partes
@partes
103 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Burada da paylaşılan birkaç alıntıyı okuduysanız kitabın geri kalanını okumanıza gerek yok. Yazar Osmanlıya yaptığı gezilerde duyduğu bazı şeyleri birleştirip öykü yazmak istemiş ama oradan oraya atlayan iki karakter ve hiçbir derinliği olmayan bir çok söz dışında bir şey çıkmamış. Örneğin kitapta muhtemelen tasavvufu temsil eden Hacı Bektaş karakteri var, dilenmek için oradan oraya giderken tekkem Konya'da ama erkek kardeşler arası sevgi beni çok etkiledi ben Musul'da kalayım diyor bir anda.
Muhyiddin Şekur bu kitapta kendi seyri süluk deneyimini hikayeleştirmeye çalışmış. Fakat bunda pek başarılı olamamış. Bunun nedeni muhtemelen fazla kişisel olan bu deneyimi aktarmada yaşadığı sıkıntı. Yani yazar hissettiklerini yazmış düşüncelerini yazmış ama bunlar bir türlü bana geçmedi. Bununla birlikte ben tasavvuf hakkında bir şeyler okumak istiyorum diyen bir Türk'e önereceğim bir kitap da değil. Çünkü kitapta yer alan alıntı cümlelerin çoğunu bir şekilde duymuştur Türkiye'de yaşayan birisi.
Okumasanız da olurTarihi Roman
Yazarın diğer kitaplarını çok beğensem de bu kitap çok fazla Yeşilçam filmi havasında geçiyor. Öncelikle iyiler çok iyi, kötüler ise çok kötü. Diyaloglar çok yapay. Karakterlerin duygu değişimleri çok mantıksız. Kitabın ana karakterleri kahramanlaştırılmak istenirken neredeyse karikatürleştirilmiş. Tarihi roman olmasından bağımsız şekilde olayların sonu çok rahatlıkla tahmin edilebilir düzeyde. İşgal altında mücadeleye devam edenlerin teşkilatlanması, operasyonları çok basitçe aktarılmış. İşgalciler sürekli kötülük peşinde koşuyor olarak resmedilmişlerse de işgal nedeniyle İstanbulluların maruz kaldığı eziyetler üstün körü geçilmiş.
Bu nedenlerle kitap belki ortaokul veya lise öğrencilerine hitap edebilir. Ama tarihe meraklı okurlar için pek keyif veren bir kitap olmayacaktır. Bunun en önemli nedeni de üsluptan ziyade içeriğinde tarihi olaylara çok yer vermemesi.
Bilim kurgu öğeleri ağır bassa da kitapta eleştirilmek istenen bir görüş (bana göre Kantçı dünya görüşü) var ve hikaye bunun altyapısını oluşturmuş. Kısaca iyi bir fikir, akıcı bir dille aktarılmış. Yine de daha detaylı ve karmaşık olmasını istedim okurken. Çünkü üzerine düşünülebilecek birçok olay ve olgu işlenebilirdi kitapta. Nitekim psikolojik tahlil olayı da neredeyse yok. Bir film senaryosu taslağını andırıyor o yüzden. Fakat önerebileceğim bir kitap.
Bir kısmı güncel bir kısmı güncel dışı konular hakkında Cahit Zarifoğlu'nun yazdığı deneme ve fıkralardan oluşuyor. Yazıları hem üslup hem de düşünce açısından beğenemedim. Üslup olarak akıcı olmayan, şair sıfatının olmasına rağmen anlatmak istediğini kısaca anlatamayan bir üslup gördüm. Örneğin, "konuyu şuraya getirmek istiyoruz" veya "asıl anlatmak istediğimiz şudur" gibi kalıpları bolca kullanmış. Hâliyle bu durum okurken sıkıntı oluşturuyor. Düşünce konusunda ise asıl sorun farklı fikirlere sahip olmamız değil. O günün olayları için yaptığı tahminlerin, öngörülerin ve incelemelerin yanlışlıklar barındırdığını anlayabilmemiz. Kitap 80'lerde yazıldığı için bunu kolayca anlayabiliyoruz. Buna örnek olarak da İran ve devrim konusunda yazdıklarını söyleyebilirim. Romantik bir şekilde İranlıların devrimle çok daha iyi yerlere geleceğini, toplumsal olarak değişeceklerini ve batıdan tamamen kopuk kendi başına bir süper güç olacağını yazmış yazar ama geçen yıllar bize bu tahminin yanlışlığını gösterdi. Yazılardaki çoğu konunun güncelliğini yitirdiğini ve akıcı olmayan tarzını düşünürsek önerebileceğim bir kitap değil.
