Geçmişiyle barışmak isteyenlere! /721. İnceleme.
Heey!
Eğer bu yazıyı okuyorsan ve geçmişte unutamadığın bir yanlışın, hatan, günahın, pişmanlığın varsa doğru yerdesin!
Paylaşmayınca geçmiyor bazı şeyler!
Bize büyük görünen günahlar belki de zihnimizde adım adım büyüttüğümüz yükler. Tıpkı Dan'ın yaptığı, bir ömür sırtında taşıdığı, haykırıp rahatladığı o yük gibi! Sırtınızdaki yükten kurtulma vakti gelmedi mi? Bir ömür bir yükü taşıyıp durmak için fazla kısa değil mi? "... güzel bir hayatı vardı. Kaybolan yıllarından sonra hak ettiğine inandığı bir hayat."
"Kitaplara bakarken bile yoruluyorum. Raflarda ve çalışma odasında binlerce kitap var."
Hiç bir kitabı bitirdiğinizde, "ee şimdi ne olacak," diye düşündüğünüz oluyor mu? Kitap bitti, ama kahramanın hikayesi devam ediyor zihninizde... Bir kahramanın "sonrasını" merak ettiğiniz? Küçük Prens büyüyünce nasıl biri oldu, diye düşünüp Zeze'yi zihninizde adım adım büyüttüğünüz... Yaşlanınca nasıl biri oldu acaba? Peki ya Martin Eden'dan sonra hayat? İşte tam burada devreye giriyor 
Stephen King, Çocukluğunu bildiğimiz bir kahramanın, ondan sonrası...
"Tanrım, eski yaralar hiç kabuk bağlanmayacak mı?"
Medyum
Overlook otelinin esrarengiz hikâyesi,
Umudunu yitirmiş bir ailenin umuda tutunma yolculuğu...
Yeni bir başlangıç mümkün müdür?
Öyle olsa, "Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben... biz artık geçmiş zamanız," der miydi 
John Steinbeck,
Kışın kimsenin olmadığı,
Kuşun uçmadığı, kervanın geçmediği bir otel Overlook instagram.com/reel/CcHDSvQDqy... Ve o otelin psişik güçlere sahip özel çocuğu Dan... İşte o çocuk büyüdü, "Doktor Uyku" oldu. Geçmişte yapılamayan başlangıçları, "yeniden deneme" vakti. Tüm yanlışlara rağmen! "Hayat daha kötüye gidemez diye düşünüyordu ama... bilirsiniz ki, gidebilir ve gitti."
__Nereye
Stephen King, Çocukluğunu bildiğimiz bir kahramanın, ondan sonrası...
"Tanrım, eski yaralar hiç kabuk bağlanmayacak mı?"
Medyum
Overlook otelinin esrarengiz hikâyesi,
Umudunu yitirmiş bir ailenin umuda tutunma yolculuğu...
Yeni bir başlangıç mümkün müdür?
Öyle olsa, "Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben... biz artık geçmiş zamanız," der miydi John Steinbeck,
Kışın kimsenin olmadığı,
Kuşun uçmadığı, kervanın geçmediği bir otel Overlook instagram.com/reel/CcHDSvQDqy... Ve o otelin psişik güçlere sahip özel çocuğu Dan... İşte o çocuk büyüdü, "Doktor Uyku" oldu. Geçmişte yapılamayan başlangıçları, "yeniden deneme" vakti. Tüm yanlışlara rağmen! "Hayat daha kötüye gidemez diye düşünüyordu ama... bilirsiniz ki, gidebilir ve gitti."
__NereyeVarmış gibiyim yok iken var sanıyorlar yokluğumu..
~
İnceleme sayılmayacak bir inceleme sayılabilir baştan belirtmek isterim :)
~
Hepimiz geçmişe gidebilmeyi; kendimizle alakalı ya da başka bir kişi ile alakalı bir olayı, bir anı değiştirmeyi mutlaka düşünmüşüzdür. Yaptığımız hataları düzeltmek istemişizdir. Ama nereden biliyoruz ki o hatayı yapmayıp doğrusunu yapmış olsaydık şu an ki halimizden daha iyi bir halde olucağımızı..
