Çevirmen:
İnci Kut
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 55 dk.
Sayfa Sayısı:
103
Basım Tarihi:
Şubat 2006
İlk Yayın Tarihi:
1963
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Doidão (Zeze #3)
Orijinal Dil:
Portekizce
Orijinal Ülke:
Brezilya
ISBN:
9755105115
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Yorumlar ve İncelemeler
Sonunda seriyi tamamladım..Çok güzel bir üçleme olacağını düşünerek aldığım Şeker Portakalı'ndan sonra "Güneşi Uyandıralım" ve "Delifişek" beni hayal kırıklığına uğrattı..
**Şeker portakalının üzerimde bıraktığı derin etkiyi 2.ve 3.ncü kitaplarda malesef hissedemedim. Yine de anlatım dili açısından güzel bir eser okuduğum için şanslı sayıyorum kendimi..Tüm kitaplarımı olduğu gibi bunu da kızım için kütüphaneme yerleştirdim bile
José Mauro de Vasconcelos
José Mauro de Vasconcelos
Bu serinin sonunda Zezenin delikanlık dönemini anlatıyor.
Artık büyümüş bir Zeze var karşımızda. Ama hâlâ sevgiye muhtaç, hâlâ yüreği hassas, hâlâ ele avuca sığmayan biri.
Bu kitapta en çok şunu gördüm : Zeze ihtiyacı olan sevgiyi bulduğunda, içinde taşıdığı o kocaman yürekle yapamayacağı şey yok. Ama işte… ah eksik kalan o sevgi, o özlenen şefkat…
Kitap yarım kalmış gibi. Böyle bir son beklemiyordum. İçimde başka bir son dilemiştim.
Belkide yazar bilerek yarım bıraktı, kim bilir? Belkide Zeze, hep yüreklerimizde yaşasın diye… Ya da belkide bu hikayenin sonunu bize bıraktı…
***
“Ayağımıza bir parça çamur bulaşması,günün birinde toprak olacağımızı hatırlatır.”
Delifişek
Şeker portakalı nın 3. kitabı olan Delifişek Zeze nin 14 20 yaş aralığınında kendini bulma hikayesi.Ancak Güneşi Uyandıralım ın devamı değilde başka bir macera gibi çünkü Güneşi Uyandıralım Zeze nin eski ailesine dönüşüyle bitiyordu. İlk iki kitap kadar sıcak bir kitap olmasa da Zeze yi yeniden okumak güzeldi.Ben son kitapta portakal ağacını,kurbağayı,maurice i yeniden görmeyi isterdim.Beklediğim vurucu son yoktu öylesine bir macera daha yazılmış yazar canı isterse devamını yazar istemezse yazmaz gibi bir sondu.
İçimizdeki Delifişek Hiç Büyümez mi?·85 syf.·1000Kitap
9/10
2026 22. kitabı
Zeze’nin çocukluktan gençliğe uzanan yolculuğuna eşlik ettiğimiz, insanın içine usul usul işleyen bir hikaye. Bu kez karşımızda o yaramaz, hayalperest çocuğun biraz daha büyümüş, biraz daha kırılmış ama hâlâ aynı derinlikte seven hâli var. Zeze artık hayatı daha net görüyor belki ama bu netlik ona huzur değil, daha fazla iç hesaplaşma getiriyor.
Kitabı okurken sık sık şunu düşündüm. Büyümek gerçekten güçlenmek mi, yoksa sadece daha iyi rol yapmayı öğrenmek mi? Zeze’nin içindeki sevgi ihtiyacı hiç azalmamış. Hala birine tutunmak, bir yerde ait hissetmek istiyor. Ama hayat bu kez daha sert. Çocukken yaşanan yoksunluk başka, gençken hissedilen yalnızlık başka. Ve yazar bunu öyle süssüz, öyle doğal bir dille anlatıyor ki, bazı cümlelerin altını çizmeden geçemedim.
Zeze zaman zaman öfkeli, zaman zaman fevri, bazen de insanı şaşırtacak kadar cesur. Ama bütün o delifişek tavrının altında kırılgan bir kalp var. En çok da bunu hissettim. İnsan ne kadar büyürse büyüsün, içindeki o sevgiye aç çocuk tamamen susmuyor. Sadece sesi değişiyor.
Bu kitap bana, gençliğin romantik bir özgürlükten çok, yoğun bir savrulma hâli olduğunu düşündürdü. Yanlışlar, büyük duygular, ani kararlar… Hepsi Zeze’nin ruhunda bir iz bırakıyor. Okurken bazen ona kızdım, bazen “dur” demek istedim ama çoğu zaman sarılmak istedim.
Çünkü aslında onun aradığı şey çok basit. Anlaşılmak.
Delifişek, dışarıdan bakıldığında asi bir gençlik hikâyesi gibi durabilir ama bence özünde sevgiye dair bir roman. İnsan kalbinin büyürken nasıl çatladığını, nasıl kabuk bağladığını ve yine de sevmekten vazgeçmediğini anlatıyor.
