Keşke insanlar da kitaplar gibi olsalardı.
Bir romanın yarısına gelip de beğenmediğinizi fark ederseniz onu bir kenara bırakıp yenisini bulabilirdiniz. Aynısı filmler ve diziler için de geçerliydi. Öyle yaptınız diye kimse sizi yargılamazdı, vicdan azabı duymazdınız, siz söylemek istemediğiniz takdirde kimse bilmezdi bile. Ama insanlar söz konusu olduğunda sonuna kadar gitmek zorunda kalırdınız ve ne yazık ki herkes sonsuza dek mutlu yaşamazdı.
Olmadığın bir şeyi öyleymiş gibi yapmak
her şeyden önce yalandır. En iyisi değilken en iyisi olduğunu sadece kendine bile söylesen, yalan söylemiş olursun. İnsan zaten sadece kendini kandırır, başkasını değil...
Kendine ve hayata yalan söyleyerek, olmak istediğin noktaya ulaşamazsın.
İnsanlarla birlikte olmayı isteyip istemediğine karar vermek ona zor geliyordu; birileriyle olduğu zaman uzaklaşmak istiyordu, yalnız olduğu zaman da yanında birilerinin olmasını.