Yazar hep “geçmiş inatçıdır, değişmek istemez” (s.439) dedi… Çünkü istesende geçmişi değiştiremezsin, çünkü her yaşadığın seninle ve bir şekilde yine karşına çıkar. O yüzden geçmişi değiştirmek yerine hatalarımızdan ve doğrularımızdan ders alıp, hepsi tecrübedir diyip yola devam etmek gerekli aslında.
Yazarın dediği gibi “her şeyi oluruna bırak” mak lazım ..(s.769)
Bir yolculuktu bu, Jake Epping’nin;
“Al’ın yazısıyla” yola koyulduğu ve “Alın Yazısını” fark ettiği #234924886 . George Amberson ile tanıştığı bir yolculuk..
Kendinden ömründen verdiği bir yolculuktu.. Ömründen işte, göz açıp kapatıncaya kadar giden sadece 2 dk’lık bir andan ibaret olan bir ömür. Sonunun daha güzel olacağını düşündükleri türdendi.. Ama Jake; sonundan çok yolculuğu sevdi, dostluğu sevdi, güvenmeyi sevdi, güvenilmeyi sevdi, sevilmeyi sevdi, öğretmenliğini sevdi, hayatlara dokunmayı sevdi, en çokta Saide’yi sevdi..
Hesapsız olan aşk çıktı karşısına beklemediği bir an da, Aşk’a ihtimal vermezsen sevdi.. Hem de “…Sadie'ye aşığım ve aşık bir erkeğe bulaşmak istemezsiniz.”(s.624) diyerek. :)
“C'est la vie..” (Hayat işte..) (s.801) :)
“Herşeyi boş ver ve kaç.”(s.528) desende kaçışlarında başına gelenlerdir. :))
Kitabı okumamı dəlidaşım 
Kitabsever tavsiye etti, alıntılarında yorumlaşırken “şubat etkinliği var gel” dedi, “pdf olarak zorlanırım yavaş giderim,
Kitabsever tavsiye etti, alıntılarında yorumlaşırken “şubat etkinliği var gel” dedi, “pdf olarak zorlanırım yavaş giderim,
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Acınızın başladığı yerlere başvuru yapın derim.Psikoloji
Merhaba 1K okurları!
İlk ismini duyduğumda konusu aşk sanmıştım. Ama kitaba başladığımda daha derin yaralarımla tanıştım. Özgeçmişim, acılarımın başladığı bilinçaltı noktalarım. Binbir yara taşıyormuşum tek bir acıda bile.
İnsan ailesini seçemiyor ki acısına da karar versin. Ailemden değil şikayetim, haşa. Cümle sülalemin melankolisini, attığı her adımı secereme kazımalarına da minnet duyamadım açıkcası.
Değil ana-babamın, amca, dayı, nine, dede, konu-komşu bir de
"Ay ben ne ettim de bunları buldum?" dediğim çok dert olmuştur. Meğerse, ben değil, onlar etmiş, ben bulmuşum. Hani derler ya:" Eder analar-atalar, ceremesini çeker çocuklar." Aynen öyle. Ceremesini çektiklerimin canına kurban mı ediyorum canımı? Bağı koparma, karmayı durdurma eylemine geçecek kadar da gücüm kalmadığına göre sülaleme şöyle en içten bir 'selam' gönderiyorum.
Çok düşünürdüm "kime çekti şu çocuk?" Haram da yedirmedim ama... Demek ki öyle olmuyormuş. "Selam verdiğinin hakkı geçer," misali huy kapıyormuşsun yolu yolundan geçenden. E ne yapalım? Uzaya mı kaçalım?
Tabii öyle oradan konuşmak kolaydı di mi:)
Ne çok isterdim psikolok olmayı, ya da psikolojik danışman da olabilirdi. Bir çok kanayan yaraya el uzatmayı, ağlayan çocuk misali. İçimizdeki yaralı çocukların güneşi hep geceye saklanmış. Kaçımız farkına varabiliyoruz o çocuğun?
