İnsan Əməlləri
Han KangYazar:
Han Kang
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 54 dk.
Sayfa Sayısı:
208
Basım Tarihi:
2022
İlk Yayın Tarihi:
Mayıs 2014
Yayınevi:
Strauss Nəşriyyat
Orijinal Adı:
소년이 온다 [Sonyeoni onda]
Orijinal Dil:
Korece
Orijinal Ülke:
Güney Kore
ISBN:
9789952463217
Ülke:
Azerbaycan
Dil:
Azerbaycanca
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Han Kang okuyun,
ama bu kitabını değil, yani en azından yazara bu kitapla başlamayın. İlk defa bir kitabı yüreğimi paramparça ettiği için okumayın diyorum.
Savaşın ortasında yok yere ölen insanları, gelmesini bekleyip bulunamayan insanları okuyacaksınız çünkü, o yüzden okumayın!..
GWANGJU AYAKLANMASI:
18 Mayıs 1980, Gwangju, Kore.
1979 yılında, Bak Coınğ Hi'ye gerçekleştirilen suikastın ardından yeni iktidarın yönetime geçmek üzere harekete geçmesi üzerine ülkenin dört bir yanında protestoya katılan halkın yaşadıkları korkunç olaylar, ordunun iktidara el koyması...
Amaçları öğrenci ve işçi eylemlerini bastırmakken; silahsız eylemcilere ateş açılması, işkence edilmesi, tutuklanan sayısız insan...
Konusundan ziyade vurgulamak istediğim en önemli nokta, yazarın kullandığı dil. O kadar acı verici olaylari bu kadar güzel bir anlatımla sunmasaydı sanırım hiç okuyamayabilirdim. Yazar kitaba "ikinci tekil şahış anlatımı" ile başlıyor. Yer yer üslubunu değiştiren birinci şahıs ve üçüncü şahıs anlatımlarına geçse de bunu öyle ustalıkla yapıyor ki, o an sizin tüm kahramanların kimliklerine girmenize ve hikayeyi çok boyutlu bir biçimde anlamanızı sağlıyor. Bir anda kendini anlatırken dışardan sizin ve diğerlerinin sizi nasıl gördüğüne geçerek sizi kelimeleriyle vuruyor.
Gerçek bir olaydan esinlenerek anlattığı bu hikayedeki tüm bölümlerini okudukça kişilerin birbirleri ile olan bağlantılarını görmeye başlıyor ve uzakdoğu kültürünü, tarihini, siyasi görüşünü seyrediyorsunuz.
En çok etkilendiğim bölüm; kara nefes oldu. Kendi ölen bedenlerini izleyen bir ruhu dinliyorsunuz. Ağır ağır çürüyen bedenini izleyen ruh, bir türlü ondan ayrılmak istemiyordu:
《Bedenim diğer bedenlerle birlikte sarsılarak kamyona yüklendi. Çok kan kaybeden kalbim durmuş ve kalbim durduktan sonra da
Han Kang'ın Çocuk Geliyor kitabını okumaya başladığımda karşı karşıya kaldığım duygular, kitabı bitirip kapağını kapattığında hissettiklerim, bu kitap hakkında muhakkak fikirlerimi paylaşmam gerektiği konusunda bir dürtü uyandırdı. April Yayıncılık tarafından yayımlanmış kitabın yazarı yine aynı yayınevi tarafından yayımlanmış Vejetaryen adlı romanıyla "Man Booker Ödülü" kazanmış, bu anlamda uluslararası alanda başarı sahibi bir kalem. Henüz ödüllü romanını okumadım ve Çocuk Geliyor romanıyla benzerlikleri var mı bilmiyorum ama ilk kez kalemiyle karşılaşmış bir okur olarak şoka uğradığımı söyleyebilirim. Roman yazımı ilhama bağlı olduğu kadar yıllara sari