Eser, yalnızca bir "yasaklar listesi" değildir; aksine, insanı içsel bir otokontrole davet eden bir eğitim metodolojisidir.
Eser, günümüzün "aşırı iletişim" ve "sosyal medya" çağında, sözün değerini yitirdiği bir toplumda, modern insan için ciddi bir "dijital ve sözlü detoks" rehberi niteliğindedir. Kelimelerin sorumluluğunu yeniden hatırlamak isteyen herkes için temel bir başvuru kaynağıdır.
Bu eser, sadece okunmak için değil, hayatın her anına (özellikle toplumsal ilişkilerde) uygulanmak üzere yazılmış bir ahlak aynasıdır. Sizce, günümüz dijital dünyasında Gazali’nin vurguladığı "sükut" erdemini uygulamak, geçmişe göre daha mı zorlaştı?
Эльчин Сафарли – Тут мой дом əsərini oxuyub bitirdim.
Növbəti Elçin Səfərli ürəyi, qələmi, prozası, duyğusu, incəliyi... Müəllifin hər əsərində, hər yazısında, qələmində dəniz, günəş, uşaqlıq xatirələri, bağ mövsümü, nənə və baba ilə bağlı xatirələr , bol-bol sevgi əks olunur.Mən bu yazarı çox sevirəm. Dili çox sadə, axıcı, ürəyəyatımlıdır.Noltalji hisslərlə oxuyuram hər kitabını.
Тут мой дом (Bu mənim evimdir) əsəri bir kişi və bir qadın haqqındadır.
Spoiler:
Əsər Amirin diliylə nəql olunur. Onun 9 yaşı var. Həyatının çətin anındadı. Ana və atası anlaşa bilmir. Uşaq bunu anlamır. Evdə hökm sürən sükut, atasının səssizliyi, anasının qəmginliyi, nənəsinin Amiri və onun balaca qardaşı Əlini təsəlli etməsi və uşaq canı ilə bu yükün altından qalxa bilməməyindən bəhs edir. Amirin uşaqlığı nənə babasıyla Abşeron bağlarında keçir. Abşeronu, dənizi, günəşi, itlərini, nənəsinin yeməklərini çox sevir. Lakin anlamır, böyüklərin bəzi seçim qarşısında qalmalarını anlaya bilmir. Amir böyüyəndə yazıçı olmaq istəyir. Hekayələri yaxşı danışır və yaxşı da yazmağı bacarır.
Uzun sürən sukutdan, anlaşılmazlıqdan sonra bir gün atası iş adı ilə onlarla sağollaşır və evi tərk edir. Amir onun geri qayıdacağına inanır, gözləyir, üzüntüdən xəstələnir lakin atası geri dönmür.Nənəsinin də dediyi kimi, bəzən böyüklər seçim qarşısında qalır, bəzən özlərini seçməyi seçirlər. Bizə onları sevmək və onların yanında olmaq düşür. kitabı oxuduqca Amirin bütün ağrısını hiss elədim. 39 yaşında 9 yaşındakı həyatını nəql edən balaca oğlan ağrı və boşluq ilə böyüyür.. Hissiz, bəzən sevgisiz, bəzən üsyankar amma tək..
Sonda o evinə geri dönür...Özünə qayıtmaq üçün, həyatındakı boşluğu doldurmaq üçün, yaşamaq üçün, var olmaq üçün köklərinə qayıdır. Hər şeyini satır, işini təhvil verir və doğulduğu,
gerçekten ''hikayeden'' adamlar
Nasıl bu kadar yüksek puan almış anlamadım..
Altını çizdiğim cümleler oldu, beğendiğim ve katıldığım cümleler oldu.
Her konudan yorum içermesini sevdim.
En çok anlatı sonlarında okurların düşüncelerine de yer verilmesini sevdim, bütün bu boşluklara yorumlar bıraktım ve tarih attım ki ilerde düşüncelerimin değişip değişmediğini görmek istiyorum.
Ancak sevemediğim önemli bir durum;
Kitapta kadınlarla ilgili olan kısımlarda ciddi bir sıkıntı var
Sanki iki 'aga' oturmuş ''kadın dediğin'' muhabbeti yapıyor.
Aşkı kadın başlatır, kadın şarap gibi olmalı, erkekler kadınlarda dinlenmek ister o yüzen kadının huzur veren taraf olması şarttır.. Demezler mi kardeşim sen kimsin, kadına ne sunuyorsun ki karşılığında sorgusuz sualsiz sükut bekliyorsun?
