Avunamayanlar
Kazuo IshiguroYazar:
Kazuo Ishiguro
Çevirmen:
Roza Hakmen
Tahmini Okuma Süresi:
15 sa. 25 dk.
Sayfa Sayısı:
544
Basım Tarihi:
Mart 2019
İlk Yayın Tarihi:
1995
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
Orijinal Adı:
The Unconsoled
ISBN:
9789750816840
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sürreal Düzlemde Trajediler
Kazuo Ishiguro, 2017 yılında Nobel Edebiyat Ödülüne layık görülmüş Japon kökenli ancak küçük yaştan itibaren İngiltere’de bulunmuş, orada büyüyüp, eğitimini orada tamamlamış halen de İngiltere’de yaşayan bir yazar.
Anlatımı, hayatta küçük ve önemsiz görülen anlar ve hikayeler üzerine gördüğüm kadarıyla. Üslubuysa; zarif, mütevazi ve gösterişsiz. Gürültüde kaybolan ince seslerin peşinde. Hayatın sıradan görünen akışındaki küçük ve sessiz anlara odaklanarak, o anlardaki büyüklüğü göstermek istiyor adeta. Bir hayatın roman ya da hikâye edilebilmesi için ciddi kırılmalar veya savrulmalar içermesi gerektiğini düşünmüyor. Üslubu da görüntüsü gibi: sakin ve kırılgan, ancak bir vakar ve gururun da işaretleri var. Dolayısıyla sansasyon ve sarsılmaya alışık, artık zor şaşıran günümüz insanına ‘etkisiz’ gelebilir anlatımı ve anlattıkları. Kitlesi özel sanatçılar vardır, Ishiguro da onlardan. Herkesin sevip de çok etkileneceğini düşünmüyorum.
Avunamayanlar, absürtlükler içeren tuhaf bir yaşam kurgusunu anlatıyor. Temelinde derin trajediler var ancak yine bunlar Ishiguro’nun üslubuyla, yani kısık sesle ve sakin, gösterişsiz bir biçimde söyleniyor. İletişim ve sevgi sorunu derin trajedilerin odağında yer alıyor anlatılan kurguda. Anne-çocuk, baba- çocuk, kadın-erkek arasındaki iletişim sorunu, sevme beceriksizliği ya da sevdiğini gösterememe… Kendi hayal kırıklıklarını çocuklarında büyüten, çocuklarına inanmayı, güvenmeyi başaramayan anne-babalar… “Yılların telaşlarda bu kadar çabuk geçeceğini” hesap edemeyen, gittikçe sevgisi katılaşan çiftler… Bir de yanındayken özlemek trajedisi. Yani yakınında yaşayıp uzağında olmak… Bunu yaklaşık iki dakikalık şu video çok güzel bir biçimde anlatıyor: youtu.be/5MtWOpQPbIQ?t=656
Kırılanı olduğu yerde bırakmak, onu o zaman
“Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar” diye başlamış Sadık Hidayet Kör Baykuş isimli kitabına, çoğu kimsenin kimseye anlatamadığı bir derdi, bir yarası vardır. Yaranın tanımına baktığımızda, ilk önce bedenin bütünlüğünü zedeleyen belki de bozan, beden ve ruhu etkileyen travmadır. Fiziksel yarayı daha çok bilsek ve konuşsak da edebiyatta fiziksel yaradan çok psikolojik yaralar daha çok etkiler insanı, daha çok dikkat çeker ve yazarlar daha çok kullanır. Yalnızlık için, geçmişte yapılan hatalar için, toplumdan dışlanma için ruhsal travma altında okuruz yaraları, okudukça da iyileşmeyen o yaraları hissederiz. Kazuo Ishiguro’nun dediği gibi de belki o iyileşmeyen yaraları artık umursamıyoruzdur. Yaralar eski dostlara dönüşür. Elbette de ara sıra canını sıkar insanın, ama o kadar uzun süre taşınır ki o yaralar, artık eski dostlara dönüşür. Her şey ilk anda insana çok kötü görünür ama hepsi geçer, hiçbir şey ilk haliyle kalmaz ve yaralarla bir şekilde beraber yaşarız. Kitap içinde karakterlerimizin bazılarının tabii ki yaraları var ve yaraları hayatlarına, yaşamlarına etki ediyor ya da yaşamları bir arkadaş, bir dost olsun diye onlara yaralar veriyor, onlar da kurtulmak istiyorlar ya da kabulleniyorlar yaralarını.
