Yazar:
Anais Nin
Çevirmen:
Püren Özgören
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 12 dk.
Sayfa Sayısı:
148
Basım Tarihi:
2005
İlk Yayın Tarihi:
1946
Yayınevi:
Everest Yayınları
Orijinal Adı:
Ladders to Fire (Cities of the Interior #1)
ISBN:
9789752892217
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ağır ağır çıkacaksın ateş merdivenlerinden... Yana yana...·148 syf.·Edebiyat
8/10
2026 16. kitabı
Anais Nin'e, serisinden ziyade 
Henry ve June 'uyla başlamak isterdim ama neye niyet neye kısmet attık ayağımızı ateş merdivenlerine. İçsel Kentler Dizisi'nin ilk kitabı bu ve sırada dört kitap daha var. O sebepten bu seferlik çok bir şey söylemeden geçmek istiyorum (kesinlikle, okumamın üzerinden zaman geçmesiyle alakası yok cağnım). Sadece şunu söylemek yeterli ve bence gerekli de. Okuyanlar bilirler, bense ilk kez "tadına baktım" (erotik bir mana katmak adına, bu tabir yerinde olur bence) yazarın dilinin. Anlatımı o kadar güzel, metaforları o kadar etkileyici, dili kullanımı o kadar mahir ki, ustalıkla sevişiyor okuyucusuyla. Hazzı beyninizin kıvrımlarına değin hissediyorsunuz. Lakin öyle erotizme boğulmuş bir metin beklemeyin, en azından bu kitapta öyle ama bir metaforik sevişme sahnesi vardı ki, beni benden aldı doğrusu... Neyse, küçük bir öksürükle "es" verip incelemeyi bitiriyorum. Devamına dair merakım hala canlı Anais. Seni "one read stand"lik yazar kategorisine kesinlikle alamam, seninle "bookbuddy" olacağız daha ;)
Not: Kitabın açıklamasında var ama ben de belirtmiş olayım. Serinin devam kitaplarında yer alan karakterlerin tümünü bu kitapta görmüş oluyormuşuz, haberiniz olsun.
Haydn zevkli okumalar ;)
Henry ve June 'uyla başlamak isterdim ama neye niyet neye kısmet attık ayağımızı ateş merdivenlerine. İçsel Kentler Dizisi'nin ilk kitabı bu ve sırada dört kitap daha var. O sebepten bu seferlik çok bir şey söylemeden geçmek istiyorum (kesinlikle, okumamın üzerinden zaman geçmesiyle alakası yok cağnım). Sadece şunu söylemek yeterli ve bence gerekli de. Okuyanlar bilirler, bense ilk kez "tadına baktım" (erotik bir mana katmak adına, bu tabir yerinde olur bence) yazarın dilinin. Anlatımı o kadar güzel, metaforları o kadar etkileyici, dili kullanımı o kadar mahir ki, ustalıkla sevişiyor okuyucusuyla. Hazzı beyninizin kıvrımlarına değin hissediyorsunuz. Lakin öyle erotizme boğulmuş bir metin beklemeyin, en azından bu kitapta öyle ama bir metaforik sevişme sahnesi vardı ki, beni benden aldı doğrusu... Neyse, küçük bir öksürükle "es" verip incelemeyi bitiriyorum. Devamına dair merakım hala canlı Anais. Seni "one read stand"lik yazar kategorisine kesinlikle alamam, seninle "bookbuddy" olacağız daha ;)
Not: Kitabın açıklamasında var ama ben de belirtmiş olayım. Serinin devam kitaplarında yer alan karakterlerin tümünü bu kitapta görmüş oluyormuşuz, haberiniz olsun.