Kadınlardan bambaşka bir gezegenden gelmiş uzaylı bir tür gibi bahsetmelerine çok gıcık oldum. Bu puan bile fazla ama neyse.
“Her Ahmet Hamdi, Tanpınar değildir.”
Öncelikle üslupla ilgili birkaç kelam edeyim; Ben kitabın dilini ve anlatımını çok beğendim. Daha önce hiç 
Murat Menteş okumadığım için bu dilin Menteş’e mi ait olduğunu yoksa Tanpınar’a bir öykünme mi olduğundan emin olamamıştım. 
Yalın Alpay’la yaptıkları söyleşide üslubunu Tanpınar’a yaklaştırmaya çalıştığını söyledi. Eski kelimeleri zaten kullanıyormuş ancak kendi daha kısa ve vurucu cümleler kullanırken bu kitapta Tanpınar’ın ahengine yaraşır cümleler kurmak istemiş. Bu da benim oldukça hoşuma gitti.
Yazar tam bir Tanpınar hayranı hatta söyleşide “Benim romanımda Tanpınar’a laf edemezsin, bir karakter bulur seni öldürürüm. :)” diyor. Yine söyleşide şöyle bir cümle kuruyor: “İyi gözle baktığımızda dost oluyoruz. Ben de Tanpınar’a iyi gözle baktım.” Şahsen 
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın sadece 
Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nü okumuş ve beğenmiş biri olarak beni diğer romanlarını da okumaya sevk etti diyebilirim. Vakti zamanında sükut suikastına uğramış bir “dahi”yi bana hatırlattığı için yazara teşekkür ederim.
Kitap zaten alternatif bir gerçekliği anlatıyor hatta metafizik olayların da olduğu bir kurgusu var. Kitabın başından sonuna Tanpınar gözlerimizin önünde değişiyor ve dönüşüyor. Bu değişime şahit olmak bu alternatif Tanpınar’a bir bağlılık duymamızı sağlıyor. Polisiye tadında bir alternatif gerçeklik romanı diyebiliriz herhalde. Kitabın sonunda içine bir ruh girmiş olan mankenin “aşk”la gerçekten canlanması ve buna kendinden umudu kesmiş Tanpınar’ın sebep olması okuyanlara umut dolu bir sevinç yaşatmıştır diye düşünüyorum.
Bu romanın 19. asır ve 20. asrın ilk yarısında olduğu gibi tefrika edilerek yayınlanması ayrıca çok hoş.
“Bu romanda anlatılanlar gerçek olabilirdi. Hepimizi Allah korudu.” :)
Murat Menteş okumadığım için bu dilin Menteş’e mi ait olduğunu yoksa Tanpınar’a bir öykünme mi olduğundan emin olamamıştım. Yalın Alpay’la yaptıkları söyleşide üslubunu Tanpınar’a yaklaştırmaya çalıştığını söyledi. Eski kelimeleri zaten kullanıyormuş ancak kendi daha kısa ve vurucu cümleler kullanırken bu kitapta Tanpınar’ın ahengine yaraşır cümleler kurmak istemiş. Bu da benim oldukça hoşuma gitti.
Yazar tam bir Tanpınar hayranı hatta söyleşide “Benim romanımda Tanpınar’a laf edemezsin, bir karakter bulur seni öldürürüm. :)” diyor. Yine söyleşide şöyle bir cümle kuruyor: “İyi gözle baktığımızda dost oluyoruz. Ben de Tanpınar’a iyi gözle baktım.” Şahsen Ahmet Hamdi Tanpınar’ın sadece Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nü okumuş ve beğenmiş biri olarak beni diğer romanlarını da okumaya sevk etti diyebilirim. Vakti zamanında sükut suikastına uğramış bir “dahi”yi bana hatırlattığı için yazara teşekkür ederim.
Kitap zaten alternatif bir gerçekliği anlatıyor hatta metafizik olayların da olduğu bir kurgusu var. Kitabın başından sonuna Tanpınar gözlerimizin önünde değişiyor ve dönüşüyor. Bu değişime şahit olmak bu alternatif Tanpınar’a bir bağlılık duymamızı sağlıyor. Polisiye tadında bir alternatif gerçeklik romanı diyebiliriz herhalde. Kitabın sonunda içine bir ruh girmiş olan mankenin “aşk”la gerçekten canlanması ve buna kendinden umudu kesmiş Tanpınar’ın sebep olması okuyanlara umut dolu bir sevinç yaşatmıştır diye düşünüyorum.
