İlay Arslan
@ilayedebiyati
- Biraz gökyüzü, birkaç şiir, bir tutam da tuvale meyil...
instagram.com/ilayedebiyati
Huzur... Adının tam aksine, beni derin bir huzursuzlukla baş başa bırakan o muazzam eser.
Kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, Mümtaz’ın İstanbul sokaklarındaki o yorgun ama hayran adımlarına ortak olduğumdu. Tanpınar; Nuran’a duyulan o naif aşkı, İkinci Dünya Savaşı’nın kapıdaki kasveti ve eskiyle yeni arasında sıkışmış ruhumuzu öyle bir anlatmış ki, kendimi 1940’ların İstanbul’unda bir sandalda, eski bir şarkıyı dinlerken buldum.
Mümtaz’ın dünyasında birini sevmek, onunla aynı mısrada buluşmak, aynı ezgide hüzünlenmek demek. Kitap okumayan, musiki bilmeyen birinin Mümtaz'ın dünyasında kalıcı bir yer edinmesi imkansız bence . Onun huzuru , sevdiği kadın yani Nuran ile İstanbul’un tarihsel güzellikleri ve Klasik Türk Musikisi içinde kaybolmaktan geçmekte.
( Bu hâl gönlümü mest etti... Nedeni belli Bizim için de bu böyledir kişi eskiyi sevmeli en çok elde yazılmış bir notun kıymetini, sadakatin o sarsılmaz kalelerini... Ruhu bir kitabın sayfasına değmemiş, bir ezginin sızısıyla harmanlanmamış insanla yol yürünmez dünya zaten çok gürültülü biz ancak kitabı yük değil, sığınak görenle dinleniriz. Musiki çaldığında susmayı, inceliklere eğilmeyi bilmeli insan . Öyle ya gönlü dünden beslenmeyenin, bugününe sığamam...)
Zamanla Suat’ın o karanlık varlığıyla sarsıldım, Mümtaz’ın estetik arayışıyla teselli buldum. Anladım ki huzur, dışarıda bulacağımız bir şey değil, Tanpınar’ın dediği gibi ancak bir "iç nizamın" meyvesiymiş.
Velhasıl kelâm eğer ruhunuzda bir yerlerde o tarifi imkansız huzursuzluğu taşıyorsanız, Mümtaz’ın adımlarına eşlik edin derim.
Çünkü bu kitap, bize huzuru değil, huzurun neden bu kadar imkansız olduğunu anlatıyor.
Şunu söyleyerek bitireyim bu incelemeyi
"Hayat, her an kendisini yenileyen bir mucizedir... "
Hani bazen dünya çok gürültülü gelir de insan sadece susup birinin onu anlamasını bekler ya , işte Nurullah Genç o sessizliği alıp kitap yapmış, adını da İntizar koymuş.
Okurken ; bazen işte tam olarak bunu hissediyorum da adını koyamıyorum dediğim yerler çok oldu.
Aşkın sadece bir kişiye duyulan tutku olmadığını, aslında hakikate giden yolda bir köprü olduğunu o kadar naif işlemiş ki hocam...
Modern zamanın telaşı içinde unuttuğumuz o ince sızıları hatırlatıyor bize.
Kitapta beni en çok vuran şey Genç'in beklemeyi (intizarı) pasif bir çaresizlikten çıkarıp, asil bir duruşa dönüştürmesi oldu.. Eğer ruhunuzun inceliklerle hemhal olmaya ihtiyacı varsa, bu kitabı listenin başına ekleyin derim.
9.5/10 (O yarım puanı da bekleyişin bitmek bilmeyen sancısına kestim...)
Dünyanın Dağınıklığına İnat: Ben Sana Aşığım...
İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım....