Çok farklı kitaptı. Bir şekilde hafızamda eksiklikler hissettim, bir şeyler hatırlamaya çalıştım ve Mr. Ryder’in dinlenememesi, sürekli bir şekilde kendisinden bir şeyler istemeleri sonucu dinlenememesi gibi yoruldum. Kitabı okurken, cümlelerin akıcılığında kaybolurken gerçek manada da kayboldum. Zor bir kitap kesinlikle ama bu zorluk bildiğimiz manada bir zorluk değil. Nasıl desem, okurken defalarca ben neredeyim, ne yapıyorum diye kendi kendime sorarken, kitap tarafından bir şekilde ele geçirilip, bir şekilde
Kaderi zorladığımı düşünerek sustum...·544 syf.·1001KitapOkumalarım
8/10
2023 282. kitabı
~~~Onlar sadece bir gürültü, garip ritimlerden oluşan bir girdap duyuyorlar. Belki bunca yıldır bir duygu, bir anlam işittiklerine kendilerini inandırmışlardır. Ama işin doğrusu, hiçbir şey işitmedikleri~~~
"Avunamayanlar" Ryder'ın Belediye Konser Salonu'nda vereceği bir konser (muhtemelen hayatının en önemli konseri) için geldiği, adı belli olmayan bir Orta Avrupa şehrinde bir otele girişiyle başlar. Ryder kuşağının en iyi piyanisti olduğunu bilir ve bu ona kendine güven duygusu sağlar ama bir yandan da zihnini bulandıran ağır amnezi nöbetleriyle boğuşmaktadır. İlginç ve garip bir şekilde şekillenen -bir rüya gibi- bir manzarayı geçerken, yavaş yavaş hayatının en önemli performansıyla karşı karşıya olduğunu fark eder. Avunamayanlar, hem sürükleyici bir psikolojik gizem, hem sanat kültünün hain bir hicivi, hem de kamusal hayatı kontrolü dışında hızlanan bir adamın dokunaklı bir karakter incelemesi gibi. Ishiguro , farklı bir teknikle, tuhaf, akıldan çıkmayan, insanlık ve zekayla yankılanan bir çalışma ortaya çıkarmış, zorlayıcı bir okuma olsa da.
Kendisini içinde bulduğu müzik tutkunu şehir, hem dışında hem de kafasının içindedir: Sokakları dolaştıkça insanlarla karşılaşır, sanki onlar da Ryder'ı tanıyordur. Geçmişi bugününü rahat bırakmaz. Mekan sıkıştırılır ve genişler, zaman anlamını kaybeder ve Ryder kendisini bir çözümü olduğunu bildiği ama ne olduğu hakkında hiçbir fikri olmadığı bir durumun içinde bulur. Anlatılanlar, Ryder'ın kendi geçmişiyle etrafındaki olaylar hakkındaki sınırlı algısını, geleceği gören bir üçüncü tekil şahıs anlatımının sağladığı olmadık veriler eşliğinde birleştirerek hem Ryder'a hem de okuyucuya tuzaklar kurararak devam eder ve okura ilginç, etkileyici ve zorlayıcı bir okuma serüveni oluşturur...
Farklı bir tarzda olan bu roman;
Avutmuyor hiçbir şeyRoman
Bazı satırlarında takıldığım, bazı satırlarında ağladığım, çoğunda modern zamanın her şeyi nasıl tükettiğine şahit olduğum roman. O kadar çok halledilmesi gereken şey var ki gün sonunda hiçbir şey halledememiş uykuya dalıyor insan bir koltukta. Ait olamayış, geçmişte takılı kalışa bir savunmamıydı acaba dedirtiyor baş kahramanın hatırlamakta zorlanan hafızası.. Son cümleyi okuyunca yutkunup duvarda bir noktaya dalıyorsunuz sonra aklınıza halledeceğiz işler geliyor ve yarım kalıyor o an, tıpkı romandaki gibi..
