Sevda Özdemir
@ozdmrsevdaa
Duygu her şeydir...
| J. W. Goethe
[Faust I: 3456 (H.5)]
...Kahveyi soğumadan önce içRoman
Kitap “Aşıklar, Karı-Koca, Kız Kardeşler, Anne-Çocuk” şeklinde 4 bölümden oluşuyor. Her bölüm tanıtım bülteninde de bahsedildiği gibi “Funiculi Funicula” adı verilen bir kafedeki ziyaretçilerin yolculuklarını konu ediniyor.
Hikâyeler boyunca görüyoruz ki insanlar ne geçmişe yaptıkları yolculukla ne de geleceğe yaptıkları yolculukla hayatlarındaki seçimlerin kaderini değiştiremiyor. Onlara dokunabiliyor belki ama kesinlikle değiştiremiyor. Dolayısıyla yazar aslında bizi şöyle bir gerçekle yüzleştiriyor: Madem geçmişi ve geleceği yolculuk yapmamıza rağmen değiştiremiyoruz o hâlde neden pişmanlıklar biriktiriyoruz hayatımızda?
Geçmişte söyleyemediklerimizi söylememizde ya da gelecekte ne olacağını kestiremeden verdiğimiz sözlerde aldığımız kararlarda ne gibi bir sakınca olabilir? Hayatı keşkelerle yaşamanın ne anlamı var?
Ve son olarak; geçmişte ve gelecekte yaşadıklarımız bizi değiştirecek güçtedir. Beklediklerimiz değişmese bile biz daima değişiyoruz. Öğrendiklerimiz, öğreneceklerimiz karşısında hâlâ aynı kişi olduğumuzu kim söyleyebilir ki?
Değiştiremeyeceğiniz şeylere odaklanmak en önemli şeyi unutmanızı sağlar: Kendinizi..
Reklam
"GÖLGESİZLER "
Yazar 1958 Denizli Çal doğumlu. Öykü ve roman yazarlığını aynı anda yürütüyor. Hasan Ali Toptaş, Türk Edebiyatı 'nın Kafka'sı olarak kabul ediliyor. Kendisinin Türkiye'nin en iyi Kafka koleksiyoncusu olduğu söylenir. Toptaş bu romanıyla 1994 Yunus Nadi ödülünü almış. Ve kitabın aynı adla filmi yapılmış olup Candan Erçetin bu film için ilk kez bir film müziği yapmıştır. Hatta bu filmin çok kısa bir bölümünde kendisine ve yazara da yer verilmiştir.
Yazarın olay örgüsüne önem vermediği kitapta gayet anlaşılır bir biçimde yer etmiş. Romandaki köyde yaşayan insanların karakterlerinde bazı ortak özellikler göze çarpıyor. Olaylara karşı sessiz kalma, kimliksizleşme, düşündüğünü savunamama, kendini ifade etme korkusu, var olma çabasını sürdürememe, kadın istismarı ve töre gibi sorunlar çoğunun karakterine işlemiş durumda. Romanın tamamı boyunca semboller görüyoruz. Birçok ana düşünce sembollerle verilmeye çalışılmış. Cennet'in oğlunun delirdikten sonra sık sık kullandığı "Kar neden yağar, kar" cümlesi örneğin. Kar bütün izleri kapatır ya da en ufak bir iz bile karda belli olur. Ama yağmaya devam ettiği sürece o iz yine kapanır. Belki karda yürüyüp izini belli etmemek sözü ile de roman karakterleri arasında bir bağlantı kurulabilir. Belki de romanda verilmeye çalışılan; gerçek hayatta hep bazı olayların gölgesinde yaşıyoruz, bazı kişilerin gölgesinde kalıyoruz, var olmayan şeyleri varmış gibi kabul ediyoruz. Hayatımızı buna göre şekillendiriyoruz ve sonra bir bakıyoruz ki aslında o bizim hayalimiz, varsayılanımız. Bütün yaşadıklarımız da o kurgunun etrafında ağlanmış vaziyette. Eğer biz kurguyu öyle kurmazsak hayat belki daha farklı şekillenecek. Roman belki bize bunu sorgulatmaya çalışıyor. Dil, çok basit ve sade ama üst kurgu çok ağır bastığı için sürekli olarak mekânı
Son ada...Tükenmişliğin ve yitirmenin hikayesi.Son ada; son sığınak ve son insanı köşeydi tek kusur sahip olduğu dinginliğin bozulmasıydı.Bir grup, gizli olarak tuttukları adada insanlardan,siyasetten,dertten ve kederden uzak,kopuk bir halde keyifli,hoş günler geçiriyordu.Ta ki büyük başlardan biri gelinceye kadar.