geliştirilmiş pek çok teknik hususa hakim olmayı da gerektiriyor. Han Kang bu anlamda teknik gelişmişlik açısından üst düzey bir performans sergiliyor. Performans kelimesini özellikle kullanıyorum zira yazar, tek başına oturduğu bir sahnede kendi varlığını hem vurgulamadan, hem gizlemeden bütün kalabalığın yerine geçmenizi sağlayabiliyor. Ciddi bir performans sanatçısı gibi kalemiyle yazdığı dünyayı zihinlerinizde gerçek kılabiliyor. Fakat sadece bundan bahsederek geçiştirilemeyecek kadar sağlam bir metinle karşı karşıyayız. Özellikle roman tekniği açısından ciddi bir başarı söz konusu. Roman kuramlarıyla ilgili veya roman yazmayla ilgili mesaisi yahut ilgisi olan okurların bildiği üzere romanın en önemli unsurlarından biri anlatım tekniğidir. Kimi yazar sınırlandırılmış veya sınırsız "tanrı anlatıcı" rolüne bürünüp üçüncü tekil şahıs kipinde romanı kurgularken, kimisi de okurla ünsiyet geliştirmeyi mümkün kılan birinci tekil şahıs kipini kullanır. Bunların dışında pek sık rastlanılmayan ikinci tekil şahıs kipi vardır ki, başarılı örneği çok az olduğu gibi okura dikte etme riski taşıdığı için pek çok yazar tarafından
ÇOCUK GELİYOR-HAN KANG,166 sayfa
“Yağmur yağacak gibi.
Kendi kendine mırıldanıyorsun.
Gerçekten yağmur yağarsa ne yaparız…”
Yazarın;Vejetaryen ve Beyaz Kitap’tan sonra okuduğum üçüncü kitabı Çocuk Geliyor.Yürek burkan bir kitap.
Kitap gerçek olaylar üzerine yazılmış.Okurken masal gibi bir tadı,akıcılığı var ama içine girdiğinde,sayfaları çevirdikçe bir kabusun içine dalar gibi oluyorsunuz.
Gwangju Ayaklanması veya Gwangju Demokrasi Hareketi olarak bilinen,Güney Kore'nin Gwangju kentinde 18-27 Mayıs 1980 tarihleri arasında darbe yönetimine karşı gerçekleşen protesto gösterilerilerinin anlatıldığı,elden bırakılamadan okunan bir kitap.Yüzlerce ölü,kayıp,yaralıların olduğu,akıl almaz işkencelerin yapıldığı (kadın,erkek,çocuk,cinsiyet ve yaş ayırımı yapılmaksızın ) bir ayaklanmanın anlatıldığı,okurken boğazınıza bir şeylerin takıldığı,sonunda çok hüzünlendiren ve çokça da düşündüren bir kitap.Yaşananlar bize hiç yabancı değil,bizim de kendi tarihimizde yaşadığımız olaylar…
Kitap yedi bölümden oluşuyor ve yedinci bölüm “son söz” ile bitiyor.Her bölümde farklı karakterler anlatılsa da hepsi olayların içinde ve yaşananlar onları birbirine bağlıyor.
Hepsi,birbirinden farklı yerlerinden yaralar almış,farklı şekillerde ölmüş kişilerin gözünden anlatılıyor bu müthiş mücadele.Acaba yaşasalardı nasıl bir ruh içinde olurlardı,ölmeleri daha mı iyi olmuş diye de çok düşündürdü beni.Her bir hikaye ruhunuza bir kırık ekleyerek okumaya devam ediyorsunuz.Onlar özgürlükleri için mücadele ederken ben de okumak için mücadele ettim.
Her kitabı okurken içinizde kalan tatlı,hoş anıları bu kitapta bulamayacaksınız. Ama tüm kalbinizle hissederek okuyacağınız için aklınızdan hiç çıkmayacak bir kitap.