Dünyanın en prestijli ödüllerinden biri olan Nobel Edebiyat Ödülü, 2017 de İngiliz yazar Kazuo Ishiguro’ya verildi. Ödülün, Ishiguro’ya verilme gerekçesi olarak romanlarındaki büyük duygusal güç ile dünyayla kurduğumuz hayali bağ duygusunun altındaki uçurumları görünür kılması, olarak gösterildi. Ishiguro’nun Günden Kalanlar, Avunamayanlar, Değişen Dünyada Bir Sanatçı, Öksüzlüğümüz, Beni Asla Bırakma, Noktürnler ve Gömülü Dev isimli kitapları Yapı Kredi Yayınları tarafından dilimizde yayımlanmıştı. Ayrıca yazarın Beni Asla Bırakma isimli romanı Time’ın İngilizce yazılmış en iyi 100 roman listesine girmiş, 2010 yılında yönetmen Mark Romanek tarafından aynı adla sinemaya aktarılmıştı.
Ishiguro'yu ilk kez okudum. Alışık olduğumuz anlatımdan farklı bir anlatıma sahip. Kitabın konusu, İngiliz piyanistin küçük bir Avrupa kentine, gelmesiyle başlıyor. Ryder adlı bu ünlü piyanisti kent sakinleri büyük bir coşkuyla karşılıyor. Ryder bir süre sonra kentin maküs talihini yenmekten, bavul taşıyıcılarının sorunlarına sahip çıkmaya kadar türlü şeylerle uğraşmaya başlar. Romanın daha ilk sayfalarında bir şeylerin tuhaf gittiğini farkediyorsunuz. Ryder, bir türlü yapmak istediklerini yapamamakta, her yere geç kalmakta ama tuhaf istekler ve gelişmeler karşısında tuhaf bir edilgenlikle sürüklenmektedir. Yanına oturduğu gazetecilerin, o yokmuş gibi hakkında konuşmaları, onuruna verilen ziyafete sabahlık ve terliklerle katılması ama kimsenin bunu yadırgamaması ve uzun uzun yol gidip vardığı yeni mekanların sonradan başka, bildik mekanlara dönüşmesi... İşte bütün bunlar romana bir ‘tuhaf rüya’ atmosferi katıyor.
Ishiguro, bütün hikayeyi bir rüya gibi anlatıyor.
En sevdiğim yazarlardan Kazuo Ishiguro’ nun “Avunamayanlar” kitabı ile geldim.
Ünlü bir piyanist Ryder, isimsiz bir şehre resital vermeye gelir. Ama bölük pörçük hafızası ile bu piyanist ve ondan bitmeyen tükenmeyen beklentileri ile bu şehrin insanları, okuru adeta sıkıntılı bir rüya görüyormuş hissine sokuyor. Hani bazen rüya görürsünüz, gitmeniz gereken bir yer vardır ama ayaklarınız adeta bataklığa saplanıyordur ve gideceğiniz yere gidemezsiniz; işte bu kitabın verdiği his o his. Ryder bir yerlere yetişmeye çalışıyor ama sürekli o veya şu sebepten engelleniyor şehrin insanları tarafından ve yetişemiyor işte oralara. Akıntıya kendini kaptırmış gibi oradan oraya savruluyor. İki saniye önce ilk kez gördüğü kadının karısı olduğunu anlıyor mesela ama hiç de sorgulamıyor bu absürt durumu, akışına bırakıyor. Bu da aslında Ryder’ın tüm bunları gerçekten yaşamadığı ve rüya gördüğü izlenimini bıraktı bende.
