Tarih bile onu üzüyor, bunalıma sokuyordu. İşte okuyor, öğreniyorsun; zaman oluyor, kara günler gelip çatıyor, insanoğlu mutsuz! Sırf daha aydınlık günler gelsin diye gücünü toparlıyor, çalışıyor, diniyor, korkunç zorluklara sabırla karşı koyuyor, mücadele ediyor. Sonunda güzel günler gelir gibi oluyor, tarihin kendisi de artık biraz dinlenir diye düşünüyorsun, ama nerede!.. Yeniden kara bulutlar beliriyor, binalar yıkılıyor, her şey alt üst oluyor; bir kez daha çalışmak, didinmek, ter dökmek gerekiyor... Aydınlık günler uzun sürmüyor hızla geçip gidiyor; hayat ise boyuna yeni yıkımlarla, kırımlarla durmaksızın akıp gidiyor...