Bu romanın 19. asır ve 20. asrın ilk yarısında olduğu gibi tefrika edilerek yayınlanması ayrıca çok hoş.
“Bu romanda anlatılanlar gerçek olabilirdi. Hepimizi Allah korudu.” :)
Bugün sizlere gönüle huzur, ruha şifa veren bir kitap paylaşımı ile geldim.
Yazarın daha önce pek çok kitabını okumuş ve sizlerle de paylaşmıştım. Yazarım bu kitabında da yine aynı manevi huzur ortamı buldum. İnsanların kendi iç dünyasına döneceği, unuttuklarını ihmal ettiklerini hatırlayacağı, sabır, sükut, şükretme ile ilgili farkındalıklar kazanıp özüne imanına geri döneceği, duanın gücünü yeniden keşfedeceği güzel bir okuma deneyimi sunuyor kitap.
Rabbim hiçbir kuluna kaldıramayacağı yükü, kaldıramayacağı imzanı vermez. Duanın gücü, sırrı da aslında burada çıkıyor ortaya. Dertlerimiz var, sağlık problemlerimiz var, çocuklarımız, ailelerimiz, akrabalarımız onlar için iyi niyet ve temennilerimiz var. Güzel bir gelecek sağlıklı bir yaşam hepimiz istemiyor muyuz? Aslında bunların her biri bir dua, beklediğimiz dilediğimiz tek kişide Rabbimiz. Nasıl istiyoruz, ne kadar istiyoruz?
Yazarın akıcı, samimi bir dili var. Okudukça sayfaların arasında kayboluyorsunuz. Bir sohbet tadında.
15 bölüm ve son kısımda da yazarın dua notlarım bölümü yer almaktadır
Aruoba bu kitabda mənə elə gəlir ki, nəinki məsafəni, elə məhz məsafənin içində olduğumuz anı göstərmək istəyir. Yox, o bizə yaxınlığı öyrətmək üçün uzağı anlatmır. Əksinə: o deyir ki, bəlkə də əsil həqiqət elə bu uzaqlığın özüdür.
Oxuyanda adam özünü tənha bir otaqda, pəncərədən çölə baxan kimi hiss edir. Hər şey var – işıq, kölgə, səs, sükut – amma heç nə tuta bilmirsən. Kitabın “Tavşan Besleyene Kılavuz” və “Özlem Çekene Kılavuz” kimi iki hissəyə bölünməsi məncə sadəcə başlıq deyil. Bu, iki fərqli yalnızlıq formasıdır. Birincisi: sevmək, sahiblənmək, baxmaq – amma yenə də əslində heç kimi əhliləşdirə bilməmək. İkincisi: itirmək, yoxluğu hiss etmək, səsləri xatırlamaq.
Oruç Aruobanın dilini sevirəm, çünki o, heç vaxt çox danışmır. Bir neçə sözlə böyük boşluqlar yaradır. Məsələn “Özlem, görememenin yoğunluğudur” dedikdə, adam dayanıb düşünür: bəs bəlkə də görmək zənn etdiyimiz şey əslində görməməyin özüdür? Bəlkə də biz yalnız uzaq olanda həqiqətən yaxın ola bilirik?
Mənə elə gəlir ki, Aruoba varoluşçu filosoflarla – xüsusilə Nietzsche və Wittgenstein ilə – sakit bir söhbət edir, amma onlardan fərqli olaraq soyuq bir sistem qurmur. Onun fəlsəfəsi daha çox nəfəs kimidir: içə çəkirsən – boşluq, çıxarırsan – səs. Kitabda nə hekayə var, nə qəhrəman, nə də ki, axıcı bir hadisə. Ancaq elə bu da onun gücüdür: insan ilişkisiz bir dünyada öz ilişkisini necə qurur?
Bəzi yerlərdə kitab adamı qəribə şəkildə incidir. Çünki o, sənə heç bir təsəlli vermir. “Hər şey yaxşı olacaq” demir. Əksinə, deyir: “Uzaqsan. Bəli, uzaqsan. Və bu, düzəlməyəcək.” Amma bəlkə də təsəlli elə buradadır? Bir problem həll olunmayanda, onu adı ilə çağırmaq artıq rahatlıqdır.
“Uzak”, məncə, sevgi kitabı deyil. Ümid kitabı da deyil. O, yarımçıq sözdə dayanmağı öyrədən bir kitabdır. Səni qucaqlamaq