Şu soru ile kitabı bitirdim ve halen cevap bulamadım, insan gerçekten büyür mü, yoksa sadece içindeki delifişeği saklamayı mı öğrenir?
Vay delikanlı gönlüm vayEdebiyat
Ze büyüdü. O artık bir delikanlı. Hala soruyor, sorguluyor ama tabiki değişiklikleri var. Ze artık gönül işleri ve hayat telaşı içinde tutkuları, yapması gerekenler ve yapmak istedikleri arasında insanın büyümesiyle yaşadığı sorumluluk alma duygusunu tadacaktır. Çerez niyetine okunacak serinin 3.kitabıdır. Tavsiye ederim.
José Mauro de Vasconcelos ’un dünyaca ünlü 
Şeker Portakalı ile başlayan serüveninin son halkası olan 
Delifişek çocukluktan gençliğe geçişin hüzünlü ve asi bir kişiliği bize aktarıyor yazar.
Zezé artık yirmili yaşlarının eşiğinde bir gençtir. Çocukluğundaki o hayalperest, duygusal ve yaramaz çocuk gitmiş; yerine sistemle çatışan, özgürlüğüne düşkün ve melankolik bir "Delifişek" gelmiştir.
Serinin önceki kitaplarında Şeker Portakalı 
Güneşi Uyandıralım kitaplarda hayali dostlarına sığınan Zezé, bu kitapta gerçek dünyada bir yer edinme çabasındadır.
Kitap, büyümenin aslında hayallerden kopuş olduğunu çarpıcı bir dille anlatır. Zezé’nin içindeki o bitmek bilmeyen fırtına, hayata tutunmasını zorlaştırır.
Seri boyunca tanıdığımız karakterlerin ve en önemlisi çocukluğun nihai vedasıdır. Keşke daha uzun olsaydı dediğim bir kitap oldu üzülerek söyleyeyim uzun zaman oldu kitap okurken ağlamak bu kitap resmen ruhumu diriltti diyebilirim çok iyi geldi ağlamak... Çok beğendim
Zezé'yi unutmamak dileğiyle
Herkese keyifli okumalar dilerim...
Zeze’ nin son bölümü olan Delifişek’i de büyük bir zevkle okudum.
Spoiler!!
Başkahramanımız Zeze artık büyümüştür, delikanlı olmuştur. Hayali arkadaşları artık yoktur. Geçmişten bugüne birçok şey değişmiştir. Zeze büyümüş, ilgileri değişmiş, yaramazlıklarını azaltmış; ilgileri kızlar ve yüzmek olmuştur.
Babasıyla arasını hala düzeltememiştir ama arası da fena değildir. Yaşından kaynaklı onu anlamaya başlamıştır çünkü artık. Birgün babası hastalanır ve ameliyat olması gerekir. Zeze bu duruma çok üzülür tek zevki olan yüzmeyi bırakacağına dair söz verir. Babası ameliyat olur ve iyileşir. Kasabada yüzme yarışması vardır, herkes Zeze’nin korktuğu için yarışmaya katılmadığını söyler fakat o verdiği sözden dolayı yarışmaya katılmaz.
Slyvia küçükken Zeze’nin beğenmediği bir kız ama büyüyünce kız güzelleşmiştir ve Zeze’nin tek gayesi artık evlenip Slyvia ile mutlu bir evlilik sürdürmektir. Bunun için Zeze denizci olmaya karar verir. Kitabımız burada sonlanır..
José Mauro de Vasconcelos’un yarı otobiyografik romanlarından biridir ve Zezé’nin ergenliğe geçiş sürecini anlatır.
Yoksulluk içinde büyüyen Zezé’nin artık çocukluktan çıkıp hayatın sert gerçekleriyle yüzleşmesini konu alır. Hayal gücü güçlü, duygusal ve “delifişek” yapılı Zezé; ailesinin ilgisizliği, çevresindeki adaletsizlikler ve yalnızlık duygusuyla mücadele eder. Çocuklukta ona sığınak olan masum hayaller yerini acı, öfke ve sorgulamaya bırakır.
Zezé, bu süreçte sevgi eksikliği, toplumsal eşitsizlik, büyümenin getirdiği sorumluluklar ve kayıp duygusu ile tanışır. Hayat onu erken olgunlaştırır; ama içindeki sevgi arayışı ve umut tamamen kaybolmaz. Roman, Zezé’nin kırılgan ruhunu ve sertleşen dünyaya karşı verdiği içsel mücadeleyi etkileyici bir dille aktarır. Toplumun birey üzerindeki etkisi ve çocukluktan ergenliğe geçişin çok güzel anlatıldığı bir kitap.
