Geri Bildirim
  • İlk değil bu okuyuşum, hatta üçüncüden sonra saymayı bıraktığımı söylemeliyim. Zira düşüremiyorum elimden Küçük Prens'i, ki zaten tek sefer okumayla rafa kaldırılabilecek bir kitap olduğunu da düşünmüyorum. Ne güzel demiş Peyami Safa, "Kitap. Nasıl diyeyim... İçinde yaşadığımız ev gibi olmalı, vatan gibi olmalı, ona alışmalıyız, bağlanmalıyız, köşesini bucağını gayet iyi tanımalıyız, her noktasına hatıralarımız karışmalı," diye. Öyle okuyorum Küçük Prens'i, en ufak bir noktayı kaçırmak istemeyerek.

    Hani elle tutulur bir sebep yoktur kişinin mutsuz olması için, ama yine de mutlu hissetmez ya kendini; işte tam o anlarda kalkıp uzanıyorum Küçük Prens'e. İçinde bulunduğum hüzünlü havayı dağıtmak istemekten değil okuyuşum, onu hak ettiği şekilde yaşamaya çalışmaktan. Belki de Küçük Prens'i uzun süre anmadığım zamanlarda, bana kendisini hatırlatma tarzıdır bu, bilemiyorum. Ama her seferinde kayboluyorum o sayfalarda ve Küçük Prens'in eşsiz masumluğunda.

    Küçük Prens'i "çocuk kitabı" diye niteleyerek elinin tersiyle itenlere ve onu hiç tanımaya çalışmadan, hayatını yaşamaya devam edenlere de şaşıyorum doğrusu. Altı yaşındaki yeğenim hepsinden daha hevesli Küçük Prens'i hayatına alma konusunda. Önce animasyonunu izledik birlikte; sonrasında benimle kaldığı her gece, kitaptan bölümler okumamı istedi uykuya dalmak için. Gerçi Küçük Prens de demiyor mu, "Zaten yalnız çocuklar ne aradıklarını bilirler," diye.

    Güzel evcilleştirdi beni Küçük Prens. Öyle ki, girdiğim kitapçılarda kitabın bulunduğu rafa ilerleyip, kendisine minik bir göz kırpmadan çıkamıyorum oradan. Bir de, kitabın son iki bölümünü gözlerim dolmadan okuyamıyorum. Neticede "Birinin sizi evcilleştirmesine izin verirseniz gözyaşlarını da hesaba katmalısınız," değil mi?
  • (…) Dürüstlükle en ufak alışverişi olan kişi, bugün bilmek zorundadır ki, bir Tanrıbilimci, bir rahip, bir papa, söylediği her tümceyle, yalnızca yanılıyor değil, yalan söylüyordur, —artık elinde de değildir, «masumca», «cahilce» yalan söylemek. Rahip de herkes gibi bilir artık «Tanrı»nın olmadığını, «günahkar»ın, «kurtarıcı»nın olmadığını, —«özgür istem»in, «ahlaksal dünya düzeni»nin yalanlar olduğunu : —tinin içinde bulunduğu sıkıntı, derin kendini aşma gereksinimi, artık hiç kimsenin bunları bilmemesine izin vermiyor. Kilisenin bütün kavramlarının ne olduğu artık ortaya çıkmıştır, en berbat kalpazanlıklar oldukları, doğayı, doğal değerleri değersizleştirmek amacını taşıdıkları; rahibin kendisinin de ne olduğu ortada, en tehlikeli asalak türü, yaşamın sahici zehirli örümceği... Biliyoruz, vicdanımız biliyor bugün—, rahiplerin ve Kilise'nin bu korkunç buluşlarının değerinin ne olduğunu, neye yaradıklarını, nasıl, insanlığın iğrenç bir görünüm kazanabilmesine yol açan bu kendini aşağılama durumuna ulaşılmasını sağladıklarını— «öte dünya», «yargı günü», «ruhun ölümsüzlüğü» kavranılan, «ruh» kavramının kendisi: bunlar, rahibin egemen olmasına, egemen kalmasına yarayan işkence aletleridir, acımasızlık düzenekleridir... Herkes biliyor bunları: ve gene de her şey eskisi gibi duruyor. Aslında son derece soğuk, kolay etkilenmeyen bir insan türü, ve sapına kadar eylem deccalleri olan devlet adamlarımız bile kendilerini Hristiyan diye niteleyip Akşam yemeği ayinlerine giderken, son dürüstlük duygusu, kendi kendine saygı duygusu, nereye gitti?... Genç bir Prens, kıtalarının başında, halkının kendini arama ve kendini yüceltme güdülerinin görkemli dile gelişi, —oysa, hiçbir utanç duymadan, kendini Hristiyan inancına bağlı ilan ediyor!... Kimdir Hıristiyanlığı değilleyen? ne demektir «dünya»? Asker olmak, yargıç olmak, vatansever olmak; kendini korumak; onuruna bağlı kalmak; kendi yararına olanı istemek; gururlu olmak... Bugünün her anının her pratiği, her içgüdüsü, eylem olan her değerlendirmesi, Hristiyanlığa karşıdır : modern -insan nasıl bir sahtelik garibesi olmalı ki, bütün bunlara karşın utanmıyor, kendine hâlâ Hristiyan demekten!
  • Bu kitabı belki de yıllar sonra okuyacaktım, İgnazio olmasaydı tabii. Gözlerindeki Canavar sayesinde haberim oldu bu kitaptan, yalan yok.