Haydn zevkli okumalar ;)
Bir seri olduğunu bilmeden dördüncü kitap olan Aşk Evindeki Casus'u okumuş ve fazlasıyla sevmiştim. Aslında ana tema, yazım dili değişmese de Ateş Merdivenleri'ni sevemedim. Belki şu anki ruhsal durumumla ya da art arda aynı tarz kitapları okumuş olmamla alakalı olabilir. Ya da belki Lilian'ı sevemedim. Sabina'nın isteklerini, sorunlarını, çatışmalarını çok daha iyi anlayabilmişken Lilian'ı şımarık bir ergene benzettim. Çatışmaları yetişkin bir insanınkinden çok ergen çatışmaları gibiydi. Gecikmiş ergenliğinize sıçayım gerçekten. Djuna ile olan ilişkisi beni sinirlendirmekten öteye gitmedi. Kocanı çocuğunu aklına estiği için arkada bırakmışsın ama arzu duyduğun bir kadına "erkek olsaydın seninle sevişirdim" falan diyosun. Bu kadar da siksalak olmayın be. Vajinalar da vardır.
Olayların değil, hislerin ön planda olduğu, iç dünyanın, ilişkilerin incelendiği, gerçekliğin biçimden biçime girdiği bir roman. Uzun zamandır okumak istiyordum ve elbette bu sırada beni neyin beklediğini de araştırmış, kitabı belli bir kategoriye yakın olacak biçimde yerleştirmiş ve çoktan benim için özel olduğuna kanaat getirmiştim bile. Beklediğimi karşıladı da. Ancak biraz fazla karşılamış olacak; aynı duyguların tekrar tekrar yeniden yorumlanması son elli sayfaya doğru sıkmaya başladı. Bu göz ardı edilebilir bir kusur hatta bence bir kusur bile değil ne de olsa Nin'in tarzı böyle. Canımı sıkan asıl şey Jay karakterine fazla yoğunlaşmasıydı. Jay yerine Djuna hakkında okumayı isterdim. Sonraki kitapta Djuna'nın zihninin ele alınıyor olmasında teselli bulmaya çalışıyorum.
Anaïs Nin, eleştirmenler tarafından kadın erotik edebiyatının en iyi örneği olarak gösteriliyor. Erotizmi deşen ilk kadın yazarlardan. 1903 yılında Fransa’da doğmuş ve babasına deliler gibi aşıkmış. Babasını “hoşuna gitmek zorunda olduğum bir erkek” diye tanımlıyor. Anais Nin 11 yaşından 63 yaşına kadar günlük tutmuş. Sekiz ciltlik günlüklerin büyük bir bölümü kendisi hayattayken yayımlanmış. Kendisinin ve eşinin isteğiyle sansürlenen bir kısım günlük ise 1977’de rahim kanserinden hayatını kaybetmesinin ardından, eşinin editörlüğünde okuyucuya sunulmuş. Günlüklerinde erkeklerle ya da kadınlarla yaşadığı ilişkilerden, Henry Miller gibi ünlü yazarlarla yaşadığı aşklardan ve hatta öz babası tarafından taciz edilmesinden bahsetmiş.
Beş kitaplık İçsel kentler serisinin ilk kitabı; Ateş merdivenleri. Burada karakterler ve her birinin ayrı dünyasını, duygularını, arkadaşlıklarını anlatıyor. Lillian, Djuna, Joy, Sabina.. Tek anlayamadığım Lillian’ın herkesle sevgili olmaya çalışması Kadında inanılmaz bir sevgi açlığı mevcut.
Şu oldu bu oldu olay şöyleydi diyemiyorum çünkü genellikle içsel düşünceleri anlatıyor bizlere.
daha detaylı anlamak ve anlatmak için serinin diğer kitaplarında görüşmek üzere
~
Merhabalar
Ağustos ayının 2. Kitabı Ateş Merdivenleri. Zaten çok merak ettiğim bir seriydi. Merakımı biraz da olsun gidermiş oldum diyebiliriz.
Ateş Merdivenleri ,serinin ilk kitabı. Anladığım kadarıyla bu kitapla Lillian 'in iç duyguları ile başlayan yolculuğumuza ,bu kitapta da yer verilen Djuna ,Jay ve Sabina ile devam edicek.
Kitapta şu olay yaşandı bu olay yaşandı diye anlatmak oldukça zor. En çok işlediği konu Lilian'in iç dünyası ile başlayıp ,gizli arzularını kıskançlıklarını en derinde hissettiği şeyleri yüzeye çıkarmasıydı. Derin ve etkileyici bir anlatımı vardı.