Ayrıca piyanistimizin ailesiyle olan iletişimsizliklerini, yüzleşilemeyen sorunlarını farkediyoruz. Başından sonuna kadar arayıp bulamadığı annesi, babası, bir öfkelenip bir özlem duyduğu karısı, sarılmak istese de terslemekten başka bir şey yapamadığı minik oğlu…
Kitap, yazarın diğer kitaplarına nazaran daha kalın hatta okuması sıkıntılı bir kitap olsa da etkileyici ve tatmin ediciydi. Düz bakarsak sonu oldukça sıradan bitiyormuş gibi görünse de ucu kesinlikle açık bir kitaptı. Daha önce yazarın diğer kitaplarında da olan bu ucu açıklık, adeta yazarın elimize kalemi verip boşlukları doldurmamızı istemesi, benim sevdiğim bir tutum. Bu kitapla ilgili de kendimce bir kaç teorim yok değil.
Kendimi kitaba bir türlü veremedim. 100 sayfayı zorlaya zorlaya okudum. Belki beni yakalar diye, ama kısacası beni hiç içine alamadı...!! Sarmayan kitabı okumak zaman kaybıdır...!
Kesinlikle okunası.Edebiyat
Amazon'da gezinirken adının Tutunamayanlar'a benzemesinden ötürü dikkatimi çekmişti. E bir de yazarın adı bir Japon ismi olunca biraz daha ilgilenmiştim. Biz de bir Uzak Doğu merakı vardır malum. Fakat İngiliz vatandaşıymış. Neyse işin şakası bir yana, bir hikâye kitabı ile bu romanı almıştım. Şimdi her ikisi de bitti ve ben her ikisini de beğendim. Şu an ise bu kitap hakkında görüşlerimi belirtmek isterim.
Bir sanatçının, eski günlerini arayan bir Avrupa şehrindeki birkaç günlük serüvenini konu alıyor. Kahramanımız Ryder'ın etrafındakilerle olan ilişkisinin budaklanması ile hikâye şekilleniyor. Herkes kendisinden, ayrı ayrı konularda yardım istiyor ve Ryder'da bir iradesizlik halinde kendisinden istenilen ricaları geri çevirmiyor. Bu şekilde bir o yana bir bu yana, devamlı bir devinim içerisinde olaylar ilerliyor ve merakınızı bu hal diri tutuyor. Yaşanılan olaylarda, geçen muhabbetlerin bir anda uzaması, detaylanması değişik bir etki bırakıyor. Yeteri kadar karakterle güzel bir şekilde, açık ve kolay okunur bir dilde kitap, sizi kendisinden soğutmadan devam ediyor. Kitap böyle ilerlerken kitabın sonunun vasatlığı okuyanı biraz hayal kırıklığına uğratabilir fakat bu durumun çok önemli olduğunu söyleyemem. Ama yine de daha güzel bir sonu elbette olabilirdi. Ayrıca anlatımındaki o sürrealist hava benim hoşuma gitti. Çok duygusal değildi; ayakları yere basar vaziyette bir üslup oluşturulmuştu.
Finalin hoşuma gitmemesinden bahsettim ama Kazuo; bunu gayet bilinçli bir şekilde, yapmak istediğini yaparak yapıyor. Bunu göz ardı edemem elbette.
Öte yandan merak ediyorum, gerçekten Avrupalılarda böyle bir şey var mı diye. Bu merak ettiklerime burada değinmeyeceğim fakat kitabı okursanız zaten fark edersiniz, bizim garipseyeceğimiz tavırları var. Düşünceleri biraz farklı, e
Kazuo Ishiguro’dan okuduğum ilk kitap; Avunamayanlar.
Kitap, bir piyanist olan Ryder’ın başından geçen garip ve rüya gibi bir hikayeyi anlatır. Ryder, isimsiz bir Avrupa şehrine konser vermek için gelir, birkaç gün sahneye çıkacağından başka hiçbir şey hatırlamaz. Şehirdeki insanlar, yerler ve olaylar sürekli değişir ve belirsizleşir. Ryder, bir yandan konsere hazırlanırken, diğer yandan şehri keşfe çıkar ve tuhaf, mantıksız durumlarla karşılaşır. İnsanlar ona sürekli bir görev ve sorumluluk verir. Kitabı okurken “Durun bir, bir şey istemeyin artık şu adamdan” demeden alamadım kendimi.
