktaya bağlamayıp tamamen başka bir şey anlatılmıştır.
3. Konunun bağından koparılan kısımlar da hiçbir şekilde detaylı irdelenmemiştir. Örneğin bir bölümde kişinin en iyi okuldansa ortalama okulda daha başarılı olacağını söylemiş. Tamam eyvallah güzel de kanıtlıyor belirli noktalarda. Peki ya bunu kim nasıl anlayacak ? O zaman kimler en iyi okullara gidip en iyi derecelere girecek? Bu gibi temel soruların cevaplarına da değinilmeden yavan bir araştırma ile bölümleri tamamlamıştır.
Sonuç olarak kitabı hiçbir şekilde beğenmedim. Kendime aldığım en önemli ders ise bir kitabın arka kapağında eğer kitabı öven adını sanını bilmediğimiz new york times yazarları var ise o kitaptan hayır gelmeyeceği oldu. Nasıl bu kadar bu sitede yüksek puan aldı bilmiyorum ama benim için kitap adıyla para kazanan çöpoğlu çöp bir kitap oldu. Okumayın