Önsöz kısmında Marcel Proust'an da etkilendiğini okudum yazarın. Anlatım tarzının yoğunluğu ile benziyor bence.
Dönemine baktığımız zaman vurucu bir konu işlemiş.
Lillian'in aşık olması ile başlayan kitabımız tüm yoğun hisleri ile devam ediyor. Oldukça akiciydi. 2. Kitabı da önümüzdeki ay okurum herhalde
Ateş Merdivenleri: İsimsiz ıstırapların, gizemli ve yapayalnız hüzünlerin, karabasan haykırışlarının hikâyesi. Acının ve çirkinliğin kişisel bir deneyim olmaktan çıkıp bütün dünyanın acısına ve çirkinliğine dönüştüğü içsel odalardan yükselen dilsiz bir çığlık.
Anaïs Nin'in alametifarikası, "roman fleuve"si, İçsel Kentler beşlemesini anıtsal bir konuma yerleştiren o "öz"den başlamak gerek söze. Daha önce hiçbir erkeğin beceremediği kadar derinlikli bir şekilde, "kadın deneyimi"ni canlı ve çarpıcı bir anlatıma dönüştürerek Nin, aslında D. H. Lawrence'le palazlanan eril tepeden bakışlı erotik uzantılı anlatıyı, rahatlıkla feminist olarak nitelendirilebilecek bir bilinçle, yerle bir ediyor ve "amorf" bir anlatı yaratmakla suçlanacak alabildiğine cesur bir "duygu madenciliği"ne girişiyor. Bunu yaparken kullandığı ritmik dil, kurgu oyunları ve sembolizm de okura, zihinsel bir oyun alanında tatminsel bir deneyim sunuyor.
Nehir romanının ilk halkası Ateş Merdivenleri'nde Nin, kendi güncelerinden distile ettiği üç ana kadın karakteri (Djuna, Lillian, Sabina) ve Nin'in sanatında büyük etkisi bulunan Henry Miller'dan izler taşıyan erkek karakteri Jay'i, Woolf tarzını anımsatan kuvvetli bir izlenimcilik ile okuruna tanıtıyor. Dejavular, geçmişe isteyerek veya zorunlu geri dönüşler, zihinsel atlamalar, duygusal pencereler, metafiziksel dokunuşlar ile süreğen bir mikro anlatı beklenmedik bir "ruhsal kozmos" makro anlatısına dönüşürken, Nin'in yakut rengi mürekkebinden duygulardan müteşekkil bir sel peydahlanıyor.
Son tahlilde Nin, edebiyatın bir köşesine itilmiş, çiçeklerle "yumuşatılarak" erkeğe mahkum bir orgazm olarak sunulmuş kadın deneyimini, duygusal bir ince işçilikle, ustalıkla ve asilikle, modern edebiyatın orta yerine Chirico resimlerindeki heykeller gibi yerleştiriyor.
Ruhsal kaos
Ateş Merdivenleri, bütünlüklü bir hikayeden çok bir öykünün karakterlerinin anlatıldığı bir önsöz gibi. Tıpkı ana karakteri Lilian gibi darmadağın bir kitap. Anais Nin'in özellikle bu şekilde yazmış olduğunu düşünüyorum çünkü tüm karakterler karmaşa, kendini arama, travmalarıyla boğuşma, özgür olmak için mücadele, bağlardan kopma arzusu, boşvermişlik kısacası ruhsal bir kaos içindeler. Ne kendi ruhlarında denge kurabiliyorlar ne de birbirleri ile olan ilişkilerinde.
Roman esas olarak Lilian, Djuna ve Jay üzerinde temellense de öyküye pek çok karakter girip çıkıyor. Olay örgüsünü, bir olay örgüsünden söz edilebilir mi bilemiyorum aslında, ancak küçük ipuçlarından belli belirsiz yakalayabiliyorsunuz. Anais Nin, esas olanın insan olduğunu, olayların sadece insan ruhunu çözümlemek için bir araç olduğunu vurgulamak için böyle yazmış olabilir mi?
