İçimin derinliğine kök salmış ağaçlar yanıyordu.
Bazen çocuğu korumanın en sağlıklı yolu, onu hayatın küçük sınavlarıyla tanıştırmaktır. Çünkü sorumluluk verilen çocuk kırılmaz; kök salar. O yüzden bırakın çocuk düşsün ki kalkmayı öğrensin…
Reklam
Canı çok yandığında daha az konuşuyor. Sonra bir an geliyor ve susuyor. Onun takatinin kesildiğini fark ettiğinde, suskunluk aranıza girip de ortalığa daha çok hüzün tohumu serpmesin diye bir şeyler anlatmaya başlıyorsun. O hüzün tohumları içine kök salınca söküp atması kolay olmuyor.
Sen kim olduğunu unuttun. Her şey olmak, hiçbir şey olmamaktır. Kök yaşamını unutuyorsun. Neleri sevip neleri sevmediğini unutuyorsun. Pişmanlıklarını unutuyorsun.
Sayfa 214
İnsanlar acı çeke çeke büyürler, tıpkı ağaçların rüzgarda kök salması gibi. Ruh, acıyla genişler.
Bizi insanlara bağlayan şey, bir gece öncesine ait hatıraların, ertesi sabaha ait beklentilerin oluşturduğu sayısız kök ve zincirdir; kopamadığımız alışkanlıkların kesintisiz örgüsüdür..
Reklam
Reklam