    Ve merak ettim, okumak istedim. Gerçekten de değerli bir kitapmış onu fark ettim. Tekrar tekrar okumam gerektiğini hissediyorum. Bu kitabı okumamı sağlayan yazara teşekkür ediyorum.

    Yazılırken Prens'lerden, yapmaları gereken düzenlemelerden, nasıl bir strateji izlemeleri gerektiğinden bahsediyor ama bana göre bu tavsiyelerin hepsi şu an bile kullanılabilir. Gerçi çoğu kişi için de böyledir, eminim.

    Ben bir kaç ders çıkardım ve şunu da söylemeden geçemeyeceğim, dipnotlar beni bitirdi. Tarih'le bu kadar içli dışlı olmadığım için bahsedilen prenslere --krallara dair bir fikrim yoktu ve sürekli dipnotlara bakmak zorunda kalıyordum. Neyse, yine de okudum. Tekrar okumayı düşünüyorum, bir kere okumak yeterli değil. Eminim gözden kaçırdığım bir ders vardır.

    Kitapta geçen 'Hiç de dostun olmayan her zaman senden taraf tutmadan kalmanı isteyecek, dostun ise kendi yanında vuruşmanı dileyecektir.' cümlesi o kadar anlamlı ki, şu an hala böyle bir şey olduğu için belki de. Dünyanın o belli düzeni, kalıbı asla değişmiyor ve bunu gösteren cümlelerden sadece birisi bu.

    Mesela prensin 'bakanlarını', 'arkadaşlar' olarak düşündüm çoğu yerde. Bana göre tam yerine oturdu.

    'Dalkavuklardan Nasıl Kaçılacağı' diye bir başlık var, o başlık benim için çok önemli. Şu an hala var olan görünmez dalkavuklardan korunmak için gayet yararlı bir bölüm.

    -Her şeyden haberi olmalı ve onların da görüşlerini almalıdır; ama sonra kendi kafasına göre düşünüp karar vermelidir.- cümlesi beni gülümsetti. Ben de böyle yaparım çünkü, yapardım gerçi, şu an böyle bir şey yapacak ortamım pek olmuyor ama bu hareketimin doğru olduğunu görmek beni mutlu etti.

    Aldığım kararlar doğrultusunda inatla hareket etmem gerektiğini yazıyordu. Gerçi bunu prens için söylemiş ama ben kendi üstüme aldım çoğu şeyi. Öyle yapıyordum, bu kitaptan sonra daha kararlı olacağımın farkındayım.

    -Sevilmekten çok korkulmak bence çok daha güvenlidir. Çünkü insanlar hakkında genelde şu söylenebilir; Nankör, değişken, içten pazarlıklı, korkak ve çıkarcıdırlar.- (Son cümlede yazanları okuyunca insanların hala değişmediğini gördüm. Biliyordum tabii ki ama okuyunca farkındalık bir başka oluyor.)
    -Onlara iyilik ettiğin sürece hepsi seninledir.- yazıyor, adam o kadar iyi tespitler yapmış ki... Durup düşününce gerçekten yoğun bir emek verildiği belli.

    -Ama insanlar sakınmasızca bir işe başladılar mı iyinin tadına bakarken altta yatan zehiri fark etmezler.-
    Farkına varmalarını sağlamak için dilimi boşu boşuna yormama kararı almıştım zaten, herkes kafasının dikine gidiyor. Bir şeyin yanlış olduğunu anlamaları için kendileri bizzat yaşamak zorundalar. Her neyse...

    Daha fazla yazabilirim ama tekrar okuduğumda bu yazdıklarımı değiştireceğimi düşündüğüm için burada bitiriyorum.