Ana karakter Lilian'ın "insanların içindeki gömülü çocukları dinleme becerisi" var. Bu yüzden de onları tüm maskelerinden arınmış halleri ile görebiliyor. Bu bir hediye mi yoksa bir lanet mi tartışılır ama daha çok lanet gibi görünüyor. Toplum esasen maskeli insanlardan oluşmak zorunda ve hepimiz bu maskeleri birbirimize tahammül edebilmek için takmak zorundayız. Çünkü hepimiz kusurluyuz, hepimiz sır saklarız ve çoğumuzun içinde açılmış bir dolu yara, travma var. Nezaket kuralları, ahlak kuralları ve daha binlerce kurala bağlı yaşamak zorunda kalan bir tür ne kadar kendisi olabilir ki zaten. Ama Lilian ne yazık ki ne maske takabilen ne de insanları kendisine göstermek istedikleri maskeyle tanımlayabilen biri. O görüyor. Bu onun laneti bence.
Lillian'ın ilgisini kayıtsız, bağ kurmayan, umursamaz, hep kendisini düşünen, anı yaşayan ve her şeyin sonuna kadar keyfine varmasını bilen insanlar çekiyor. Çünkü olmak istediği insan bu
Sevemedim!Edebiyat
Hikaye ilerlemesi çok zayıf. Anlatı kopuk ve düzensiz bir biçimde ilerliyor. Tema belirsiz ve netlikten uzak. Yazarın dili de okuyucuyunun ilgisini çekmek yerine daha çok okuyucuyu sıkıyor. Sevemedim… 
Ateş Merdivenleri
Ateş Merdivenleri
Başkalarının konuşmaktan kaçtığı konuları yazmaya cesaret eden çağının ötesinde bir yazar Anäis Nin.Kendi ilişkilerinden de beslenerek yazdığı 5 kitaplık İçsel Kentler serisinin ilk kitabı Ateş Merdivenleri'ni taze taze bitirdim.İlk aşkı ve kocası Gerard ile boğucu evliliğinin ardından herkese aşık Lillian karakteri var.Uçlarda yaşayan,savrulup duran Lilian'ın evlilik sonrası sevgilisi hoyrat ressamımız Jay.Lilian'ın kankisi,şehvetli Djuna.Jay'in Lilian ile ilişkisinde paralel sevgili Sabina.Lillian bizim fettan Sabina'yı markaja alır ve Jay hayran olduğu için kendisi de Sabina olmak ister.Kadındaki yıkımın hikayesi ilk kitap ile başladı.Diğerlerini okurmuyum bilmiyorum ama anlatımı güzel.Kitabın sonunda kayboldum.Sanırım devamı olduğu için böyle bıraktı yazar.İnsan bir merak unsuru bekliyor açıkçası ama esasında olay örgüsü de yok ki...Lillian'ın ilk evliliğindeki durumunu ve Djuna karakterini okumayı sevdim.Arzular,pişmanlıklar...
Yaşadığı döneme bakılınca kimsenin dile getiremediği konuları kitaplarında işleyen Anais Nin, kalemini merak ettiğim yazarlardan biriydi. İçsel Kentler olarak, kadının gelişimini ele aldığı serinin ilk kitabı Ateş Merdivenleri, farklı bir okuma deneyimi oldu benim için.
Öncelikle bir kadının ilk kez aşık olmasıyla başlıyor kitabımız. İlk aşk, güzel ve bir o kadar yıpratıcı hâle dönüşüyor zamanla. Bu bölümü okurken kadınlar ve erkekler için yapılan yerinde tespitlerle karşılaşıyoruz. Daha sonra ise Lilian, Jay, Djuna, Sabina karakterlerini bir bir tanıyoruz. Kitap için belli bir olay örgüsü anlatamıyorum çünkü genel olarak düşünceye dayalı olduğunu gördüm. Yanlış giden evlilikler, arkadaşlıklar ve duyguları arasına sıkışıp kalan kadınları bol bol görüyoruz bu kitapta.
Etkileyici bir kitaptı diyebilirim. Çoğu yerin altını çizdim. Bazen hangi olayın içinde olduğumu unutsam da severek okudum. Şiirsel bir anlatım sayesinde de kısa sürede okunup bitecek türden.