Bilinçaltımız depoluyor taa 7 kat sülalemizin anılarını da, biz o kapıyı açıp özgür bırakıyor muyuz? Sanmıyorum. Ama ben, yaralarımı sarmaya ailemle tek tek hesaplaşmayla başladım. Nasıl mı? Kırmadan geçiyorum karşılarına, içimde birikenleri usulca anlatıyorum. Belki hayalen, belki birebir. Bunu bana öğreten birisi vardı, bana çok yardımcı olan. Tabii sonra o da dayanamadı, deliye danışman olmak kolay değil:) Konumuzda bu değil nasıl olsa. Nerede kalmıştık? Evet
Büyükler için çocuk kitabıÇocuk Edebiyatı
Merhaba 1k okurları!
Çocuk kitaplarını kızlarım için okumayı severim. Onlarla aynı kitabı okumanın tadı bambaşkadır. Miniğime çok sevdiği @syh_byz Hocamdan hediye bu kitap. Bir nefeste okumuş, bana da önermişti. Nicedir erteliyordum, dün elime tutuşturdu, "madem kitabın bitti oku, anne," dedi. Ve onun için bu kitabı okudum. İyiki de okudum.
Kitabın ana konusu, çocuklara kitap okuma alışkanlığı kazandırmanın doğru yolunu anlatmak. Zaten kısacık kitap, spoiler olmadan anlatmanın mücadelesini veriyorum.
Kitabı çizimlerle desteklemişler. Yazardan okuduğum ikinci kitap. İlk kitabı da Hocam sayesinde okumuştum. Kitapdaş olmuştuk ve kitabı sevmiştim. Yazarın kalemine tekrar döneceğim. Yazarı erkek olarak biliyordum ben:) Artık nasıl bir hızla geçmişimse üzerinden. Bu kitabın girişinde yazar hakkında kısacık bilgi var ve kadın olduğunu da öğrenmiş oldum. Kendimi kutlarım. Büyük başarı(!)
Bütün ebeveynlerin okuması gereken çocuk kitaplarından diyebilirim.
Keyifli okumalar dilerim...
Canım Aliye, Ruhum FilizKitap İncelemeleri
Sevgili kitapdaş dostlarım merhaba;))
Kitap Sabahattin Ali'nin eşi Aliye Ali ve kızı Filiz Ali'ye yazdığı mektuplardan oluşuyor. Bu mektuplar Sabahattin Ali'yi her zamanki yazar kimliğinden çıkartıp baba ve eş kimliğinde tanımamıza oldukça yardımcı oluyor. Mektuplar Sabahattin Ali'nin hayat mücadelesini konu alıyor. Aynı zamanda kitapta mektupların orjinal hâli görseller şeklinde mevcut. Bazen mektupları orjinal haliyle kendim okumak da istedim desem yalan olmaz:) hatta bir iki mektubu sizler de orjinal halinden okuyabileceksiniz. Dostlarım bu mektuplardan oluşan kitabı okumanızı tavsiye ederim, ben bir oturuşta hemencecik bitirdim. Ağır kitaplardan sonra okunabilecek tatlı bir kitap.
Her gününüzün kitapla kalması dileğiyle... 
Canım Aliye, Ruhum Filiz 
Sevengül Sönmez
Canım Aliye, Ruhum Filiz Sevengül Sönmezİnsan en vahşi hayvandır. Sadist bana bunu iyice anlattı.Psikoloji
Merhaba 1K okurları!
Yılbaşında hedefimi belirlerken kendime bir liste çıkardım. Bu yıl şiirler, ruhuma denk gelecek kitaplar ve bir yandan da Stephen King kitaplarıyla geçirmeği planlamıştım. Ve çok sevdiğim, hatta oğlum gibi gördüğüm 
Hakan'ın yazarın biografisine kadar (benim bildiğim kadarıyla) bilgili olduğunu öğrendiğimde hangi kitabıyla başlarsam seriyi bozmam diye sordum. Bana; "İlk 
Sadist'le başla abla," dedi. Kendisine pdf için de teşekkür etmiş olayım:)
Sonra @syh_byz Hocamla kararlaştırdık kitabı beraber okumayı.(Zaman zaman kitapdaş oluyoruz kendisiyle, tabii o bir yudumda içiyor kitabı, ben tosbağa hızıyla okuyorum:)). ) İşte başladık okumaya. Ve her zamanki gibi kitabı hızlı bir şekilde bitirdi, benim okumam 39 günü buldu. Neden anlatıyorun bunları? Kitapların okurlar arasındakı köprü rölünü belirtmek istiyorumdur. Yada anı olarak sayfamda dursun diyedir. Her neyse geçelim kitaba..