Romanda zaman düzensiz ve kaygan bir şekilde işlenmiş. Çok uzak olması gereken yerlere hemen ulaşılaverilmesi, saatler sürmesi gereken bir sohbetin üç dakikalık asansör yolculuğuna sığması gibi.
Eser, sisin içinde yolunu bulmaya çalışmak gibi bir his uyandırdı bende. Farklı bir kurgu, alışılmışın dışında. Bazı sorular kafamda yanıtsız kalsa da bu boşlukları sanki okurun tamamlaması istenmiş gibi, ayrı tat ayrı lezzet
Hani bazı kitaplar vardır, bir konuyu, bir akımı anlamak için okumanız gerekir ya; işte bu da o eserlerden birisi. Bu kitabı okuduktan sonra Sürrealizmi daha iyi anlayabilir, örneğin S.Dali'nin eserlerini ve karakterini daha iyi kavrayabilir, O'nun La Casa De Papel' deki bir karakter olmadığını öğrenebilirsiniz.:)
Booktuberlar Ishiguru' nun bu eseri ile literatüre başlamanın pek uygun olmadığından söz etseler dahi, ben kitapkurtlarına bu sözlerin pek etkisinin olacağını zannetmiyorum.
Kitabın konusuna gelince; pek spoiler vermemeye gayret ederek ufaktan konuya giriş yapayım.
Bir konser vermek üzere bir şehre gelen piyanist Ryder isimli karakterin hep bir yerlere yetişmesi gerekip, hep birileri tarafından sürekli engellenmesi çerçevesinde gelişen olayların çok katmanlı ve metaforlarla gelişen hikayesini okumaya hazırlanın. Bir de bu adamın belleksiz olduğunu düşünün. Katmanlar arasında o kadar çok dolaşıyorsunuz ki, bir süre sonra konuyu kaçırma tehlikesi baş gösteriyor. Ancak yazar heyecan dozunu o kadar iyi ayarlamış ki, kitap sürükleyici hale geliyor.
Ryder'in sevgilisi, eşi (her ne derseniz) Sophia, oğlu, arkadaşı (her ne derseniz) Boris, Sophia'nın babası otel bavul taşıyıcısı Gustav, otel müdürü Hoffman, eski orkestra şefi şimdinin kentin ayyaşı Brodsky, Brodsky'nin karısı Mrs. Collins, vd.kendi hayatları, hayalleri, düşünceleri ile dolu çok katmanlı bir roman. Zevkle okudum. Tavsiye ederim. Keyifli okumalar dilerim.
Yazar Hakkında
Kazuo IshiguroYazar · 12 kitap
Kazuo Ishiguro, 8 Kasım 1954 doğumlu Japon asıllı İngiliz romancı. Nagazaki kentinde doğan İşiguro 1960 yılında ailesiyle birlikte İngiltere'ye göçtü. University of Kent'i bitirdikten sonra (1978) University of East Anglia'da yaratıcı yazarlık yüksek lisansı yaptı. 1982 yılında İngiliz yurttaşlığına geçti.
İngilizce edebiyat dünyasının çok sevilen yazarları arasında bulunan Ishiguro, 4 kez saygın edebiyat ödülü Man Booker Prize'a aday gösterildi. 1989 yılında ise "The Remains of the Day" (Günden Kalanlar) romanıyla Man Booker Prize ödülüne layık görüldü.
Yazar Kazuo Ishiguro, 2015 yılında yazdığı ve VI.yy. İngiltere'sini anlattığı " 
Gömülü Dev " (The Buried Giant) adlı romanıyla 2017 yılında Nobel Edebiyat Odülüne layık görülmüştür.
2005 yılında yazdığı Beni Asla Bırakma (Never Let Me Go) romanı 2010 yılında yönetmen Mark Romanek tarafından aynı adla sinemaya aktarılmıştır.
Gömülü Dev " (The Buried Giant) adlı romanıyla 2017 yılında Nobel Edebiyat Odülüne layık görülmüştür.
2005 yılında yazdığı Beni Asla Bırakma (Never Let Me Go) romanı 2010 yılında yönetmen Mark Romanek tarafından aynı adla sinemaya aktarılmıştır.