Kitap kapağı; neden örselenmiş,sanki bir yangından çıkmış bir orman görüntüsü içinde kalp
Biz ateş bile edemeyen silahlı çocuklardık.1000Kitap
“Büyüklerin her zamanki gibi mutfakta toplanarak saat dokuz haberlerini izledikleri gece gizlice o kitapçığı açtım. Son sayfasına kadar tüm resimlere baktım ve bir kız çocuğunun süngüyle derince yarılarak ezilmiş olan suratıyla karşılaştığım o ânı unutamıyorum. Orada olduğundan bile habersiz olduğum yüreğimdeki hassas nokta ses çıkarmadan paramparça olmuştu.” s.174
Ben ne okudum, keşke kurgu olsaydı dedim, insanlığımdan utandım…
Kore’de yaşanan acımasız ve vahşice katledilişin kanlı canlı örneği olmuş bu kitap. Nobel ödülünü de sonuna kadar haketmiş. Okunmalı..
Han Kang 'dan okuduğum ikinci kitap. Bu seferki metin ağırdı ve biraz karmaşık. 1980'de Güney Kore'de iç karışıklık sebebiyle bildiğiniz darbe oluyor. 10 gün süren çatışmalarda binlerce kişi yaralanıyor yüzlerce kişi ölüyor. Kaybolanlar da var çok fazla.
Anlatıcılar sürekli değişiyor ve zaman atlamaları oluyor. Bazılarında anlatıcının kim olduğu meçhul. Bu biraz yorucuydu. En baştaki olay en sonunda bağlanıyor bir yerlere. Ne kadar güzel bir metin olsa da çok yoruldum. Uzun süre Han Kang okumak istemiyorum.
İyi okumalar...
“Tabutların üzerine Kore bayrağının serilip sıkıca bağlanması da sana tuhaf geliyordu. Askerlerin öldürdüğü insanlar için neden milli marş okunur ki? Neden tabutları Kore bayrağıyla sarılır ki? Sanki bu insanları öldüren devletin kendisi değilmiş gibi.”(S.14)
—O insanlara nasıl Devlet diyebiliriz? (S.15)
1980 de Güney Kore’de Gwanhju Ayaklanmasında silahsız halka yapılan işkenceleri direkt yaşayanların ağzından aktarıyor yazar. Binlerce yaralı ve yüzlerce ölü… Olaylar bölümler halinde olayları yaşayan farklı kişilerin üzerinden oldukça sade ama çok sarsıcı bir şekilde anlatılmış. Hayatta kalanlar da derin izler bırakmış.
Okurken etkilenmemek elde değil. Yaşananlar keşke gerçek olmasaydı. Keşke ben bir kurguyu okumuş olsaydım.
Han Kang’ın Beyaz Kitap ve Vejetaryen’inden sonra galiba yıldızımız barışmayacak diye düşünüp kitaplarına bir süre ara vermiştim. Ancak uzun zamandır kitaplığımda bekleyen Çocuk Geliyor ile bir şans daha vermek istedim; iyi ki de vermişim. Bu roman, diğerlerine kıyasla beni çok daha derinden etkiledi. 1980’de Güney Kore’de yaşanan Gwangju Ayaklanması’nı merkezine alan anlatı; sessizlik, tanıklık ve hafıza kavramlarını sade ama son derece sarsıcı bir dille işliyor. Ölenlerin, geride kalanların yahut bırakılanların sesleri o karanlık günlerin izlerini 80’lerden günümüze taşıyor. Han Kang’ın duyguyu zorlamadan, şiddeti estetize etmeden ilerlerken dönemin siyasi atmosferini de tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermesi, bence kitabı daha da güçlü kılıyor. Bu sebeple Han Kang ile arayı düzeltip diğer kitaplarını da okumaya devam edeceğim. :)
Güney Kore'de 18 ila 27 Mayıs 1980 zaman dilimine gidiyoruz. Yönetime karşı yapılan protestonun süreci ve sonucunu vurgulayan Gwangju Ayaklanmasını okuyoruz. Toprağın kanla sıvandığı, doğanın çığlıklarla dolduğu ve maalesef insanların aklında daimi kalacak olan o işkenceler size bu kitabı ufacıkta olsa açıklar.