Yazar olmak kolay gibi görünse de aslında çok büyük sorumluluk isteğen meslektir. Bir yazar bir insan yetiştirebilir. Zaman zaman öğretmen, bazen doktor, bazen de büyük abi, abla olur. "Şimdi nerden çıktı bu?" diyebilirsiniz. Her kitap bir iz bırakır okurun ruhunda. Düşünsenize, bir gün bir kitabı okuyorsunuz ve oradakı olayların gerçek hayatta yaşanmış olduğunu düşünüyorsunuz. Ölümle sonuçlanan romanlarda bir akrabanızı kaybetmiş gibi sarsılıyor, mutlu sonlarda aileden birinin hayatı düzene girmiş gibi sevinç hissiyle doluyor ruhunuz. Tam da bu duyguya köklenmiş ana karakter Annie. Okuduğu bir romanın sonunu beğenmedi diye rehine aldığı yazardan kendisi için sonluğu mutlu sonla, yada şöyle söyleyim, daha umutverici bir sonla bitirmesi "isteğinde" bulunuyor. Ama şartı var Annie'nin, yalan olmayacak, hiyleye başvurulmayacak! İstek dedim değil mi?:)) Bir sadist ne kadar
Stephen King kitaplarıyla geçirmeği planlamıştım. Ve çok sevdiğim, hatta oğlum gibi gördüğüm Hakan'ın yazarın biografisine kadar (benim bildiğim kadarıyla) bilgili olduğunu öğrendiğimde hangi kitabıyla başlarsam seriyi bozmam diye sordum. Bana; "İlk Sadist'le başla abla," dedi. Kendisine pdf için de teşekkür etmiş olayım:)
Sonra @syh_byz Hocamla kararlaştırdık kitabı beraber okumayı.(Zaman zaman kitapdaş oluyoruz kendisiyle, tabii o bir yudumda içiyor kitabı, ben tosbağa hızıyla okuyorum:)). ) İşte başladık okumaya. Ve her zamanki gibi kitabı hızlı bir şekilde bitirdi, benim okumam 39 günü buldu. Neden anlatıyorun bunları? Kitapların okurlar arasındakı köprü rölünü belirtmek istiyorumdur. Yada anı olarak sayfamda dursun diyedir. Her neyse geçelim kitaba..
Yazar olmak kolay gibi görünse de aslında çok büyük sorumluluk isteğen meslektir. Bir yazar bir insan yetiştirebilir. Zaman zaman öğretmen, bazen doktor, bazen de büyük abi, abla olur. "Şimdi nerden çıktı bu?" diyebilirsiniz. Her kitap bir iz bırakır okurun ruhunda. Düşünsenize, bir gün bir kitabı okuyorsunuz ve oradakı olayların gerçek hayatta yaşanmış olduğunu düşünüyorsunuz. Ölümle sonuçlanan romanlarda bir akrabanızı kaybetmiş gibi sarsılıyor, mutlu sonlarda aileden birinin hayatı düzene girmiş gibi sevinç hissiyle doluyor ruhunuz. Tam da bu duyguya köklenmiş ana karakter Annie. Okuduğu bir romanın sonunu beğenmedi diye rehine aldığı yazardan kendisi için sonluğu mutlu sonla, yada şöyle söyleyim, daha umutverici bir sonla bitirmesi "isteğinde" bulunuyor. Ama şartı var Annie'nin, yalan olmayacak, hiyleye başvurulmayacak! İstek dedim değil mi?:)) Bir sadist ne kadar