Trevanian’ın Şibumi kitabında şöyle yazıyordu..
“Zaman zaman babama acıdığımı hissederdim.
Ona kendisini çok sevdiğimi söylemediğim için.
Ama aslında kendime acıyordum.
Benim söylemeye duyduğum ihtiyaç, onun işitmeye olan ihtiyacından fazlaydı.”
Yoruldum artık .
Herşeyle bu kadar uğraşmaktan , herşeyi kendi başıma halletmeye çalışmaktan , anlaşılmaya çalışmaktan , anlatmaya çalışmaktan . boş vermek istiyorum ve sınırdayım