Ne büyük acı diye düşündürten bir metindi. Gerçek olmasıyla sizi daha da yaralaması bir yana "çaresizlik" teması size bulunduğunuz şu anki rahat ortamınızda "suçluluk" hissettiriyor. Yedi bölümünde yedi insan seslendiriyor size bu tarihe kazınmış ayaklanmayı. Özgürlük için mücadele eden insanları pek çok kitapta okumuşuzdur. Fakat bu çok daha derin kelimelerle anlatılmış. Süsleme yok, abartı yok... Sadece insan mücadelesi ve kaybedilen hayatları konu alıyor.
Okumalı mısın? Kısalığına aldanmadan oku. Seni yerinde kıpırdanmaya sevk edecek. Yeri geldiğinde kapağı kapatıp araştırmaya zorlayacak. Biraz cesaret okur, bak o zaman bu masal gibi başlayan hikayenin nasıl bir dehşete dönüştüğünü göreceksin.
#çocukgeliyor #hankang #aprilyayıncılık
“Hiçbir şeyi affetmiyor ve hiçbir şey için af dilemiyorum.”Edebiyat
Puan vermedi·189 syf.··
Beğendi
·2026 52. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 02 Mayıs 2026 21:14
12 Eylül askeri darbesinin ardından yaşanan kayıplara, işkencelere, infazlara dair anlatıları okumuşsanız, bu kitap size acı biçimde tanıdık gelecektir. Ama bu tanıdıklık, insan bedeninin ne zaman bir “şey”e dönüştüğü sorusunun asılı durduğu sayfaları çevirmeyi kolaylaştırmaz.
Han Kang bu kitabı, 1980’de Güney Kore’de askeri hükümete karşı yapılan Gwangju Ayaklanması ve ardından gelen katliamın etrafında kuruyor. Ama bunu bir tarih anlatısı gibi yapmıyor. Ne olup bittiğini baştan sona açıklayan bir metin değil bu.
Olan biteni sayılarla anlatmıyor. Kaç kişi öldü, kaç kişi kayboldu gibi bir mesafeye sığınmıyor. “Sayı” dediğimiz şeyin aslında ne kadar büyük bir yanılsama olduğunu biliyor.
Daha çok, o olayın içinden geçmiş insanların bıraktığı izleri takip eden bir tür tanık gibi. O izlerin hâlâ sıcak olup olmadığını yoklamak için ellerini tarihin üzerinde dolaştıran bir kayıp yakını gibi.
Altı farklı insanın içine, aynı şiddetin farklı yüzlerine bakıyorsunuz. Birinde işkenceyi görüyorsunuz, birinde tutsaklığı. Sevdiklerinin gözlerinin önünde ölmesiyle geride kalanın taşıdığı suçluluğu. Yaşanamayan yası. Hatta bir noktada, ölünün gözünden bakıyorsunuz hayata. Ve yıllar geçse de geçmeyen bir şey olarak travma hep orada duruyor.
Yetmiyor -yaşananların bıraktığı boşlukların, suskunlukların ve dile gelmeyenlerin de sayfalardan elinize bulaştığını hissediyorsunuz.
Daha ilk sayfalardan itibaren okurla arasına mesafe koymayan, yumuşatmayan; olanı olduğu gibi bırakan bir anlatı bu. Çünkü unutmanın konforunu bozmak istiyor. Ölüleri geri çağırıp yanımıza oturtmak istiyor.
Bu yüzden okuması kolay değil.
Yedi tokat1000Kitap
Kitapta yer alan bütün öyküler incelemeyi hak edecek kadar kıymetli. İçlerinden birini, beni en çok etkileyeni irdeleyeceğim.