Şeker portakalı - Güneşi uyandıralım - DelifişekKitap İncelemeleri
Brezilyalı yazarın kendi yaşam kesitlerinden yola çıkarak yazdığı şeker portakalı'yla başlayan serinin son kitabı. Şeker portakalı'nın ikinci bölümü olan güneşi uyandıralım'da romanın kahramanı Zezé biraz daha büyümüştür. çocukluğunun biricik dostu şeker portakalı fidanı yoktur artık. Onun yerini yeni bir dost almıştır: yüreğinde yer eden sevgili bir kurbağadır bu. İlk iki kitap özellikle yüzünüzde tebessümle okuyacaklarınızdan. Serinin üçüncü kitabı delifişek'te ise Zezé daha da büyümüştür. Bir delikanlı olmuştur. Yaşamın katı gerçekleriyle yüz yüzedir; haklarını arayan, özgürlüğünü yaratmaya çalışan bir genç adamdır. Nispeten daha kısa olan bu kitabı da bitirdiğinizde, istemsiz bir huzura kapılıyorsunuz. Çok özel bir karakteri tanıdınız. Hayal dünyasına misafir oldunuz. Onun büyümesine şahit oldunuz ve hatta onunla birlikte büyüdünüz. Nihayetinde her şey gibi bu da bitiyor, ya da yeni başlıyordur, bilemeyeceğim. Ben bu serüveni uzun uzun zamana yayarak okudum. Veda etmek istemediğim için tekrar tekrar karıştırdım sayfaları. Şeker portakalı herkesin okumasa bile bildiği bir kitap sonrasındaki diğer iki kitaba da bir şans vermenizi öneririm. Bitirmeden önce kitaplarını birkaç gün içinde transa geçerek, daktilodan parmakları acıyana kadar yazan yazarımıza da teşekkürü bir borç bilirim.
Çocukluğumda hiç değilse sevgi ve arkadaşlıklar vardı. Ama mademki yaşıyordum, daha da büyük acılara katlanmak zorundaydım. Kimse benim yavaş yavaş ölmekte olduğumun farkında değildi.
Reklam
Yazar Hakkında
José Mauro de VasconcelosYazar · 19 kitap
Jose Mauro de Vasconcelos (d. 26 Şubat 1920 - ö. 24 Temmuz 1984) Brezilyalı yazar.
Yazar José Mauro de Vasconcelos, 26 Şubat 1920 de Brezilya'da Rio de Janeiro yakınlarındaki Bangu kasabasında doğdu. Yarı Kızılderili yarı Portekizli, yoksul bir ailede doğan Vasconcelos iki ayrı kültürün de izlerini taşıdı. Oldukça yoksul olan ailesi, onu öğrenimini devam ettirmesi amacıyla Natal kasabasındaki amcasının yanına gönderdi. Orada 19 yaşındayken Potengi Irmağı'nda yüzmeyi öğrendi ve ilerde bir gün yüzme şampiyonu olmanın hayallerini kurdu. Liseyi Natal'da bitirdikten sonra 2 yıl tıp öğrenimi gördüyse de öğrenimini yarıda bırakıp yeni hayaller peşinde Rio de Janeiro'ya gitti. Orada ilk işi boks antrenörlüğü oldu. Tarım işçiliğinin yanı sıra balıkçılık da yapan yazar, yaşamı boyunca çeşitli işlerde çalıştı. Bu durum, ona yazdığı roman ve hikâyeler için önemli kaynak sağlamıştır. Değişik ortamlarda, değişik koşullarda farklı insanlar tanıdı. İyi bir gözlemci ve usta olan bu yazarın elinde bütün bu yaşamlardan pek çok roman çıktı ortaya. Bunlar yazarın çok yönlü kişiliğinin ve içinde bulunduğu arayışın bir yansıması olarak değerlendirilebilir.
Genellikle romanlarında, roman karakterlerinin yaşamlarında ki zorlu yaşam koşullarını, yoksulluğu ve şiddeti tüm çıplaklığıyla anlatır; ama özellikle Şeker Portakalı ile onun devamı olan Güneşi Uyandıralım ve Delifişek gibi bazı romanları tüm bunlarla birlikte duygusallık ve iyimserlikte içermektedir. Brezilya'nın ormanlarında ya da step bölgesi sertaolarda yaşayan insanların, elmas avcısı garimpeiroların, yerlilerin, denizcilerin, değişik insanların yaşamlarından kesitleri ve ruh hallerini anlatır.
José Mauro de Vasconcelos'un yazdığı ilk eseri Yaban Muzu (1942)'dur. Beyaz Toprak (1945) isimli eseri en çok beğenilen eserleri arasındadır. Kayığım Rosinha (1961) ile ününün doruğuna çıkan yazarı dünya çapında tanıtan eseri Zéze'nin maceralarını anlatan üçleme romanın ilk kitabı olan Şeker Portakalı olmuştur. Bu romanı 12 günde yazdığını belirten yazar, eserine duyduğu sevgiyi "Ama onu 20 yıldan fazla taşıdım yüreğimde" sözüyle özetlemiştir. Eserin özgün adı O Meu Pé de Laranja Lima'dır (1968). 24 Temmuz 1984'te hayatını kaybetmiştir.