Not:18 yaşın altındaki arkadaşlarıma önermiyorum
Yazar Hakkında
Anais NinYazar · 14 kitap
Anais Nin (21 Şubat 1903 - 14 Ocak 1977) İspanyol, Küba ve Danimarka kökenli Fransız yazardır. Günlükleri ve erotik yazılarıyla tanınır. Günlükleri 11 yaşından başlayarak ölümüne kadar 60 yıldan uzun bir dönemi kapsar.
Uzun yıllar Anais Nin aynı anda iki kişiyle evli kalmıştır. Bir sanatçı ve bankacı olan ilk kocası Hugh Guiler ile 1923'de evlenmiştir. 1955 yılında Guiler ile evliliği sürerken evlendiği Rupert Pole ise bir orman memuruydu. Her iki adam da Nin'in ikili yaşantısından bihaberdi ve 1977'de Nin'in ölümüne kadar tanışmamışlardı. 1985 yılında Hugh Guiler'in ölümünden sonra Nin'in günlükleri Rupert Pole'un izniyle eksiksiz halleriyle yayımlanmıştır.
Yaşamı
Fransa'da Kübalı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Nin, besteci Joaquín Nin ile klasik eğitim almış şarkıcı Rosa Culmell'in kızıydı. Anne ve babasının ayrılmasından sonra annesi Anais ve iki erkek kardeşini alarak New York'a taşındı. Yeni yetmelik döneminde okulu bıraktı ve manken olarak çalışmaya başladı.
1924 yılında kocası Hugh Parker Guiler ile Paris'e taşındı. Bu dönemde kendini yazıya verdi. D.H. Lawrence üzerine olan ilk kitabı da bu dönemde yayımlandı. 1939'da çift New York'a döndü.
Nin Kenneth Anger'in Inauguration of the Pleasure Dome (1954) adlı filminde Astarte olarak rol aldı. Ayrıca Maya Deren'in Ritual in Transfigured Time (1946) ve Guiler'in Ian Hugo ismiyle yönettiği Bells of Atlantis (1952) adlı filmlerde oynadı.
17 Mart 1955'de Rupert Pole ile ikinci evliliğini yaptı.
Genellikle ilham kaynağı olarak Djuna Barnes ve D. H. Lawrence'ı göstermiştir.
Günlükleri
Anais Nin en fazla günlükleri ile tanınır. On yıllara yayılan günlükleri birçok açıdan çarpıcıdır. Nin'in birçok önemli yazar, sanatçı ve psikanalist ile yakın ilişkisi vardı. Günlüklerinde bu kişileri alışılmadık bir derinlikle analiz eder.
Erotik anlatım
Anais Nin çoğu eleştirmen tarafından kadın erotik edebiyatının en iyi örneği olarak gösterilir. Erotizmi deşen ilk kadın yazarlardandı. Nin 1940'larda parasızlıktan sayfası bir dolardan olmak üzere Venüs Aşıkları'nı kaleme almıştı.
Anlatım tarzı dönemine göre fazlasıyla açık saçıktı. Günlüğünde babasıyla yaşadığı ensest ilişkiyi yazmıştır.
Nin dönemin birçok önde gelen edebiyatçısıyla arkadaştı. Hatta bazılarıyla sevgiliydi. Bunlardan bazıları Henry Miller, Antonin Artaud, Edmund Wilson,
Gore Vidal, James Agee, James Leo Herlihy, ve Lawrence Durrell gibi isimlerdi. Miller ile arkadaşlığı ve yaşadığı ilişki gerek kadın olarak, gerekse yazar olarak kendisini çok etkilemiştir. Her ne kadar günlüklerinde Miller'ın karısı June ile ilgili gördüğü cinsel bir rüyadan bahsetse de bu rüya hiçbir zaman gerçeğe dönüşmemiştir. Günlüğün ilerleyen kısımlarında Nin başka bir kadınla lezbiyen bir ilişkiye girdiğinden ama bu ilişkiden tatmin olmadığından bahseder.
Anais Nin 1977'de Kaliforniya'da Los Angeles'da ölmüştür. Cesedi yakılmış ve külleri Santa Monica Körfezi'ne savrulmuştur.
