Canını en çok sıkan da, geçmişinde kalmış o dünyadan gelmiş bir insanı, geçmişin etkisini üzerinden hala silkip atamamış gibi, kendisinden uzaklaştıracak gücünün, kararlılığının olmamasıydı.
Ne saçma, karışık bir durum? Biri bir başka insanı öldürdü ve şimdi dünyanın en güzel işini yapmış gibi mutlu, seviniyor...bunda mutluluk duymasını gerektiren bir nedenin olmadığını anlamasını sağlayacak bir şey yok mu acaba? Mutluluğun öldürmekte değil kendini feda etmekte olduğunu söyleyecek?