    Farkındalık yaratmak için gerçekten okunması gereken bir kitap.
  • Zamanın birinde bir prens vardı, her şeye inanan ama üç şeye inanmayan.Prenseslere, adalara ve tanrıya inanmıyordu.Babası kral prense bu tür şeylerin var olmadığını söylerdi.Babasının krallığında prensesler ve adalar olmadığı gibi  tanrının varlığındanda söz edilmezdi, genç prens babasına güveniyor ve inanıyordu.
    Ama sonra bir gün genç prens saraydan kaçdı ve krallığın sınırlarını aşıp bir sonraki kara parçasına kadar geldi.Orada her kıyıdan farklı adaları ve adaların üzerindeki isim dahi veremediği tuhaf ve rahatsız edici varlıkları(yabancıları) görünce şaşkına döndü.Tam bir tekne araken siyahlar içinde giyinmiş bir adam ona doğru yaklaştı.
    Genç prens sordu "bu adalar gerçek mi?"
    "Elbette gerçek adalar" dedi siyah elbiseli adam.
    Peki bu tuhaf ve rahatsız edici yabancılar?
    Hepsi gerçek ve otantik prensesler.

    Prens haykırarak " o zaman tanrı da var olmalı"

    "Ben tanrıyım." dedi başıyla selamlayarak siyahlar içindeki adam.

    Genç prens olabildiğince çabuk saraya geri döndü.

    "Demek geri geldin" dedi babası kral.

    Adaları gördüm, prensesleri gördüm, tanrıyı gördüm; dedi sitemkar bir şekilde genç prens.

    Kral istifini hiç bozmadı.

    Ne adalar ne prensesler ne de bir tanrı var, hiçbiri gerçek değil.'

    Onları gördüm!'

    Bana tanrının nasıl giyindiğini söyle.'

    Tanrı baştan aşağıya siyah bir elbise giyiyordu.'

    Paltosunun kolları kıvrılmışmıydı?

    Prens öyle olduğunu hatırladı.Kral gülümsedi.

    O bir büyücünün ünüforması.Aldatıldın.

    Daha sonra prens tekrar aynı sahile geri döndü ve burada bir kez daha aynı siyah elbiseli adamla karşılaştı.

    Babam kral bana gerçekte senin kim olduğunu söyledi dedi prens öfkeyle.'Geçen defa beni kandırdın ama bu defa başaramayacaksın.Şimdi bunların gerçek adalar , gerçek prensesler olmadığını biliyorum çünkü sen bir büyücüsün.'

    Kıyadaki adam gülümsedi.

    Asıl kandırılmış olan sensin, evlat.Babanın krallığında birçok ada ve çok sayıda prenses var.Babanın büyüsü altında olduğundan sen onları göremezsin'.

    Prens dalgın bir şekilde evine döndü.Babasını görünce gözlerinin içine baktı.

    Baba senin gerçek bir kral değilde sadece bir büyücü olduğun doğru mu?

    Kral gülümsedi ve kollarını geri yuvarladı.

    Evet oğlum ben sadece bir büyücüyüm.

    O zaman sahildeki adam tanrıydı.

    Sahildeki adam da başka bir büyücü.

    Gerçek gerçeği, sihrin ötesindeki hakikatı bilmeliyim.

    Büyünün ötesinde bir hakikat yoktur dedi kral.

    Prens üzüntü doluydu.

    "Kendimi öldüreceğim" dedi prens.

    Kral büyüsünü kullanarak ölümü çağırdı.Ölüm kapıda durdu ve prensi çağırdı.Prens titriyordu.Güzel ama gerçek olmayan adaları, gerçek olmayan ama güzel prenseseri hatırladı.

    Çok iyi dedi prens 'dayanabilirim'.

    Gördün mü evlat dedi kral ' şimdi bir büyücü olmaya başlıyorsun.'
  • Bir prens hayvan doğasını nasıl kullanacağını öğrenmek zorunda olduğunda, hayvanlar arasında aslanı ve tilkiyi seçmelidir. Çünkü aslan, kendisini tuzaklardan koruyamaz; tilki de kurtlardan. Bu yüzden sezmek için tilki, kurtlarla başetmek için de aslan olmalı.
    Niccolo Machiavelli
    Sayfa 100 - İlya Yayınevi
  • Prens, kararsız, hoppa, kadınsı, korkak ve iradesiz göründüğünde küçümsenir. Bu kusurlara karşı çok dikkatli korunması ve hareketlerinde cesur, bilge ve güçlü görünmelidir.
  • Bir prens, hayvan doğasını nasıl kullanacağını öğrenmek zorunda olduğunda, hayvanlar arasında aslanı ve tilkiyi seçmelidir. Çünkü aslan, kendisini tuzaklardan koruyamaz; tilki de kurtlardan. Bu yüzden, tuzakları sezmek için tilki, kurtlarla başetmek için de aslan olmalı.