Insuk’un yaşadıklarını yedi tokada sığdırmış yazar. Okudukça anlıyoruz ki hayatın her hücresine sinmiş şiddetin, utancın ve hafızanın hikâyesini okuyoruz aslında. İlk tokadın bedende bıraktığı iz, kılcal damarların patlaması, yanağın şişmesi, kulakların uğuldaması birkaç gün içinde iyileşiyor gibi gözüküyor. Ama o tokadın zihinde açtığı yer asla kapanmıyor. Han Kang’ın dilinde tokat, hem bir an hem de sonsuzluğa yayılan hafıza. "Bugün ilkini unutmaya başlayacağı gün” cümlesi, travmanın bir tür takvim gibi günlere bölündüğünü hissettiriyor. Ama “yedinci tokadı unutacağı gün gelmeyecekti” dediğinde, bu takvimin hiçbir zaman tamamlanmayacağını anlıyoruz. Fiziksel yara iyileşse de hafıza, aynı noktada açık bir yara gibi kalıyor.
Bu sahnelerde en çarpıcı olan, şiddetin yalnızca sorgu odasında yaşanıp bitmemesi. Eve dönüş, banyo, yemek yememe, telefon fişini çekme, atkıyı yüzüne çekip yürümek… Tüm bunlar tokadın devam eden yankısı, kişideki etkisi. Yüzündeki şişliğin, ağzının zor açılışının, çiğnerken yanağın sızlayışının, farkında olmadan yeni bir beden dili oluşturması. Han Kang bu ayrıntılarla, şiddetin bedenden gündelik hayata nasıl sızdığını, sıradan hareketleri bile nasıl dönüştürdüğünü gösteriyor.
Bir de bu şiddetin aklı getirdiği başka görüntüler var. Fıskiye sahnesi, bu bölümün kalbinde duran imgelerden biri. Tokadı hatırlarken zihni, yıllar önce cesetlerin önüne fırlatıldığı fıskiyeye kayıyor. Bir insanın kişisel travması, toplumsal bir yaraya bağlanıyor. Burada anlıyoruz ki, Insuk’un hafızasında bireysel acı ile toplumsal felaketler yan yana duruyor; biri diğerini çağırıyor, birbirini tamamlıyor.
Tokadı atan adamın tasviri ise rahatsız
Yazar Hakkında
Han KangYazar · 4 kitap
Han Kang, Güney Koreli bir yazardır. Suyuri'de büyüdükten sonra Kore'nin en iyi üniversitelerinden biri olarak bilinen Yonsei Üniversitesi'nde Kore dili ve edebiyatı bölümünü bitirdi. 1993 yılında Edebiyat ve Toplum (mungakgwa sahoe) dergisinde yayınladığı beş şiir ile edebi çıkışını şair olarak yaptı. Bir sonraki yıl Red Anchor isimli kitabı ile Shinmun Edebiyat Yarışması'nı kazanarak romancılık hayatına başladı.
Kang, "tarihsel travmalarla yüzleşen ve insan hayatının kırılganlığını ortaya koyan yoğun şiirsel düzyazısı" nedeniyle 2024 Nobel Edebiyat Ödülüne layık görüldü.
Ödüller
1999 - “Baby Buddha” romanı ile Kültür Bakanlığı 2000 Bugünün Genç Sanatçı Ödülü,
2005 - “Mongol Spot” ile YiSang Edebiyat Ödülü,
2010 - Rüzgâr ile Dongri Edebiyat Ödülü,
2014 - İnsan Kardeşlerile Manhae Edebiyat Ödülü,
2016 - Vejetaryen ile Man Booker Uluslararası Ödülü,
2017 - Atti umani (Human Acts) İtalya'da Malaparte Ödülü
2024 - Nobel Edebiyat Ödülü
Türkçeye çevrilen eserleri:
Yazarın dünya çapında en çok ses getiren, bir kadının et yemeyi bırakma kararıyla ve yıkıcı sonuçlarıyla ilgilenen romanı olan Vejetaryen (2016) ile Gwangju ayaklanmasını anlattığı romanı Çocuk Geliyor (2019) Göksel Türközü'nün çevirisi ile April Yayıncılık tarafından yayımlanmıştır.