Bu nasıl bir alıntıdır be üstat? Şehir hastalıktan kırılıyor, dünya savaşın eşiğinde, toprak sarsılıyor ama sen tüm bu kıyametin ortasına gelip "aşk" gibi naif bir kelimeyi bırakıveriyorsun. Yani Sait Faik yine yaptı yapacağını dünyanın bütün felaketlerini tek bir sıraya dizip, en sona o ufacık ama dünyadan büyük olan "aşkı" yerleştiriverdi.
Şiir gibi bir adam, dertli ama umutlu bir kitap.
Havada Bulut'u yazan Abasıyanık bir avuç kelimeyle beni hem dünyanın en kalabalık sokağına bıraktı hem de en ıssız kıyısına. Onun o aylak ama bilge bakışında, küçük insanların devasa kederlerini okurken bazen bu kadar duru ve hesapsız yazabildiği için ona hafifçe içerledim. Bizim bakıp da geçtiklerimizi o, ruhumuza ilikleyen bir şiire dönüştürüyor. Modern dünyanın gürültüsünden kaçıp, bir insanı sevmekle başlayacak o ilk adımı hatırlamak isteyen herkes için hüzünlü ama umut dolu bir liman bu kitap. Sahici olanın peşindeki o huysuz şaire bin selam olsun.
Sait Faik Abasıyanık @Sayfakokusuilay 
Havada Bulut
Sait Faik Abasıyanık @Sayfakokusuilay Havada Bulut
Adalet mi, yoksa intikam mı?
Bu kitap benim için Başkomser Nevzat’ın bir vakayı çözmesinden çok daha fazlası vicdanın, yasalarla girdiği o amansız savaşın bir dökümüydü.Çocuk istismarı gibi kanayan bir yaranın üzerine, bir cerrah titizliğiyle ama hiç maske takmadan eğilen roman; katili ararken aslında toplumun nasıl sessiz bir suç ortağına dönüştüğünü yüzüme çarptı. Başkomser Nevzat’ın bir vakayı çözmesinden ziyade, Ahmet Ümit’in polisiye türünü toplumsal bir otopsi masasına yatırdığı en cesur eseri olarak görüyorum.
Ahmet Ümit @Sayfakokusuilay
Ahmet Ümit @Sayfakokusuilay
Âşık Veysel’i " Uzun İnce Bir Yoldayım" türküsü ile tanıdım. Oysa bu kitap, onun sesinin arkasındaki hayatı tüm çıplaklığıyla karşıma çıkardı. Okudukça yer yer boğazımın düğümlendiği çok an oldu. Bu kadar büyük bir sanatın, bu kadar ağır bir yaşamın içinden doğduğunu görmek beni gerçekten sarstı.
Hepimizin bildiği şeyler var örneğin gözlerini kaybetmesi, halk ozanı oluşu, dilden dile dolaşan sözleri… Ama asıl mesele, bunların nasıl yaşandığı. Hangi acıların içinden geçtiği, hangi yoksunluklarla yoğrulduğu, hangi insanların hayatına dokunduğu… Ben bunların çoğunu bilmiyordum. Bu kitap sayesinde, ezbere bildiğim dizelerin arkasındaki insanla tanıştım. Özellikle ölümünden sonra onu tanıyan insanların anlattıkları, Âşık Veysel’i bir efsane olmaktan çıkarıp gerçek, canlı bir insana dönüştürmüş.
Sade ama etkisi güçlü bir dili var. Okurken zorlamıyor ama bıraktığı his uzun süre kalıyor. Yıllardır söylediğimiz “Güzelliğin on para etmez , bu bendeki aşk olmasa...” dizesini bu kez çok daha başka bir yerden duyduğumu fark ettim.
Bu kitabı yalnızca bir biyografi olarak değil, bir hayat dersi olarak görüyorum. Âşık Veysel’i gerçekten anlamak isteyen herkesin okuması gerektiğine inanıyorum. Sıkılmadan okunan, bir solukta bitirilebilecek bir kitap. @Sayfakokusuilay
