Isaac Asimov'un "Vakıf İleri" romanı, yazılma tatihi itibariyle Vakıf serisinin yedinci ve son kitabı olmakla birlikte, romanların kendi içindeki kronolojiye göre "Vakıf Kurulurken" ve "Vakıf" romanları arasınsa yer alan ikinci romandır. Roman, anlatı ustalığı, karakter gelişimin ve yazarın insanlık tarihine ve kaderine dair görüşlerini ustalıkla işlemesi yönüyle oldukça başarılıdır.
"Vakıf İleri", psikotarih biliminin kurucusuHari Seldon'un gerileme sürecindeki Galaktik İmparatorluk ve ardından gelecek karanlık çağları hafifletmek için tefekkür ettiği psikotarihi denklemlerini geliştirdiği yıllarında geçmektedir. Romanın en çarpıcı yanlarından biri, karakterlerin yaratılmasındaki ustalıktır. Hari Seldon'ın belirleyici bir figür olmasına rağmen, olayların tarihsel gelişimine etki eden çeşitli temel karakterlerin yer aldığı olaylarö sentezleyerek çok boyutlu bir anlatı yaratır. Ddyim yerindeyse karakterler organik bir şekilde gelişir ve hikaye boyunca gerek insanlıklarını ve gerekse kusurlarını sergilerler.
Romanda felsefi ve etik meseleler de ustalıkla ele alınmış olup, bilim insanları ve karakterlerin bilgi arayışı ve bilimsel ilerlemenin etik düşünceleriyle mücadele ettikleri durumlara yer verilmiştir.
Bu durumlardan bir tanesi, psikotarih disiplininin ahlakî ikilemleridir. Zira psikotarihin geliştirilmesi önemli etik sorular ortaya çıkarır. Medeniyetin geleceğini tahmin etme ve tarihsel olayları manipüle etme yeteneği, milyarlarca insanın kaderiyle oynamak gibi algılanabilir. Bizzat Seldon, bu sorumluluktan derin endişe duymakta ve bilimsel keşiflerinin olası yanlış kullanımıyla mücadele etmektedir, bilhassa rakip siyasetçilerin bilimsel bilgiyi manipüle etmesine sürekli olarak karşı durmuştur. Bu bağlamda, tarihin kontrolünün ahlaki sonuçları da tartışılmıştır.