Ada sakinlerinden biri vefat edince büyük şehirden akrabaları evini satışa çıkardılar.Herkes merakla yeni komşularını beklerken emekli bir devlet adamı satın alır evi.Bu adam içine işlemiş olan müdahaleci,savaşçı ve yıkıcı tavrıyla cennet gibi adanın felaketi oldu.Martilara savaş açtı,doğal dengeyi ,huzuru ve dostluğu bozdu.Neler olduğunu son anda farkeden ve kendisine güvenen insanlara ihanet etti.Tabi bunun bedelini ödedi ve nihayetinde de fedakâr ilan edilerek kahramanlık unvanını aldı!
Adalıların o kadar saf olması,aptal bir dostluk yapmaları hayret verici.korkularına sığınıp bağnaz bir topluluk olup çıkmışlar...Taasubun çevrelediği bir ada...Kimse kimseye inanmaz.Herkes korkuya egemen olan diktatör bozuntuya eski bir devlet adamına sığınır.İnsanların aymazlığına karşı adayı,martıları,arkadaşlarını,doğal dengeyi korumal isteyen arkadaşlarını yok saydılar.İyi niyetli başkanımız sonraları gözünü bağlayan hırsları ve korkuları nedeniyle cahilleşir,kendinden geçer.Bu kitap insanların ne kadar zayıf bir düşünce algısına sahip varlıklar olduğunu gösterir.Güzel, şaşaalı ,süslü laflar ve bir miktar rütbe farkı ile onları istediği gibi yönlendiren birinin etkisi altına girmek,yanlışı ve doğruyu ayırt edemeyecek,sorgulayamayacak ve en önemlisi düşünememek...Güya bizi diğer canlılardan ayıran tek özellik.Adalıların durumu içler acısıydı gerçekten.
Cemal süreyya'nın şiirlerine sosyal medyada da olsa rastlamışlığım vardır. Ancak roman okur gibi oturup da şiir kitabı okuyamıyorum.Bu kitap, şiirlerinin tümünün toplandığı bir kitap...Bu vesileyle tüm şiirlerini okumuş oldum şairin. Erken bitse de açıp açıp okuyacağım bir kitap oldu.
Günlük uykumu azaltmama sebep olan Erdal Demirkıran’ın Sadece aptallar 8 saat uyur adlı kitabını herkese öneriyorum. Kitapta uyku süremizin 8 saatten az olması gerektiği anlatılıyor.
Yazar çok basit bir hesapla çıkıyor aslında karşımıza. 60 yaşına kadar yaşayan bir insan günde 8 saat uyursa 20 yılını uykuda geçiriyor. 20 yıl... Bu insanları aptal diye adlandırmak da gayet normal geliyor kulağa. Güneşin doğuşunu görmeyen doğadaki tek canlı...
'Az uyuyan insanlar akıllı olmaz.Akıllı insan az uyur' diyor Erdal Demirkıran.Ama öyle az uyumak da yetmiyor. Büyük düşüneceksin. Seni uyutmayan bir hayalin olacak. Edison gibi, Einstein, Dostoyevski, Da Vinci gibi.Kitap aşırı derecede motivasyon vermiş ancak sadece motivasyon vermekle kalmamış ve buna uygun taktiklerde vermiş.Hikâyeleştirilerek anlatıldığı için ve çok aşırı bilimsel bilgi bulunmadığı için sıkılmadan usanmadan okuyorsunuz...
Reklam