Üniversitede öğrenci olduğum yıllarda Schopenhauer'den nefret ederdim ama sonraları onun kuramlarından şu kadarını kabul etmem gerektiğini anladım: Her duygusal ilişki aslında bir saldırganlık ihtimali taşır, insan ne kadar çok kişiyle yakın ilişki kurarsa o kadar çok tehlikeye de maruz kalabilirdi.
İçinden fışkıran acı tekrar ruhuna geri dönüyordu ve bu bitmek tükenmek bilmeyen, sadece kendi kendini açılma ve kendi kendini didikleme hali,sonunda Erika'yı artık kederle ve onun gizli güçleriyle boğuşmak istemeyen kör bir yorgunluğa ve umutsuz bir uyuşukluğa sürükledi.